Bibliofilos

Middels omzwervingen kom ik thuis

2011-02-06T12:00:00.104+02:00

Gisteren op een rommelmarkt in de Ijhallen trof ik in perfecte staat 'De vertellingen van duizend-en-één nacht' van uitgeverij Libris aan (druk 2006). Hafid Bouazza fluisterde me in 2007 al in dat ik deze boeken zeker gelezen moet hebben. Luxe cassette, drie banden met daarin alle verhalen op dun rijstpapier, vertaald door Richard van Leeuwen. Iemand bij Bol.com schreef in een Review dat het enige nadeel van deze boeken het dunne papier was.
Ikzelf word als een kind zo blij van rijstpapier.
Misschien een stukje nostalgie naar mijn oude bijbel in de kerkbank. Het geloof van mijn jeugd mag dan inmiddels verloren zijn, het gevoel dat dit papier veroorzaakte niet!
Voorzichtig moet je een bladzijde omslaan en de tekst voelt net zo heilig en kostbaar.
Voor twee euro kon ik ze meenemen, een goede koop zo bleek, want onder de dertig euro vind je ze niet snel tweedehands.

In januari 2008 vond ik voor vijf euro (jawel) op een boekenmarkt in de Eusebiuskerk te Arnhem twee delen van 'Duizend en een nacht - Arabische vertellingen'. Deze druk is een 'paar' jaartjes ouder. Amsterdam, Gebrs. Koster, 1882. Voorzien van prachtige gekleurde illustraties.

Ik legde de boeken naast elkaar om de tekst te vergelijken. Laten we stellen dat twee vertalingen vanuit het Arabisch in een andere tijdgeest niet enkel verschillen veroorzaken maar bijna volledig andere verhalen. Het is bijna een kwestie van 'zoek de overeenkomsten'.

Op internet kan ik bar weinig terugvinden over de twee delen uit 1882 die ik in mijn bezit heb. Ik kan ze niet terugvinden bij antiquariaten of op veilingen.
Na wat zoekwerk kom ik erachter dat ik waarschijnlijk de Lauckhard versie heb, de illustraties komen zeer overeen.

Na veel speurwerk beland ik op een PDF van een krant. "Nieuws van den Dag - dinsdag 2 december 1884". (U kunt zoeken op het PDF middels CTRL+F).
Hier tref ik mijn 'Duizend en één Nacht - Arabische Vertellingen' te koop aan!
Voor maar FL 1,90 en zowaar in Nieuwstaat!
Ehh...Toen in ieder geval...

Vervolgens verlies ik mij in het nieuws van de dag van bijna 130 jaar geleden.

Ik lees dat mijn burgerlijke staat benut werd in het zoeken naar een nieuwe woning of werkgever. Zou het respect hebben afgedwongen of was jong weduwe worden gewoon meer algemeen? De deftige dame heeft overigens wel wat noten op haar zang:

"Eene deftige Dame —Weduwe— vraagt te Huur te Amsterdam,
op een fatsoenlijken en aangenamen
stand, in een net, zindelijk, stil
gezin, twee goed en net gemeubeleerde
Kamers en Suite,
of aan elkander grenzende, niet
hooger dan eerste étage en met
Bediening, tegen den huurprijs van ’35 a ’40 per maand, en al of
niet levéring van Diner, tegen nader
overeen te komen conditiën."

Jongemannen van uiteraard onbesproken gedrag vragen om geld te leen:

"HH. Geldschieters.
Wie helpt een JONGMENSCH,
Eigenaar, van onbesproken gedrag,
aan ’ 500, tegen goede borgstelling
en rente, met m. alloss. a ’5O."

Op zoek naar een spannende date via Relatieplanet? Welnee, er wordt gezocht naar een huwelijkskandidaat!

"Huwelijk.
Een Heer, flink uiterlijk, 27 jaar,
net bestaan en komende in 't bezit
van Kapitaal, wenscht kennismaking
en spoedig Huwelijk met eene
eenigszins gefortuneerde Dame.
Brieven, onder No. 893,Boekhandel
van J. CRANENDONCQ, Nijmegen."

Ik vraag mij overigens af of een 'flink uiterlijk' wil zeggen dat hij corpulent was of juist woest aantrekkelijk.

Uiteindelijk kom ik, middels deze omzwervingen, bizar dichtbij huis. Via de vertellingen van duizend-en-één nacht uit 2006, naar de druk uit 1882, beland ik uiteindelijk in een dagkrant uit 1884 en valt mijn oog op een advertentie met daarin, onmiskenbaar, mijn werkadres!
En zo ontdek ik welk bedrijf er huishield in 1884 en beeld mij de werkplaats in, exact op dezelfde plek waar nu mijn bureau staat. De zware houten balken op de zolder krijgen kleur en ik vraag me af; Werden hier de handgemaakte spullen opgeslagen? En wie weet bewonderde hij 127 jaar geleden zijn eigen advertentie in de krant - wellicht zittend op de plek waar ik nu dagelijks zit - en viel zijn oog vervolgens op de aanbieding van vier delen 'Duizend en één nacht' en besloot hij naar de winkel te snellen om deze stante pe te kopen. Het valt zelfs niet volledig uit te sluiten dat ik nu zijn boek in handen heb. Prima, dat is wellicht vergezocht, máár:

Wie durft te beweren dat reizen in den tijd niet mogelijk is noem ik vanaf heden een ongelovige.
Ik heb vanochtend een reisgenoot ontmoet en zal hem morgen op mijn werk respectvol groeten!

"Found" The best lost, tossed and forgotten items from around the world

2011-01-23T13:05:00.007+02:00

Enkele weken geleden kocht ik bij de Slegte in Amsterdam het boek 'Found' - 'The best lost, tossed, and forgotten items from around the world.'
Al in de tram naar huis zat ik diep verzonken in het boek.
Het boek herbergt duizenden gevonden items. De verzamelaar en maker ervan (Davy Rothbart) had van jongs af aan een passie om verloren items op te rapen en te bewaren. Enkele jaren geleden plaatste hij een oproep of mensen gevonden briefjes, foto's en dergelijk naar hem wilden toezenden.
Daarbij nietsvermoedend dat het een stroom post vanuit de hele wereld zou genereren.

De mooiste 'finds' heeft hij in dit boek gepubliceerd. Het boek staat vol met scans van liefdesbrieven, wanhoopsbrieven, kattebelletjes, boodschappenlijstjes, John-ik-moet-je-wat-vertellen-ik-ben-zwanger-maar-het-kind-is-niet-van-joubriefjes, hartverscheurende kreten, polaroids, geldbedes en ga zo maar door.
Bij elke brief of foto vind je het verhaal van de vinder erbij, waar en hoe hij de vondst aantrof.

Dit boek combineert twee passies van me. De passie van het zoeken naar verloren vondsten en de passie van het lezen. Ik word hier heel erg blij van.
Met mijn metaaldetector kan ik uren in stilte op een weiland lopen, haast in een meditatieve toestand, om vervolgens een gelukskreet te uiten wanneer ik een oud gebruiksvoorwerp uit de grond haal.
Thuis verdiept het ritueel zich doordat ik het voorzichtig schoonmaak, repareer indien nodig en determineer wat het was en uit welke tijd het komt. Daarna wordt het item met liefde uitgestald en nog vaak bekeken.

