Kennis maakt dom

Wonder boven wonder zit ik weer in mijn huisje op Kreta. Vorig jaar werd ik er uitgemieterd omdat mijn huisbaas er zelf in wilde gaan wonen; Maar na een paar ruzies met zijn broer (de buurman) besloot hij toch maar weer bij zijn mama in te trekken.
De laatste twee weken stonden dus in het teken van alle spullen ik er vorig jaar met bloed, zweet en tranen uitgezeuld had, weer doos voor doos terug te verhuizen.

Als laatste kwamen mijn boeken aan de beurt. Mijn boekenkasten met inhoud stonden bij een Vlaamse vriendin opgeslagen, die een beetje beteuterd toekeek hoe alles weggehaald werd.
Voor de verhuisklus had ik een Kretenzische vriend ingeschakeld, voorzien van spierballen en - nog belangrijker - een pick-up truck.
Tijdens het inladen van de truck realiseerde ik me hoeveel boeken ik heb. Waanzinnig. Ongelofelijk dat ik, eenvoudige jongedame van 1,58m, zoveel boeken bij elkaar heb weten te verzamelen.

De dozen en tassen waren niet te tillen en de truck zat tot de nok afgeladen met boeken.

Mijn Kretenzische vriend mompelde op een gegeven moment:
'Debora, ik heb me nooit zorgen om je gemaakt, maar nu begin ik me toch wel een beetje zorgen te maken...zoveel boeken...' waarbij hij me fronsend aankeek.
'Heb je alles gelezen?'
'Nou nee, de helft.'
Toen zei hij een aantal dingen die in mijn oren als een minderwaardige scheldtirade klonken:
'Waarom gooi je de gelezen boeken dan niet weg?'
Weggooien? WEGGOOIEN?

Op weg naar mijn huis deelde hij me in de auto bloedserieus mede:
'Weet je dan niet dat teveel kennis dom maakt?'
'Wie zei dat?', vroeg ik
'...Nou...ik!'
Plato had gesproken.

Gelukkig staan mijn boekenkasten met inhoud weer in mijn kamer. Veel leuke meubels heb ik niet, maar zoals elke boekenaanbidder weet:
'Een huis zonder boeken, is als een lichaam zonder ziel' (Cicero)
en
'Een huis zonder boeken, is als een slaapkamer zonder bed, een woning zonder meubels, een kamer zonder sfeer, een leven zonder Zest' (Bibliofilos)

All you need are books! (ok, ok, en een klein beetje liefde...)

Jembjant

Terug op Kreta, het eiland waar het meestal zonnig is en iedereen alleen aan eten en drinken lijkt te denken.
Terug in het chaotische verkeer, waar alles kriskras door elkaar rijdt en degene die het eerst optrekt voorrang heeft.
Terug tussen de schreeuwende grieken en geplamuurde vrouwen met snorren.

Zelf maakte ik de vergissing om hier naar de kapper te gaan. Ik kwam er heftig gekapt en met een bus haarlak in mijn haar vandaan en zag tot mijn schrik in de spiegel dat ik er nu werkelijk grieks uitzag. Alleen de snor ontbrak nog.
Misschien moet ik daar nog aan werken om er helemaal bij te passen.

Momenteel logeer ik bij een vriendin waar ook al mijn boeken staan opgeslagen. Vanuit het logeerbed kijk ik naar mijn kast en voel me weer een klein beetje thuis.

Naast mijn bed ligt nu het boek 'Rembrandt, mijn vader', van Bert Natter, dat ik vorige week in Nederland gekocht heb. Ik hoop dat ik binnenkort een rustig moment kan vinden om er van te gaan genieten. Wie een introductie wil met Natter: lees zijn blog. Zelf vind ik dat de man met bezieling schrijft en hij heeft het ergens over.

Het tweejarige dochtertje van mijn vriendin zat ook al direkt met passie in het boekje te bladeren, wijzend op de afbeeldingen van de schilderijen:
'wie is dat?'
'Dat is Rembrandt'
'Jembjant?'

Nu vraagt ze elke ochtend:
'Waaj is boek van jembjant?', slaat ze het open en roept verukt uit: 'Jembjant! Jembjant! Boeja voojlezen! Boeken leuk!'

Je kunt niet beweren dat ik geen goede invloed op kinderen heb...

