Kakkerlakkenplaag

Heel af en toe vraag ik mij af wat ik in hemelsnaam op Kreta zoek. Dan wilde ik dat ik in Nederland zat, ondanks verontrustende verhalen over een nieuwe politieke partij die kinderporno promoot.

Zo’n moment had ik een paar dagen terug...

Genietend van Michel Houellebecqs ‘Elementaire Deeltjes’ liep ik naar de keuken om een wijntje in te schenken. Achter de wijnfles zag ik plots een viertal grote, bewegende voelsprieten.
Ja hoor...twee reusachtige kakkerlakken...
Na de twee indringers te hebben geelimineerd dacht ik...kom laat ik uit voorzorg de kieren onder de voordeur met gif bewerken.
Ik spoot er wat gif in en binnen enkele seconden sprong er een heus kakkerlakkenleger naar buiten! Tientallen, tientallen, tientallen reusachtige monsters (zeker 8cm lang!), alsof ik me in een horrorfilm bevond!
Samen met de buurman ben ik een uur bezig geweest gif in alle kieren en hoeken van het huis te gieten en de daaruit springende beesten te vermoorden. Het zal voor omstanders waarschijnlijk een vreemd gezicht geweest zijn, van een afstand zag je mij, met bezem in de hand, her en der op de grond slaande en onderwijl vreemd dansend om de monsters geen kans te geven mijn broekspijpen in te kruipen.

Uitgeput, die nacht geen oog dicht gedaan. Met alle lichten aan geslapen (kakkerlakken zoeken toch het donker op? Toch? TOCH?) en de deuren met handdoeken gebarricadeerd...desondanks bleef ik attend op elk miniem geluidje, elk zuchtje wind.

Gelukkig lijkt het ergste kakkerlakkenleed –op dit moment- voorbij. Gisterenavond tijdens de tweede ronde gifspuiten trof ik nog maar 5 kakkerlakken aan.(jippie!!!!)

Op het moment lijkt Nederland mij een hemels land! Nagenoeg kakkerlakkenvrij!
U begrijpt, ik moet dit slagveld nog geestelijk verwerken.

Verder wil ik nog even melden dat ik discrimineer.
Ik doe mijzelf meestal voor als een zeer tolerant, ruimdenkend mens, maar ik geef het toe: ik ben een racist.

Vorige week ontmoette ik weer zo’n iemand die openlijk toegaf een boekenhater te zijn.
Sorry mensen, maar zodra ik van iemand verneem dat hij lezen en boeken haat, liever de film van het boek gaat zien, dan heb ik mijn oordeel klaarliggen.

Ik denk dan: ‘Hij/zij heeft de intelligentie van een gemiddelde kakkerlak’ –om t dicht bij huis te houden-.

Afijn.

PS Wil er nog iemand komen logeren in mijn pittoresk vrijstaand huisje vlakbij zee?

Hoe word ik Griek voor buitenlanders, les 1

• Wees nieuwsgierig, tegen het bemoeizuchtige aan. U kunt gerust in 1 adem aan uw buurvrouw vragen hoe het met haar gaat en of haar salaris aan de hoge kant is.

• Wees voorbereid op een: ‘Het gaat werkelijk vreselijk met mij, mijn man/oom/buurman/neef/kennis in Toronto ligt in het ziekenhuis met gangreen. Het is verschrikkelijk...’, wanneer U uw buurvrouw vraagt hoe ze het maakt. Men zal U niet vertellen dat het goedgaat om U te behagen.

• Verzin sterke verhalen waar U zelf met volle overtuiging in gaat geloven en vertel ze vervolgens als waarheden verder. Verhalen over hoe U van de gevolgen van het zwarte oog genas doen het altijd goed. Ook verhalen over niet te traceren verre kennissen (U kent iemand die Aids kreeg van een besmette stoeptegel) zijn zeer bruikbaar wanneer U iemand in nood moet troosten. Onthoud: Overtref de ellende!

• Wanneer iemand in uw omgeving niest roept U deze persoon hard een nummer toe ipv gezondheid. De logica hierachter volgt in een volgend deel.

• Leer Raki drinken, hoe vies U het ook vindt. Op een gegeven moment raken de smaakpapillen verdoofd en gaat U geloven dat het lekker is.