Zo herleeft het verleden. Elk item heeft een verhaal. Elke schoengesp is door een levend mens gedragen. Die mens is er niet meer. Zijn schoengesp wel. Kon de gesp maar vertellen welke stappen deze mens gemaakt had. Was het een bijzonder mens? Wat voor werk deed hij?
Ik kan het verhaal niet meer sluitend dichten, maar kom vaak wel een heel eind. Aan de vorm van de gesp kan ik achterhalen wanneer dit persoon leefde. De grootte vertelt me of het een man of een vrouw was. Door het materiaal kan ik achterhalen of het een rijk of arm persoon was.
Zo komt de mens door deze diep in de grond vergeten item weer een beetje tot leven.

Zo ook in dit boek. We kennen de mensen achter de brieven niet. Eigenlijk spelen we even voor voyeur, omdat zelfs de schrijver van het briefje er geen weet van heeft dat hij lezers heeft. Waarschijnlijk zelfs het bestaan ervan vergeten is. We zullen ze nooit leren kennen. Maar we herkennen wel hun emoties, we herkennen hun wanhoop, we wilden dat we ze heel even konden ontmoeten, omdat de persoon achter het briefje ons raakt.

En zonder dat we het weten doen we exact dát wanneer we dit boek lezen. We ontmoeten duizenden vreemden en laten ze voor een paar seconden ons leven binnen.

Davy Rothbart (tevens schrijver en filmmaker) heeft tevens een eigen website waarop hij gevonden items publiceert.
Zijn boeken kun je er ook op aantreffen.

Ik wil ze allemaal.

Een jaar niet gelezen...een jaar niet geleefd?

2010-09-16T19:34:00.008+03:00

Ik lees nu: ' Van Venus tot Madonna' van Annine van der Meer. Aan de hand van archeologie, kunst, mythen en hymnen onderzoekt zij de moederculturen van onze geschiedenis. Verfrissend in deze masculine wereld.
Daarnaast kocht ik voor 50 cent (!) enige tijd terug het eerste deel van ' Het Vaderland (uiteraard...zie boek hierboven) en het Vereendigd Nederland' van wijlen (dat moet er ook bij vermeld worden) J.F. Martinet uit 1825, met daarin interessante weetjes over met name Amsterdam. Zo weet ik nu dat Amsterdam in 1732:
- 200.900 inwoners telde waarvan wel:
28 Grieken en
83 mensen zonder godsdienst!
Over het laatste schrijft de heer Martinet:
"Ik heb mij evenwel niet weinig verwonderd op de lijst der bevolking van onze hoofdstad, 83 menschen zonder godsdienst aangeteekend te vinden. Gij behoeft deze lieden niet voor godloochenaars te houden: neen! de uitdrukking: zonder godsdienst, kan ook te kennen willen geven, dat deze lieden zich met geen kerkgenootschap kunnen vereenigen, en in dezen zin wil ik deze woorden liefst door U verstaan hebben."

Ruimdenkend.

Weer even hoofd in de wind en handen in de aarde!

2009-12-12T23:31:00.004+02:00

Spreekwoorden in het schilderij van Pieter Brueghel

2009-11-18T16:43:00.008+02:00

Zie deze link: http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/middeleeuwen/spreekwoorden.html

De spreekwoorden verwijzen naar een schilderij van Pieter Brueghel uit 1559.

Misschien moet ik vanaf nu toch vaker proberen mijn gat aan de poort te vegen!

Voor de verre prinses

2009-08-10T00:43:00.001+03:00

J. Slauerhoff

Wij komen nooit meer saam:
De wereld drong zich tusschenbeide.
Soms staan wij beiden 's nachts aan 't raam,
Maar andre sterren zien we in andre tijden.

Uw land is zoo ver van mijn land verwijderd:
Van licht tot verste duisternis - dat ik
Op vleuglen van verlangen rustloos reizend,
U zou begroeten met mijn stervenssnik.

Maar als het waar is dat door groote droomen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster: dan zal ik komen,
Dan zal ik komen, iedren nacht.

Detector uitgelaten op een weiland

2009-05-25T11:54:00.002+03:00

Eerste zilveren Rijderschelling

2009-05-22T12:23:00.004+03:00

Gisteren de detector weer eens onder de arm genomen en in een weiland uitgelaten.
Was fijn om een paar uur geconcentreerd te zoeken in een rustige omgeving, uitzicht op een klokkentoren en omringd door koeien, konijnen en eenden.
Heb een topvondst gedaan, mijn eerste zilveren rijderschelling! +/- 1680

Daarnaast ook een heiligen hanger gevonden, zie de woorden 'misericordia jesus scapularis noets regina sacri ora pro' staan. Datering onbekend.

Mijn kanjer

2009-04-23T16:43:00.006+03:00

De Vlinder

2009-02-16T00:24:00.002+02:00

'Op een keer droomde Zhuang Zhou dat hij een vlinder was.
Hij voelde zich tevreden met zichzelf en ging er volkomen in op een vlinder te zijn; Hij wist niet dat hij Zhuang Zhou was. Plots ontwaakte hij en was hij onmiskenbaar Zhuang Zhou, uitgestrekt op zijn bed.
Maar hij wist niet of hij Zhuang Zou was die gedroomd had een vlinder te zijn, of een vlinder die gedroomd had Zhuang Zhou te zijn.'
Uit De Vlinder:
( Een bekende passage uit de Zhuagzi, een van de grondteksten van het daoïsme)

2009-01-23T01:08:00.002+02:00

Dit is mijn dag

Vanochtend werd ik wakker in een droom
van iemand die een huid van vlees bewoont.

Ik kon niet vluchten, ik was geen Tsjwang Tse
die had gedroomd dat hij een vlinder was

en zich bij ochtendlicht afvroeg of hij,
Tsjwang Tse, gedroomd had een vlinder te zijn

of dat de vlinder droomde als Tsjwang Tse
te ontwaken, nee, ik was een mens,

een taai skelet met tweeëndertig tanden,
twee handen en een tragisch intellect

dat met een angst voor klokken was behept.
Maar langzaam, bijna heilig, stond ik op,

gaf mijn gezicht een hand en ritste mijn
gedachten dicht. Dit is mijn dag, wist ik.

Hier lonkt een spiegel naar verwonderd licht.
Daar breekt een vlinder uit. En dat ben ik.

(Menno Wigman)

Sakis Ioannidis, 23.02.1944 - 28.11.2008

2008-11-30T11:53:00.005+02:00

Bedankt voor je kracht, liefde en optimisme.
Bijzondere mensen sterven niet. Zij gaan wel, maar blijven toch voor altijd.
Zoals in je naam besloten, Athanassios, de onsterfelijke.

Dag lieve schoonpapa.
We zullen het nu verder zonder jou moeten doen.