Bibliomantie

Boekenliefhebbers van vandaag weten dat er al sinds den beginne bibliofilielen hebben bestaan. Mensen die hun boekenverzameling als hun kostbaarste bezit zagen.
Sommigen gingen daarin nog verder, omringden hun boeken met een zweem van heiligheid, zagen het als gestorven zielen in een papieren jasje gegoten.
En vonden daarin een manier om linea recta te ‘communiceren’ met grote geesten als Plato, Cicero en Homeros.

Al vrij snel na Christus werd ‘Bibliomantie’ uitermate populair.
Bibliomantie is een manier van waarzeggen en ‘advies vragen aan de maker’ met boeken.
In de 3de eeuw na Christus werd Bibliomantie (ook wel stychomantie genoemd) veelvuldig gebruikt in de kerk, tot vreugde van de kerkgangers. Zat men met een dilemma kon men de priester om raad vragen die vervolgens zijn bijbel random opensloeg, zijn vinger op een tekst legde en voila: het verlossende antwoord, rechtstreeks van god.
Ook gebeden werden op deze manier geselecteerd en deze praktijk bleef in zwang tot de concilie van Vannes het in 465 AD verbood.

Tegen die tijd werd buiten de kerk de ‘Homeromantie’ populair. Antwoorden met een filosofisch tintje. Je kon er inmiddels wel voor op de brandstapel belanden, maar de mystiek bleef trekken.

Velen hebben door blindelings Bibliomantie te praktiseren uiteindelijk hun ondergang getekend.
De Perzische Sheik Nadir Shah besloot tot twee maal toe oorlog te gaan voeren nadat hij dit ‘advies’ had getrokken uit de gedichten van de dichter Hafiz.
De laatste maal kostte dit advies zijn leven.

Een vorm van bibliomantie wordt ook al lange tijd door de Joden gepraktiseerd, zij noemen het ‘Bath-Kol’. Wanneer iemand met een dringende vraag zit, kan hij om raad bidden en de Talmud openslaan. Het eerste woord of de eerste zin die hij vervolgens leest (of hoort), is het antwoord.

Pakt U er nu eens uw favoriete boek bij, stel uw vraag, prik ergens en deel mede wat UW antwoord was!

Zelf heb ik een paar weken geleden een staaltje Faustomantie (Bibliomantie met Faust) uitgevoerd. Dit was het resultaat:

Hoe wordt mijn zomer? (Prik)
Vooruit!
...Hmmm klinkt goed...

Blijf ik me met schrijven bezighouden? (prik)
Unieke stukken
...subliem antwoord...

En wat staat er te gebeuren in de liefde? (Prik)
Vlammen laaien op, roodgloeiend
...krijg het er bijna warm van...

En hoe ziet deze man er dan uit? (Prik)
Een zwanger zeug
...HUH?

Uit dit persoonlijk onderzoek voortvloeiende conclusie (uiteraard verbonden aan het laatste antwoord): 'Niets van waar, bibliomantie!'

Wat heeft U geprikt?

Hoopvol ontwaken

Nog anderhalve week in Nederland. Het vertrek nadert, ik voel het tot in mijn tenen.
Van lezen komt weinig. Ik kan me zeer slecht concentreren. Zeker geen roman, dus probeer ik het nu maar met korte verhalen. Soms kunnen korte verhalen een verademing zijn. Een fragment van een leven, een schittering, een emotie. Lang genoeg om in te slaan, te kort om een krater te veroorzaken.
Prima vanuit dit oogpunt.

Zo vlak voor mijn vertrek zie ik nog veel oude – en nieuwe – vrienden. En langzaamaan voel ik me ontwaken uit een lange winter. Het leven roept weer.
Maar voordat ik mijn leventje weer in een koffer stouw moet ik van veel mensen afscheid nemen. Lieve mensen.
Mensen die het beste in mij naar boven halen.
Soms denk ik dat dit de weg naar geluk is: mensen om je heen die je stimuleren je beste zelf te zijn.
Niet te worden, maar te zijn.