• Koester uw lichaamhaar. Borsthaar, rughaar (liefst een tapijt vol), snor, baard. Of U nu vrouw of man bent.

• Maak de filosoof in uzelf wakker. Elke Griek is een filosoof in spe. Niets is vergezocht, ook niet wanneer U andere planeten of berggeiten in uw levensfilosofieën betrekt.

• Zorg bij teveel dagelijkse sleur af en toe voor een theatraal Grieks drama. U hoeft hiervoor niet ver te reizen. Zoek iemand die iets doet dat U stoort en maak dit met gebruik van zeer veel decibellen en handgebaren duidelijk (wacht wel totdat er voldoende publiek aanwezig is). Aan het einde van de schreeuwpartij valt U elkander OF emotioneel in de armen OF loopt U met grote, opvallende stappen weg om het gehele voorval vervolgens te vergeten.

• Onthoud het standaardantwoord op alle problemen (huis in elkaar gezakt door een aardbeving, hond overleden, ontslagen, partner er vandoor met uw baas):
  - “Tja. Zo is het leven. Niets aan te doen.”

• Bel onverwacht aan bij kennissen rond etenstijd en roep vervolgens: 'Ah! Gelukkig nog net op tijd voor het eten!'

• De claxon in uw auto zit er voor een reden! Toeter wanneer U in een onoverzichtelijke bocht rijdt, een kudde schapen weg wilt jagen, in wilt halen, een vage kennis in de verte bespeurt, een bruidspaar ziet langskomen, de auto voor U niet binnen 1,5 seconde voor het groene stoplicht optrekt of uw (pingpong, voetbal, volleybal, waterballet, vul zelf in) team heeft gewonnen.

• Voor het deelnemen aan het verkeer in Griekenland is het te adviseren om voor vertrek alvast als een idioot over de snelweg te gaan scheuren, grote stukken over de vluchtstrook rijdend. Ook wanneer U alvast oefent op rechts inhalen heeft U een streepje voor op de andere toeristen.

• Waarom zou U vandaag doen wat U tot morgen kunt uitstellen?
  

• Begin vandaag met genieten! De Griek heeft de boom der kennis gevonden en voedt zich hier mee! Relativeer en neem uzelf niet te serieus! Vergeet niet uw dagelijkse dosis zelfspot in te nemen!
  

• Geslaagd op alle fronten voor de cursus ‘Hoe word ik Griek voor buitenlanders’ was Anthony Quin. Bekijk de film ‘Zorba de Griek’ en U weet wat ik bedoel. En lees alles van de schrijver Kazantzakis (de auteur van het boek van de film)!

• Adopteer de levensfilosofie van Kazantzakis:
  
  ‘Den elpizo tipota
  Den fovame tipota
  Ime elefteros’
  
  ‘Ik hoop op niets.
  Ik ben bang voor niets.
  Ik ben vrij.’

Lezen op vakantie!

Weet U wat ik zo leuk vind aan mijn medenederlanders?
Men leest!

Wanneer Nederlanders op vakantie gaan denken ze meestal in 1 adem aan: zon, zee, strand, cultuur en boeken lezen! En al loop ik nu het gevaar om voor een muts met bejaarde gedachten te worden versleten, ik zeg het toch: het doet mij deugd!!!
Veel gasten van mij lezen zich op vakantie door een stapel boeken. Helaas doen weinig lezers afstand van hun boeken (boekenverzamelaars in aanleg?) - ze nemen de boeken meestal weer mee terug naar Nederland.
Soms echter, dan krijg ik een cadeautje waar ik erg blij mee ben.
Ik zal de waarheid maar vertellen.
Ik loop hard voor mijn gasten, probeer een goede service te geven. Voor de centen? Mwah. Voor de feedback? Eh, ok. Voor de eventuele boeken die ik als dank ontvang? JA JA JA!
De gasten die ik vorige week bij wijze van grap vertelde dat ik ze wel van hun boekenoverbagage wilde ontlasten (waarop ze me een geschokte blik toewierpen) hebben mij daadwerkelijk verblijd met 2 boeken: 'Sonny Boy', van Annejet van der Zijl (stond op mijn verlanglijstje) en 'Loverboy' van Rene Appel (een boek waar ik zeker van ga genieten!).
Op dergelijke momenten huppel ik een hotel uit.