When it rains it pours

2008-11-27T23:01:00.004+02:00

Opgravingen in Amsterdam

2008-10-25T11:35:00.000+03:00

Door mijn metaaldetector hobby heb ik nu tevens een boekenplank met allerlei hobbygerelateerde boeken, zoals deze parel. Een heerlijk boek voor determinatie. M. begrijpt niet zo goed dat ik graag wil weten dat er aan een gevonden muurhaak driehonderd jaar geleden een kip heeft gehangen...Nu, middels dit boek kan ik exact uitvogelen of die kip daar driehonderd jaar terug aan hing, of zeker vijftig jaar daarvóór!
En dat de opgegraven schoengesp honderd jaar geleden aan iemands schoen vastzat, of vierhonderd jaar geleden. Dat is me nogal een verschil.

Holysloot

2008-10-18T22:46:00.003+03:00

De metaaldetectorverslaving heeft haast obsessionele proporties bereikt. Lag het aan mij dan stond ik elke weekend op een akker in de grond te wroeten. Mijn enthousiaste verhalen over mijn zoekavonturen kan ik om me heen niet kwijt. Mijn collega's zijn allemaal uiterst modieuze dames, met mooi gelakte nagels en haar dat bij de kapper geföhnd wordt. Op maandagochtend klinkt de standaardvraag: "wat heb jíj dit weekend gedaan?". De één is uitgegaan tot 6 uur in de ochtend, de ander heeft een stedentrip ondernomen of Desperate Housewives gekeken.
En ik? Ik heb op een akker gestaan met een koptelefoon op mijn hoofd, klei onder mijn nagels en regenlaarzen tot aan mijn liezen.

Vorige week ging ik met een medezoeker (er bestaan geheime genootschappen waar we elkaar kunnen ontmoeten) naar Holysloot. Ja, ik had er ook nog nooit van gehoord.
Veel was er niet te beleven. We zijn van deur tot deur gegaan als predikanten, maar dan met de vraag: "Heeft U land?". De meeste mensen keken ons aan alsof ze water zagen branden.
Iedereen waarschuwde ons voor boer Bakker. De schrik van het dorp. Dáár moesten we het zeker niet gaan proberen, die zou aan hooivorken spietsen, ofzo. Iemand anders zei: "Nee, ik heb geen land maar wel een tuin!", en voor ik het goed en wel doorhad stonden we zijn tuintje van 2 bij 2 meter om te spitten. Drie nieuwsgierige kippen om ons heen en de tuineigenaar die maar riep: "tjonge jonge jonge wat een apparaten. Dat ze die dingen maken. Je mag ook de voortuin in hóór!"
Uiteindelijk belandden we op een weiland waar ooit een boerderij had gestaan. De boer vertelde ons niet dat die boerderij geheel uit metaal had bestaan en blijkbaar de grond in was getrilt. Wát een meuk. Mijn topvondst van de dag was een gaspit.

Nee, Holysloot is niet voor herhaling vatbaar.

Maar dat is nu ook wel weer het charmante van deze hobby. Het is niet altijd prijs, je moet een beetje lef hebben en de meeste mensen vinden je uitzonderlijk raar, maar aan de andere kant vind je op de meest onwaarschijnlijke locaties Middeleeuwse voorwerpen en is het wachten tot de volgende piep razend spannend.

Onlangs verbleef ik drie weken op Kreta, zonder man of detector (maar wel weer met mijn neus in de boeken). De muizen ingeruild voor kakkerlakken en de regen voor de Griekse hitte.
Na enkele weken van spannende verhalen en doorbraakte nachten met mijn girlfriends in vage bardancings ben ik nu weer terug in mijn Amsterdamse leventje.
Bovenal had ik mijn kerel en mijn metaaldetector gemist.

Raar mens ben ik toch.

Middagje met de detector op een weiland

2008-08-10T12:29:00.001+03:00

Ik mocht een dagje op stap met de heren van een soort geheim metaaldetector broederschap, die geen nieuwe leden meeneemt omdat ze als de dood zijn dat de lokatie van hun akkers uitlekt. Ik heb geheimhouding moeten zweren.
Voor degenen die niet weten hoe het voelt om met een metaaldetector op zo'n stek te lopen kort een inwijding:
De detector geeft aan dat er iets onder de schotel ligt. Je graaft de grasklomp eruit en breekt deze in stukken. Eén voor één haal je een klomp langs de schotel, tot je het geminimaliseerd hebt tot een handvol grond met daarin de vondst. Vervolgens even schoonmaken en voilà! Weer een middeleeuwse munt!
Bij werkelijk iedere bliep kwam er een goddelijk cadeautje naar boven! En ik stond dan ook als een klein kind te juichen!

Wel is het een feit dat deze hobby niet erg damesachtig is. Bij thuiskomst had ik dikke kleikorsten onder mijn nagels en modder in mijn oren. Always a lady!

Geritsel in de crackers

2008-08-03T11:00:00.007+03:00

Vannacht werd ik wakker met een nachtelijke vreetkick. Ken je dat? Liefst wil je chocola maar aangezien je chocola alleen in huis hebt wanneer je er geen trek in hebt, moest ik het maar doen met crackers.
Slaapdronken mompelde ik in bed: 'Ik heb honger' en strompelde naar de keuken.

Ik hoor mijn vriend achter me fluisteren: 'Eet maar niet van de crackers op de koelkast...die lijken door muizen aangevreten.' Een geheel normale mededeling uiteraard. Volkomen normaal dat je crackers die door muizen aangevreten lijken op de koelkast laat staan en niet in de vuilnisemmer laat verdwijnen.

Afijn.

Met één oog nog dicht van de slaap besluit ik de crackers dan maar zelf weg te gooien en de koelkast te plunderen. Ik neem de doos in handen en hoor geritsel onder mijn hand.
De doos begint te bewegen!

Met een gil laat ik de doos vallen en sta er verstijfd naar te staren. En ja hoor, een moment later schiet er een dikke verzadigde muis uit die in paniek niet meer weet waar hij heen moet en bijna óver mijn blote voeten heen naar de huiskamer schiet.
Vriendlief pakte zijn broekriem, sloeg deze dramatisch éénmaal op de grond en liep als een leeuwentemmer de huiskamer in. Ik ken zelf geen voorbeelden van muizen die met een zweep gedood zijn, maar dit zou de eerste worden!
Helaas bleek de muis onvindbaar. Volgens mijn vader is het goed mogelijk dat hij een leuk holletje heeft gevonden in de kussens van de slaapbank (bedankt pa!).

Ik heb de slaapkamerdeur van binnen uit gebarricadeerd en gedroomd van muizen die uit dozen vol crackers langs mijn armen en haren hun vluchtroute uitstippelden.

Vandaag ga ik werkelijk alle gaten dichten, overal gif zetten en morgen koop ik de meest afschuwelijke dieronvriendelijke val.
Ik vond het sneu voor de muizen, maar die tijd is voorbij!

Werkelijk, ik mis zowaar de Griekse kakkerlakken.

Kafka op een regenachtige zondagochtend

2008-07-20T16:24:00.002+03:00

Zondagochtend in regenachtig Amsterdam.

Mijn raam staat open, de gordijnen bewegen over de grond. Moonlight sonata op de achtergrond.