Ik hou van mensen en deze liefde heeft alles te maken met mijn liefde voor literatuur, kunst, muziek, architectuur en archeologie.
In elk van deze overblijfselen zit de geest van een mens. Het mooiste, het puurste van een mens, tastbaar achtergelaten. Deze schitteringen van de mens stemmen me hoopvol.
De hoop dat er, achter een gordijn van rotzooi, nog veel moois bestaat in deze wereld en dat ik nog heel wat onderzoekende stapjes voor de boeg heb.

Gelukkig maar.

Voor de kunstliefhebber!

Aankomend weekend exposeert mijn vader Hans de Vries. Als trotse dochter plaats ik voor de kunstliefhebbers en Griekofielen hier zijn uitnodiging:

Graag wil ik U uitnodigen voor een bijzondere expositie van schilderijen met het thema “O Hans stin Chora ton thavmaton”. ('Hans in wonderland')
Schilderijen met als thema het hedendaagse of het antieke Griekenland zijn er in alle soorten en maten. Wat maakt deze schilderijen dan zo bijzonder?
Ik ben oorspronkelijk een wetenschappelijk illustrator, maar sinds mijn huwelijk met een Griekse, 33 jaar geleden, ben ik gefascineerd geraakt door Griekenland – haar cultuur en natuur, oudheid, gewoonten en voedsel, enz.
Mijn schilder-stijl heet “fictief realisme”, dat wil zeggen dat ik verschillende objecten naast elkaar schilder die niet bij elkaar horen en die alleen maar met elkaar verbonden zijn door mijn fascinatie van tin Chora ton thavmaton, door mijn wonderland : Griekenland.
Komt en overtuigt uzelf! De toegang is gratis en zonder verplichting.
Datum : zaterdag en zondag 4 en 5 maart 2006
Tijd: van 11.00 tot 17.00 uur Plaats : Galerie Van den Wollenberg
Hogekampseweg 10
6871 JP Renkum

Bent U deze dag niet in de gelegenheid, maar wilt U mijn werk wel eens zien, neemt U dan kontakt met mij op :
illustrator116@yahoo.co.uk

Gebruik van deze foto's op uw blog is enkel toegestaan onder vermelding van de illustrator, Hans de Vries. Use of these pictures is only permitted when accompanied by the name of the painter, Hans de Vries.

Faust

Af en toe word ik zo diep geraakt door een boek, dat ik ervan overtuigd ben dat zich hier iets bovennatuurlijks afspeelt. Ik kan het niet eens meer uitleggen, ik kom niet tot de kern, woorden schieten tekort.

Een boek dat geheel aan deze beschrijving voldoet vond mij een maand geleden in de bibliotheek.
Goethe’s Faust.

Ik heb in jaren niet een boek in handen gehad dat mij dusdanig wist te betoveren. Sinds het moment dat ik de eerste bladzijde opensloeg ben ik in de ban.
Elke passage raakt me in mijn hart en op iedere bladzijde tref ik mijn waarheden aan.
Mijn filosofieën, mijn gevoelens, mijn ziel.
En dit alles in één boek gegoten.
Het bestaat dus toch, het boek dat alle boeken overstijgt.

Zo verliefd op dit levenswerk van Goethe wilde ik het ook bezitten.
Na een eerste blik op internet schrok ik:
50 euro!
Een noodoproep op marktplaats wilde niet baten. Van deze prachtige uitgave uit de Gouden reeks van Athenaeum Polak & van Gennep doet natuurlijk geen mens afstand.
Alleen al vanwege de talloze illustraties van Delacroix en Beckmann is het boek een kunstwerk.

Mijn gemartelde beurs liet echter geen grote uitgaven toe, dus stond ik enkele dagen later met de goedkopere uitgave van Adema-Scheltema bij de kassa van de boekhandel. Ik had hem opengeslagen en las enkele losse passages.

Niets.

Ik bladerde verder naar Faust deel 2 om een andere mooie passage op me in te laten werken.

Weer niets.

De magische ervaring bleef uit.

Enigzins beteuterd heb ik het boek teruggezet in de kast en vervolgens hoorde ik mezelf tegen de boekenverkoper zeggen:
‘Doet U mij Faust van de Gouden reeks van Polak maar.’
‘Die van vijftig euro?’
‘Ja, die’

Verbaasd, maar vooral gelukkig zat ik een uur later met Faust op de bank. Verliefd op Goethe, echter ook verliefd op de vertaler Ard Posthuma.

Die man is geen vertaler,

hij is een tovenaar.