Deze prachtige foto maakte ik van de week in een appartementencomplex genaamd 'Palazzo Rimondi'. Ik had er een bezoekuurtje en toen ik binnen kwam lopen zaten mijn gasten geboeid te lezen. Ik kon het niet laten om een foto'tje van ze te maken. Mensen die op vakantie genieten van een boek, de een in de zon, anderen in de schaduw en om hun heen enkel het ruisen van de wind. Is dat een rustgevend tafereel, of niet?

Overigens heb ik redelijk wat accommodaties die beginnen met de naam Palazzo, wat -uiteraard- paleis betekend.
Vorige week had ik een vraagje over een aankomst en belde ik naar Palazzo Rimondi:

'Goedenmiddag met Debora, de hostess...'
'Goedenmiddag'
'Spreek ik met Palazzo Rimondi?'
'Ja hoor'
'Met wie spreek ik dan?'
'Met uwe koninklijke hoogheid zelf...'
'?'
'U bent verkeerd verbonden mevrouw'
'O sorry. Dank U'
...

Levende onderbroeken

Ik werk inmiddels al 12 jaar als hostess op Kreta.

De job klinkt exotischer dan hij is, het is uitermate hard werken en voor je inkomen afhankelijk zijn van het toerisme blijft een onzekere zaak.
Nu is Kreta weer aan een comeback bezig, maar what’s now hot, next year may not.
Desondanks heb ik zeker plezier in mijn werk. Omdat:

· Ik werk op Kreta. Wanneer ik naar mijn hotels toerijd kijk ik uit op de witte bergen (zo heten ze) en de azuurblauwe zee.
· Ik heb een grote mate van vrijheid, maak zelf mijn schema en bepaal of ik wat langer in bed wil blijven liggen, in de middag vrij plan of ’s avonds langer doorwerk.
· Ik werk op Kreta (of had ik dat al vermeld?)
· Ik de hele dag met mensen in de weer ben. Gasten, hoteliers, collega’s. Een eenzaam bestaan is het zeker niet.
· Er zich altijd wel grappige of rare dingen voordoen.
Wanneer je zelf zoveel aan het woord bent (ik moet immers de net aangekomen gasten informeren over de omgeving, excursiemogelijkheden, dat ze het toiletpapier in een mandje moeten deponeren naast het toilet en niet IN het toilet, etc.) verspreek je je ook wel eens.

Zo heb ik in het verleden tegen gasten verteld:

Over een klooster waar de nonnen met de hand iconen schilderen. Ik versprak me echter en vertelde de groep dat men in dit klooster door de nonnen met de hand beschilderd werd (men wilde er direct naar toe).

Dat men tijdens de jeep safari absoluut niet moet vergeten om zonnebrandcrème mee te nemen want in de bergen kan men erg makkelijk verdwalen. (huh?)

En vorige week sprak ik enthousiast over de markt, waar men ‘werkelijk alles aantreft...van olijfolie tot kruiden, van levende onderbroeken tot kippen!’

Dit soort voorvallen kleuren mijn dagelijkse werkzaamheden. Laten we wel zijn, humor en zelfspot maken het leven leefbaar.

Verder ben ik momenteel erg blij met pocketboeken.
Nu ik het geweldige ‘Anatomy of Bibliomania’ aan het lezen ben, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik EN bibliomaan ben EN bibliofiel.
Het verschil?
Bij de bibliomaan gaat het meer om het verzamelen an sich; Mooie uitgaven, eerste drukken, boeken die uiterlijk al een kunstwerk zijn.
Het grote onderscheid tussen bibliomanen en bibliofielen is dat de bibliomanen boeken (kunnen) aanschaffen zonder ooit het plan te hebben om ze te lezen. En bij dit kenmerk val ik in deze categorie af. Ik heb nog nooit (ok...niet vaak in ieder geval) een boek gekocht alleen om zijn jasje. Het gaat me bovenal om de inhoud.
Dat mijn koopgedrag mijn leesgedrag overschaduwt is weer een ander verhaal.