Koffie op het nachtkastje, een zacht verlangen naar chocoladecake met mandarijnen. Kafka op schoot.

Het leven is waar de anderen zijn. Het verlangen om het ondeelbare te delen. Verweerde met mos begroeide graven. Een liefde waarin je alleen staat.
“Il est Mort” prevelde de gek op het kerkhof van Montmartre en we lachten. “Il est Mort”.
Ik heb hem gefilmd. Ik heb hem gefilmd met mijn fotocamera. Op de opname waggelt hij van graf naar graf en lacht hysterisch. Hij zei geen “Il est Mort”. Ik had hem langer moeten filmen. Misschien loopt hij daar nu weer. Misschien loopt hij daar elke dag kriskras door de graven.

Niet zo verstandig, Kafka op een regenachtige zondagochtend.

Herkansing

2008-06-14T16:41:00.001+03:00

Ik las de Bell Jar van Plath uit in Griekenland. Het boek paste wel een beetje bij de algehele toon van de vakantie. Het was een vakantie uit duizenden, godzijdank komt een dergelijke vakantie sporadisch voor.
Bedenk het één en ander dat mis kan gaan binnen een tijdsbestek van negen dagen en doe daar dan nog een schepje bovenop. Stakingen (benzine & taxi's – kom dan nog maar eens ergens), ziekte (buikgriep), verblijven bij een rouwend gezin in Athene en een trip naar het kerkhof (normaliter heb ik een obsessie met kerkhoven - zolang ik zelf maar geen connectie heb met de overledene), uiteindelijk tóch een auto kunnen huren en vervolgens schade rijden, en zo kan ik nog wel doorgaan.

Er waren ook hoogtepunten. Een bezoek aan de Acropolis. Een mooie toch door de kloof van Delian. Een heerlijk etentje op de eerste avond en op zondagmiddag in Theriso.

De mooie momenten staken surrealistisch af tussen alle onheil.
Er waren momenten dat ik Sylvia Plath kon begrijpen.

Terug in Nederland was ik toe aan vakantie.
Ik hoop op een herkansing. Aanstaande vrijdag gaan M. en ik drie dagen naar Parijs. We verblijven in de volksbuurt Le Marais en ik zit vol plannen.
Misschien moet ik dit keer een vrolijker boek meenemen. Wie weet werkt het door?

De glazen stolp

2008-05-02T00:10:00.003+03:00

Vijf dagen vrij. Vijf dagen vakantie.
In de loop van Koninginnedag werd ik geveld door griep. Met een gigantische snotneus en een hoofd van beton liep ik als in een waas door het feestgewoel in de Cornelis Schuytstraat en de Beethovenstraat. Hier stonden de rijken hun rotzooi te verpanden.
Helaas boeide het me niet. Normaliter kan je me best blij maken met andermans meuk, maar ik werd duizelig van de mensenmassa en mijn hoofd ging bonzen van al het lawaai.
M. sleurde me vervolgens het Vondelpark in en op een grote ton gezeten goot ik met wijn de aspirine weg. Ik voelde me warempel nog iets beter ook en zag allemaal interessante zoekveldjes voor de metaaldetector (tegenwoordig kijk ik door een metaaldetector bril en krijg ik glinsterende ogen van akkers en maagdelijk bosterrein. Ach, ik heb nooit beweerd normaal te zijn).
Tegen achten lag ik uitgeteld in bed terwijl M. er nog flink op los feestte.

De tweede vrije dag van mijn vakantie heb ik dan ook ziek in bed doorgebracht. Maar niet vervelend ziek. Heimelijk best fijn. Ziek genoeg om jezelf te verplichten te rusten, maar niet zo ziek dat je niet kunt lezen.
Dat heb ik dan ook gedaan. Met kleine ingelaste rustpauzes en hazenslaapjes heb ik Sylvia Plath's 'The Bell Jar' voor de helft uitgelezen en werd ik me betoverd door haar taalgebruik.
Een fragment van het leven zoals Sylvia hem beschreef. Een vijgenboom vol rijpe vijgen; Elke vijg gaf een mogelijkheid aan. Maar door er één te kiezen, moest je voorbijgaan aan al de anderen.
En door te blijven staren verschrompelden de vijgen en vielen ze één voor één rot op de grond.

Nog drie vrije dagen. Nog drie dagen vakantie.

Ik hoop dat ik morgen nog een klein beetje ziek ben.

Werken

2008-04-06T16:24:00.005+03:00

Ik kom tijd tekort. Om eerlijk te zijn heb ik geen tijd om te werken. Het blijft een noodzakelijk iets dat ik moet doen om geld te verdienen c.q. zogenaamd carriere te maken om me maatschappelijk nuttig te voelen.
En om dit alles verdraagzaam te maken vertellen we onszelf dat we het nog harstikke leuk vinden ook. Alsof jij en ik het werkelijk geweldig zouden vinden om in onze vrije tijd acht uur per dag, iedere dag, keer op keer, dezelfde taken uit te voeren. Of overdrijf ik? We krijgen immers toch twee dagen per week voor onszelf? Om maar niet te vergeten die zee aan vakantiedagen!

Ik heb nu een leuke baan. Echt.
Als ik het vergelijk met veel andere banen dan.
Ik help zelfs mensen aan het komen van. (verrader)

Maar wat zou nu nog leuker zijn?

Lezen
Oude literatuur kopen
De kroeg in met vriendinnen
Reizen
Met mijn metaaldetector akkers afstruinen
Op de markt naar kleding uit de jaren zestig zoeken
Mijn schrijfcursus weer oppakken
De heerlijkste gerechten koken
In bed blijven
Films kijken
Creabea zijn (lampekappen schilderen, oude meuk opknappen)
Yoga
Mijn skeelers afstoffen en aandoen
Muziek maken
Een stevige boswandeling maken
Musea bezoeken

Maar in plaats daarvan ga ik morgen weer werken.

Leuk, he?

Note: Zie voor meer informatie het boek 'Statusangst' van Allain de Botton.

Blubber en schroot

2008-03-16T17:18:00.000+02:00

Het zet nogal wat spreekwoordelijke voeten in de aarde om te slagen in het zoeken met de metaaldetector.
Gisterenmiddag in de omgeving van Oudenkerk aan de Amstel gezocht, maar alleen oud schroot omhoog gehaald en vreemd genoeg wat leidingen en een onbekend loden voorwerp.
Maar...ik geef niet op. Ga ervan uit dat ik de nieuwe detector nog moet leren kennen...

Ook vandaag wilde ik de regen en wind trotseren en naar Oudenkerk fietsen. Het had echter niet zo mogen zijn. Net weg ging de ketting van de fiets. Teruggelopen en ketting er weer opgelegd.
Ik weer op de fiets terug naar de weilanden en rivier de Amstel. Ben ik er, zet mijn metaaldetector in elkaar, zet ik een paar stappen richting de sloot...klotst het water in mijn nieuwe regenlaarzen. Zo lek als een vergiet!

Dat deed m wel...naar huis gefietst, sokken uitgewrongen, laarzen weggepleurd, en op de bank gekropen.
Ik houd het voor gezien vandaag...

Metaaldetector obsessie

2008-03-02T16:15:00.000+02:00

Het komt door een collega van me, genaamd Jos. Tijdens de lunchpauze begon hij te vertellen over zijn metaaldetector en de leuke vondsten die hij hier mee deed en het begon weer helemaal bij mij te kriebelen.

Ook ik had vroeger een metaaldetector. Eigenlijk ben ik een vrij ongewoon meisje en de schuldige hieraan is mijn vader. Ondanks dat hij ook een zoon heeft, ben ik in werkelijkheid de zoon die hij nooit heeft gehad.
Broerlief had nooit zo'n interesse in vaders hobby's en ik hing van kleins af aan de lippen van papa gekluisterd. Hij toonde mij een wonderbaarlijke, oneindige fascinerende wereld buiten de ramen van ons huis. Vertelde vol passie over de kleinste insecten en korstmossen, maar kocht ook een telescoop voor me om het hemelruim mee af te struinen. Ik onderzocht atlassen over de hemellichamen en de planeten en melde me zelfs aan bij junior-sterrenonderzoekers. Allemaal jongens uiteraard.
Soms dan zette hij de wekker om half vijf en trokken we het bos in op zoek naar Moeflons en braakballen.
Ik ging met mijn vader vissen en wanneer mogelijk namen we de vangst mee naar huis om het door moeders klaar te laten maken.

Ik spaarde fossielen en mineralen en legde een heuse muntencollectie aan. Ons huis was een miniatuur dierentuin, vol met rare wezens zoals slangen, vogelspinnen, hagedissen, kikkerdril en chinchilla's.
En ik vond het allemaal prachtig.

Hier ligt ook de grondslag van mijn passie voor archeologie. De wereld om ons heen is niet alleen oneindig fascinerend en altijd voor inspiratie aanwezig. Het verleden is dit ook.

In mijn kindertijd kreeg ik van pa dan ook een metaaldetector. Veel meer dan wat bomscherven heeft het zoeken hiermee niet opgeleverd. De metaaldetector behoorde toen al tot het stenen tijdperk. Eens dachten we een bom gevonden te hebben. We schakelden de politie in en deze bracht ons later op de hoogte van wat de vondst in werkelijkheid inhield: een emmer!
Maar wat spannend was het om te zoeken naar sporen van het verleden!

Mijn collega heeft deze oude passie weer bij mij aangewakkerd! Vorige week heb ik het boek 'Handboek voor zoekers' bij de bibliotheek geleend en ben ik mij aan het oriënteren op een nieuwe metaaldetector. Een stoere, met allerlei leuke gadgets (dieptemeter, metalendiscriminatie, hij schat zelfs in wat je onder de schotel hebt liggen). Misschien de White Prizm V? Volgend weekend ga ik er één kopen.

Maar dan komt het volgende probleem. Waar ga ik zoeken? In Amsterdam stad zijn er niet zoveel akkers. Ik kan natuurlijk het strand af gaan lopen, maar dat resulteert slechts in hedendaags afval. Ik wil múnten vinden, gespen, kogels voor mijn part. Als het maar een verleden heeft!

Ik denk dat ik maar op de trein naar Wageningen stap.
Paps...
Zin om weer als vanouds naar bommen te gaan zoeken?

Klassieke letteren

2008-01-27T15:45:00.000+02:00

Onlangs kocht ik op de boekenmarkt op het Spui het boekje 'De gouden ezel' van Apuleius.

Het boek heb ik nu bijna uit en het heeft bij mij een oude liefde aangewakkerd: De liefde voor antieke literatuur.

De gouden ezel (ook bekend als 'Metamorphosen') is de oudste volledige Latijnse roman die we bezitten. Hij dateert uit de tweede helft van de tweede eeuw na Christus. De held van het verhaal, een zekere Lucius, wordt op doorreis door Thessalie omgetoverd in een Ezel, maar is in staat als hij zijn menselijke gedaante aan het einde weer hervindt alles wat hij als ezel heeft meegemaakt nauwkeurig te vertellen.

Het boek staat vol met magische, mythologische, schockerende, humoristische, walgelijke en soms uitzonderlijk erotische verhalen. Het bekende sprookje van Amor en Psyche is een van deze verhalen.

Ik kan het nooit laten om tijdens lezing van een klassiek boek te vergelijken met het heden en keer op keer verast het me dat de mensen toen gelijk waren aan de mensen nu. Waarom verbaas ik me daar altijd over? Waarom zijn wij zo vaak in de waan dat we geëvolueerd zijn en ver weg staan van de mens die 2000 jaar geleden, terwijl we in werkelijkheid identiek zijn? Waarom heb ik de antieke literatuur nodig om me dit duidelijk maken en waarom heb ik de behoefte om deze bevestiging keer op keer te krijgen?

Een andere reden voor mijn liefde voor Antieke literatuur heeft dezelfde grondslag als de passie voor Archeologie: Dat hetgene wat de tand des tijds overleeft een meerwaarde heeft.Een geschrift dat het tussen de ontelbare geschriften voor elkaar krijgt om keer op keer herschreven en herdrukt te worden, niet te verdwijnen, moet wel een schoonheid, een waarde of een tijdloosheid bezitten.

Gisteren was er de niet-commerciële boekenbeurs van de Vincentius stichting in de Eusebius kerk in Arnhem. Ieder jaar kom ik hier vandaan met boekenpareltjes en dit maal heeft mijn hernieuwde interesse in de klassiekers duidelijk mijn keuze bepaald. Ik kwam thuis met een geloofschrift van Alexander Comrie uit 1754 (gewoon omdat ik het niet kon laten, zo oud en zo puntgaaf!), twee delen uit de 1001 nacht (1882!), Voltaire, de lof der zotheid van Erasmus (1939), Onsterfelijkheden (een boek met prachtige brieven uit de klassieke wereld) en een boek genaamd 'de tien geboden, de mens en zijn recht'. Dit laatste herbergt een verzameling feitelijke incidenten van gepleegd onrecht, folteringen en terechtstellingen vanwege bijvoorbeeld echtbreuk of hekserij.

Ook stond ik even met de 3-delige 'Amusante bijbel' in handen. Mijn intuitie vertelde mij om het boek te kopen, het kostte slechts een tientje, maar om onverklaarbare redenen liet ik liggen.

Thuisgekomen google-de ik mijn nieuwe aanwinsten en zocht ik ook even naar de 'amusante bijbel'. Tot mijn schrik bleek dit exemplaar zeer zeldzaam en vrij waardevol te zijn.

Mijn lieve vader bood aan om terug te sjeesen naar Arnhem, en nam dit vrij letterlijk. We werden namelijk onderweg geflitst door een camera.

Het boek heb ik nu gelukkig wel in mijn bezit. De man achter de boekenstand verkocht het mij, verbaasd stamelend 'was jij hier acht uur geleden ook al niet?'.

Eens mens doet rare dingen uit boekenhebzucht.

Ik ben enkel blij dat ik er weer door overvallen werd. Het gevoel is lang weggeweest. Ik liep de laatste maanden verdwaasd rond op de boekenmarkt op het Spui en had het alleen maar koud, voelde geen vonkje warmte.