In mijn boekenkast staan dus ‘kunstwerkjes voor het oog’ en zachtkaft pocketboekjes voor de leesverslaafde in mij. De Athenaeum versie van Faust is prachtig, maar zou rugklachten veroorzaken wanneer ik hem de hele dag rond zou dragen. Al lijkt het me wel ludiek om tijdens een werkpauze een boek uit mijn tas te toveren, formaat weegschaal.
De pocketboekjes passen echter altijd in mijn handtas en laten zich op elk moment meenemen. Zo draag ik altijd wat goeds te lezen bij me.

Een laatste voordeel van mijn werk zijn de veelvoudige, niet ingecalculeerde pauzes. Iets wat veel hostess-collega’s vreselijk vinden (die zitten dan waarschijnlijk een half uur in het luchtledige te staren, wachtend op de volgende afspraak).
Het komt regelmatig voor dat je een informatie-bijeenkomst hebt georganiseerd en er niemand komt opdagen. En daar zit je dan, in de hotel-lounge in je hostess outfit, welkomstcocktails op tafel voor de gasten, maar geen ziel te bekennen.

Wat doe je dan?
Cocktailtjes zelf opdrinken en boekje erbij.
Het leven is zo slecht nog niet.

WRAAK

Zaterdagmiddag omstreeks 14.00 uur.
Telefoon.

Paps.

'Dag lieve schat! Ik wilde je eeeeeven vertellen dat ik nu op een reusachtige boekenmarkt rondloop in Wageningen. Wel 70 kraampjes! Tis geweldig!'

'...'

De arme man weet nog niet hoe vaak ik hem deze zomer ga bellen om te vermelden dat ik met een wijntje op het strand lig.

I'll be back

Het is hier even heel erg rustig. Stilte voor de storm, beloof ik.
Ik wacht nog steeds op mijn isdn-aansluiting (mij werd bij aanvraag verteld dat dit 5-8 dagen zou duren, ik had moeten weten dat dit in Griekenland voor 5-8 weken staat).

Eergisteren mijn belastingaangifte gedaan, eerlijkheidshalve tesamen met mijn genoten Nederlandse inkomsten. De jongen achter de balie begon moeilijk te doen omdat ik ook mijn buitenlandse inkomsten opgaf.
Hij zei: ach kom, laat dat toch weg, allemaal extra werk, ik zal er niks van zeggen...
Na veel zuchten en kreunen heeft hij het toch maar in behandeling genomen met de opmerking: je krijgt nu geen geld terug hoor, had je de Nederlandse inkomsten maar niet moeten opgeven.
Ze zijn hier niet helemaal wijs,
ik zeg het je.

De afgelopen weken waren vooral hectisch, met een aantal behoorlijke diepte- en hoogtepunten, en van lezen kwam niet zoveel.
'How to be good' van Nick Hornby kreeg ik nog net uitgelezen: licht, luchtig, lekker, net goed op dit moment.
Maar de zwaardere kost schreeuwt me uit mijn boekenkast toe: kies mij! kies mij! Daarnaast lees ik momenteel flarden. Flarden Rembrandt (sorry Natter, ik beloof ook U mijn onverdeelde aandacht te gaan geven), flarden Kahlil Gibran, flarden Couperus en zelfs flarden uit 'de literaire vertaling van de bijbel'. Dit heeft er nu toe geresulteerd dat er een grote stapel boeken naast mijn bed liggen, waarvan er niet 1 de verdiende aandacht krijgt.
Komt wel.
Even op adem komen.

Boek der boeken dat nu -nieuw!- naast mijn bed ligt is The Anatomy of Bibliomania van Holbrook Jackson (dank je boekengek!!!). Dit boek is waarlijk een pleister voor de ziel van een boekenliefhebber. De flarden die ik hieruit tot dusver heb gelezen weten me zeer te bekoren. Alles over het liefhebben van boeken, het waarom, het waarnaartoe, het hoe (strelen, voelen, ruiken, eten (????), het hoe eraan komen en vooral het hoe nooit meer kwijt te raken.
Alles, maar dan ook alles over bibliomanie.

Ik kom terug met meer, veel meer. Ik struin nu al op mijn tenen hotelbibliotheken af, vertel gasten om vooral op de terugreis geen overbagage te betalen voor hun boeken, die last wil ik hun wel ontnemen, loop 2dehandszaakjes binnen en kijk thuis naar mijn boekenkasten als waren het schilderijen.

Tot snel!