Maar gisteren spetterde het!

Graag ontvang ik tips over vergelijkbaar leesvoer als 'de gouden ezel'!

Vierkante dingen

2007-12-27T22:35:00.000+02:00

Dit was ooit een blog over boeken.
Die vierkante dingen.

Maar toen was er de baan. En de baan slokt me op. Voor vriendje probeer ik me goed te houden en kook ik zelfs nog wel eens. Maar als vriendje bij een vriendje blijft hangen blijft mijn avondmaaltijd beperkt tot een snee brood met ham en een hete peper (ja ik heb vreemde eetgewoonten). Wanneer ik geen energie heb om een blik mais op te warmen en zelfs het nieuws op tv onverteerbaar is, dan blijkt dus dat lezen niet meer lukt. Mij niet meer lukt.

Ik zie ze nog wel hoor. Die makers van die vierkante dingen.
Als je je eens wilt vergapen aan bekende schrijvers bezoek dan cafè Schiller op het Rembrandtplein. Daar zit bekend schrijvend Nederland zich lam te zuipen.
Het cafè bevindt zich om de hoek van mijn werk en soms sleep ik me erheen om mijn mineralentekort met een glas wijn aan te vullen.
En dan gaap ik in de gezichten van bijvoorbeeld de immer vriendelijke Martin Bril (daar volgt ooit nog wel eens een spannend eerlijk verhaal over stammend uit mijn Prometheus-tijd), AFTH van der Heijden en nog veel meer anderen.

Ik zat er vanmiddag nog even en er was zowaar een boekpresentatie. Ik herkende bekende schrijver na bekende schrijver.
Maar door de vermoeidheid bleven hun namen ver in mijn geheugen begraven.
'Kijk daar heb je...eeee...hoe heet hij nu ook alweer, he verdorie, er staat een interview met hem in de laatste uitgave van het tijdschrift Boek.'
en 'Hey...daar staat die schrijver van die goede columns. Met dat lange haar. He, je kent hem wel, Pfeiffer ofzoiets. Ilya? Ischa? Wacht, ik weet het wel!'.

Het is slecht met mij gesteld. Boeken zijn vierkante dingen geworden en schrijvers ken ik niet meer van naam.

Ik ben toe aan vakantie.

De electronische sigaret

2007-11-18T12:09:00.000+02:00

Sinds een maand rook ik electronisch.
Dit is een speciaal bericht voor alle sceptici: dit is de uitvinding van de eeuw!
Greep ik in het begin ook nog naar de analoge sigaretten, nu taal ik er niet meer om.

Wat is de electronische sigaret?
Het is een klein bouwpakketje, bestaande uit een atonomizer, een oplaatbare batterij en een nicotine ampul. Door aan de nicotine ampul te zuigen, activeer je de batterij en verhit de atonimizer de lucht die je door miniscule gaatjes in de batterij naar binnen lurkt. De nicotine vloeistof veranderd in een weldadige damp die verdomd veel op normale rook lijkt.

Behalve dan als je zo slim bent geweest om de Supersmoker te kopen. In dat geval train je enkel je wangspieren om een klein beetje rook te inhaleren die smaakt naar verbrande panty.

Inmiddels is mijn broer ook overgestapt op de E-Sigaret. Bij hem is het uitgegroeid tot een hobby. Verschillende soorten E-sigaretten, ampullen in dertig verschillende soorten smaken en sterkten. Dit weekend was ik bij hem op bezoek en hebben we een heerlijk avondje allerlei smaken uitgeprobeerd. Vanille bleek een succes.

Ondanks dat ik nu alleen nog maar nicotine en natuurlijke smaakstoffen inhaleer, het geweldig smaakt, ik niet meer stink en mijn longen niet meer vervuil, blijven veel mensen om me heen roepen: 'Ik geloof er niet in!', 'Ik houd het bij mijn sigaret' en 'Dit kan niet werken!'

Geloof me.
Het werkt.

Voor meer informatie over de verschillende soorten E-sigaretten: bezoek de FAQ en vandaaruit ook het www.e-sigaret.nl Forum!

Sylvia Plath - Letters home

2007-11-18T11:55:00.000+02:00

"Perhaps what I do miss here is the lack of my friends who have known me in my past. I can't explain fully how much it means to have people who have shared years of one's life and with whom you can assume a deep understanding and common experience...
While I am very happy here and have many too many invitations to accept even half, all my acquaintances are at the same ' historical stage' in knowing, and it takes only much time to achieve anything like the deep and vital friendships I left behind me at home. Everyone here is so 'new' and untriend. "

Sylvia Plath's letters home - November 14, 1955

Drama queen leest Kafka

2007-11-07T00:11:00.000+02:00

* Er komt niet veel van lezen de laatste tijd. Een paar pagina's in bed, maar ik val meestal al na drie bladzijden in slaap. Toch voor elkaar gekregen om op deze manier Kafka's Amerika uit te lezen. Ik ken geen andere schrijver die het voor elkaar heeft gekregen om doorsnee mensen en saaie handelingen in een pageturner te verwerken. Deze goede man is het gelukt, en helaas kunnen we hem dat niet meer mede delen.

* Een nieuwe baan, nieuw ritme, nieuwe mensen, onzekerheden, veel leren en boven dat alles nog hard werken ook. Het vergt wat van een mens. Dit mens dan. Heel erg langzaam begin ik te wennen aan het nieuwe ritme en het gebruiken van mijn hersenen. Het gebruik daarvan was bij Prometheus nogal gelimiteerd. Driehonderd keer per dag de telefoon opnemen met hetzelfde riedeltje vraag niet zoveel van je verstandelijke vermogens. Ik ben van mening dat in de acht maanden dat ik daar als receptioniste werkzaam was er beduidend meer hersencellen zijn afgestorven dan normaal. Hersencellen die ik nooit meer terug zal krijgen; Margriet Sitskoorn zal het er waarschijnlijk niet mee eens zijn.

* De nieuwe baan begint steeds leuker te worden. Ik zit op mijn plek, maak dagelijks rare dingen mee, en dat heb ik nog wel het meest gemist. De soap opera die onderdeel van het leven behoort te zijn. Leven in de brouwerij. En het leukste ervan is dat je om half zes de knop kan omzetten en het vervolg wacht tot morgen. Ach ja, drama queen in hart en nieren.

* Sinds twee weken rook ik elektrisch. Na drie mislukte stoppogingen lijkt dit een geweldig alternatief te worden. Om het nog maar niet hebben over alle aandacht die ik krijg wanneer ik aan mijn dampende ballpoint zit te lurken. Voor de singles: dit is hét device om benaderd te worden. Ga hiermee in een bar staan en je wordt belaagd door vreemden.
M. moet ze met horden van me weghouden. Helaas geen illusies voor mij, men komt toch echt voor de elektronische sigaret... Toch?

* En omdat ik het niet kan laten, een heel fout nummer uit de jaren '80 om even nostalgisch door de kamer te huppelen.

2007-10-21T14:57:00.000+03:00

Volwassen worden? Ik ben blij dat ik het zolang heb mogen uitstellen.

Soms denk ik terug aan al die zorgeloze jaren, waarin werk bijzaak was, ik avond na avond ging stappen en het nooit regende.
Mijn trip naar Kreta bevestigt mijn herinnering. Mijn leven daar bestond uit vrienden, wijntjes in de zon, werken was voor de lol in plaats van voor de cash (die was er namelijk nauwelijks) en alle grotemensenverantwoordelijkheden waren mij vreemd.
Ik heb dat proces heel erg lang kunnen uitrekken. Dertien jaar. Geen ongeluksjaren.
Nu doe ik het allemaal. Om kwart voor zeven gaat de wekker. Om kwart voor acht zit ik op de fiets. Met donker ga ik de deur uit en tegen de tijd dat het weer gaat schemeren kom ik afgepeigerd thuis.
Wanneer ik opper moeite heb hieraan te wennen kijken mensen mij verbaasd aan en zeggen: ‘welcome to the real world’.
Dat is het ja. Ik heb de afgelopen jaren niet in een echte wereld geleefd, maar in een droomwereld.
En het was goed.

Nu zie ik mijn bankrekening groeien. Ik doe leuk werk waar ik bevrediging uithaal. Ik woon samen met een heerlijke man die me met liefde overstelpt.
Ik doe mee met de grote mensen. Op mijn drieëndertigste begin ik te lopen waar mijn oude klasgenoten dertien jaar geleden al rondstruinden.

En af en toe vind ik dat best moeilijk.

Olympia International Vakantiereizen failliet

2007-09-13T10:20:00.000+03:00

- Op de eerste dag bij mijn nieuwe werkgever ging mijn oude werkgever 'Olympia International Vakantiereizen' failliet. Vijf jaar lang werkte ik voor deze touroperator op Kreta. Had ik niet de stap genomen om naar Nederland terug te verhuizen, dan had ik nu in een uitermate vervelende situatie gezeten. Geen loon meer, geen uitzicht op werk (probeer daar nu nog maar wat te vinden, eind van het seizoen!) en omringd door huilende hoteliers en boze gasten. Soms zie je pas achteraf hoe juist een beslissing is geweest.

- Na een korte inwerkperiode bij Content vlieg ik vanmiddag voor twee weken naar Chania. Kan ik alle informatie die ik over me heen heb gekregen op me in laten werken. Ik moet nog erg veel leren voor ik mijn nieuwe job naar behoren kan uitoefenen. Ik sta nu nog een een beetje aan de zijlijn te kijken hoe de anderen het aanpakken en kan haast niet wachten om zelf aan de gang te gaan!

- Tussen de bedrijven door las ik twee boeken: 'Spoetnikliefde' van Murakami en 'In Koele Bloede' van Truman Capote.
Met Murakami heb ik een vreemde relatie. Zijn schrijfsels raken me, de stukken die ik lees lijken daarna wel op mijn netvlies gebrand, toch moet ik me erdoor heen zien te worstelen. Ik had het met 'Norwegian Wood' en ook met 'Spoetnikliefde'. Ik kan hier niet direct een verklaring voor vinden.
'In Koele Bloede' van Capote overtrof mijn verwachtingen. Een literaire thriller, een waargebeurd verhaal, een journalistiek werk, een deur in de geest van moordenaars, het is het allemaal. Vooral het beeld dat hij schetst van de Killers blijft je lang bij. Iemand kan van literatuur houden, prachtig schilderen en toch op een avond een gezin uitmoorden. Het zijn déze dingen die elk weldenkend mens niet kan begrijpen, en om de één of andere reden graag wil begrijpen.

- Ik hoop over twee weken met een flinke koffer vol boeken weer naar Nederland te kunnen terugkomen om de boekenkast hier dicht te spekken. Tot snel!

Casanova over de vloer

2007-08-27T13:11:00.000+03:00

Het Prometheus tijdperk is voorbij. Twee weken geleden sloot ik voorgoed de deur achter mij dicht. Overigens slechts twee dagen voordat al mijn ex-collega’s de deur achter zich zouden sluiten, de uitgeverij is namelijk verhuisd.
In de weken voor de verhuizing (pand wisselen met de Boekerij/Meulenhoff) kwamen er regelmatig mensen het pand op de Herengracht 507 bekijken.

Het was op een heel normale dag, het regende een beetje en het beeldscherm van de computer flikkerde, toen er wederom een groep mensen binnenkwam om het pand te zien.
Zoals ik al zei was er geen vuiltje aan de lucht. Geen indicatie dat er iets stond te gebeuren.
De postbode had net de post gebracht en vertelde me dat hij zijn gouden ketting in Griekenland had gekocht en dat hij dat weekend Braadworst had gegeten, net over de grens in Duitsland.
Ook dat was normaal.
De net binnengetreden mensen zouden een rondleiding van onze hoofdredacteur krijgen. Ze verzamelden zich bij de receptie.
De nogal enthousiaste postbode liep naar buiten en zwaaide nog drie keer. Onderwijl ging de telefoon en ik hoorde mezelf opnemen met mijn vaste riedeltje. De directiesecretaresse opende de deur van haar kamer.
Op de achtergrond gaf de hoofdredacteur een speech aan de bezoekers.

En toen gebeurde het.

In het tumult, tijdens de laatste groet van de postbode en het openzwaaien van de deur van de secretaresse hoorde ik de redacteur onmiskenbaar zeggen: “Giacomo Casanova was hier”.

Als U mijn weblog een tijdje meeleest realiseert U zich dat ik op dat moment de persoon die ik aan de lijn had niet meer hoorde, de postbode niet meer groette en het flikkerende beeldscherm bijna omverwierp.
Ik schreef al eerder over mijn zoektocht naar Casanova. U leest het hier: http://bibliofilos.blogspot.com/2005/08/in-katzwijm-voor-casanova.html.
Na acht maanden bij de Uitgeverij te hebben gewerkt, luttele weken voor mijn aftocht, kwam ik tot de waanzinnige ontdekking dat ik al maanden in zijn voetsporen trad, zonder mij daarvan bewust te zijn!
Casanova was regelmatig op de Herengracht 507 tijdens zijn verblijf in Amsterdam. Zijn (zeer jonge) minnares Esther is naar alle waarschijnlijkheid ‘Hester Hooft’, ooit één van Amsterdams mooiste vrouwen en dochter van burgemeester Hendik Hooft. Zij woonden – U raadt het al – op de Herengracht 507.
Dit betekende niet alleen dat Casanova twee eeuwen terug rakelings langs de receptie is gelopen, diezelfde deur waar ik naar staarde, maar ook dat hij zonder twijfel andere zaken had verricht in het pand.
Vanaf dat moment werd elke kamer een mysterie. Zou dit haar slaapkamer zijn geweest? Zou hier een receptie hebben plaatsgevonden?

Ik kan U vertellen, dit nieuws maakte mijn laatste loodjes bij Prometheus een heel stuk lichter!

Bron afbeelding: http://www.allposters.com/-st/Auguste-Leroux-Posters_c88224_.htm

Lees Casanova's memoires over zijn tijd in Amsterdam

De echter Hester Hooft

Nieuwe baan!

2007-08-24T13:14:00.001+03:00

Solliciteren is een vak op zich. Ik heb bewondering voor mensen die, naast hun baan, er de tijd en energie voor vinden om op zoek te gaan naar ander werk.
De gesprekken waren confronterend. IQ/testen. Persoonlijkheidstesten. Indringende vragen.
Bij het eerste gesprek trilde mijn stem van de zenuwen.

Ik had het in mijn hoofd gekregen dat een baan als consulent/intercedent voor een uitzendbureau dé job voor me is, en denk dat nog steeds. Een baan waarbij je honderd dingen tegelijk moet doen. Resultaatgericht, commercieel gericht en dienstverlenend moet zijn. Ik mis de chaos en stress uit mijn voormalig werk als standplaatshostess en hoop dat hier terug te vinden.

Bij het derde bedrijf waar ik op gesprek ging was er dé klik. Ook een persoonlijke klik met de recruiter, denk ik. Het was een informeel en prettig gesprek.
Daarnaast werd ik erg enthousiast over de arbeidsvoorwaarden en het opleidingstraject dat ze aanboden.

Daarna ben ik doorgegaan met gesprekken bij andere bedrijven, je moet immers niet al je pijlen op één doel richten, maar de motivatie was totaal verdwenen. Het moest en zou dit leuke bedrijf worden!
Gelukkig werd ik binnen een week uitgenodigd voor een tweede, en een dag later, voor een derde gesprek.
Bij dat laatste gesprek zat ik strak in het pak, haren opgestoken, make-up tot in de puntjes verzorgd. Zelfvertrouwen zou ik uitstralen! Professionaliteit!
Dit ging goed, totdat het zweet uit mijn handen letterlijk over de tafel heen begon te gutsen. Je handen vervolgens onder de tafel verstoppen is nooit een goed idee, dus ik maakte mijn excuses (‘een beetje nerveus’) en probeerde het zo onopvallend mogelijk van de tafel af te vegen.

Het werd me vergeven en ik heb de job!!!
Maandag drie september begin ik als consulent in een speciale tak, namelijk een vestiging die gespecialiseerd is in anderstaligen. De internationale markt in Amsterdam dus, bedrijven die op zoek zijn naar iemand die een buitenlandse taal vloeiend spreekt.
Een extra stimulans voor me om mijn talenkennis bij te spijkeren en bij te houden!

Ik maak nog maar eens een vreugdedansje rond de tafel!

De favoriete boeken van Hafid Bouazza

2007-07-17T16:08:00.001+03:00

Het is een uit de hand gelopen tic, ik wil altijd weten wat anderen lezen. Waarin verloren ze zichzelf toen ze jong waren? Welke boeken waren een inspiratie voor ze?
Deze fascinatie neemt inmiddels een volledige boekenplank bij mij thuis in beslag. Boeken over boeken.
Werkelijk interessant vind ik het wanneer geliefde schrijvers over hun favoriete boeken schrijven of vertellen. Ik kan het ook niet laten om auteurs of recensenten met deze vraag lastig te vallen. Zo onthulde Pieter Steinz dat '1984' van Orwell zijn lievelingsboek was. Ik was de gehele dag in mijn nopjes en wilde dit nieuws met de wereld delen. Dat de wereld daarop zat te wachten leek me vanzelfsprekend.

Een van de beminnelijkste schrijvers die bij Prometheus worden uitgegeven is Hafid Bouazza. Winnaar van de Gouden Uil en de Amsterdamprijs voor de Kunsten. Romanschrijver, dichter en vertaler. Taalkunstenaar en levensgenieter.
Én niet te beroerd om mij zijn favoriete boeken top-5 toe te mailen! Dus hierbij...

De favoriete boeken van Hafid Bouazza:

"Bij hoge uitzondering hieronder mijn top vijf, niet in hiërarchische vorm.

Lolita, Vladimir Nabokov. Een boek dat schoonheid en wreedheid combineert en altijd zal blijven shockeren, niet alleen vanwege het thema maar ook vanwege de ondraaglijke schoonheid en humor.

Alf layla wa layla, Duizend-en-Een-Nacht. Weliswaar niet een boek in één deel, maar toch een boek. De beste verhalen zijn niet Ali Baba, of Aladdin of de sprookjes, maar de volksvertellingen. Een labyrint waarin ik mijn leven lang zal blijven dolen. Dit werk was de oorzaak dat ik klassiek Arabisch ging leren. De vertaling van Richard van Leeuwen is gruis vergeleken bij de amethist die het werk is.

Earthly Powers, Anthony Burgess. Niet alleen het boek met de meest memorabele beginzin (It was the afternoon of my eighty-first birthday and I was lying in bed with my catamite when Ali came in to announce that the Archbishop had come to see me. En even later: I was smoking a cigarette which should have been post-coital but was not.) Een bij de lurven grijpend verhaal over de onmogelijkheid van liefde en de aard van kwaad en daarmee van goed: en vol humor.

Metamorfosen, Ovidius. Een wereld van metamorfosen en metaforen; een paleis van vertellingen; een gaard van reëel gevoelde en beschreven goden en godinnen. Never leave home without it.

Venus and Adonis, Shakespeare. Erotiek op zijn meest iconografisch en daardoor (de incarnatie van het woord) zo vleselijk.

Short Stories, Bernard Malamud. Melancholie en humor en details die een spijker in het hart slaan."

Hafid, mijn dank is groot!

Einde oefening

2007-07-06T12:15:00.000+03:00

Ik wist het al geruime tijd. Ik wil geen telefoniste meer zijn. Zelfs niet bij een uitgeverij.
Met steeds meer tegenzin sleepte ik de papierbakken naar buiten, schreef ik de manuscripten uit en herhaalde ik driehonderd keer per dag: ‘Uitgeverij PBO, goedendag met Debora, wat kan ik voor U doen?’
Toen ik er kwam werken dacht ik mijn droombaan gevonden te hebben. Ik verwachtte zinderende gesprekken te voeren met beroemde schrijvers. Eindeloze discussies over literatuur met collega's. En mijn baas zou zien dat ik meer in mijn mars had, mij binnen mum van tijd promoveren naar een andere afdeling en niets zou mijn carrière binnen de boekenwereld meer in de weg staan.

De praktijk bleek anders. De schrijvers liepen de deur niet plat. De meeste gesprekken met beroemde schrijvers bleven beperkt tot: ‘Ja meneer Bril, ik verbind U door’ en mijn collega’s hadden het veels te druk om gezellig met de receptioniste over literatuur te babbelen.
En die promotie bleef ook uit.

Een verstandig mens zoekt eerst een andere baan voordat zij haar huidige baan opzegt.
Dat was ook mijn voornemen.
Het liep anders.

Het was mijn eerste werkdag na een heerlijke vakantie. Iedereen gaat dan met een zwaar gemoed weer aan het werk. Ik lag echter al nachten te draaien in bed en nam mijn mobiele telefoon op met de firmanaam van de uitgeverij.
Er gebeurden een aantal onbeduidende dingen die maandagochtend. Ik probeerde een Tl-lamp te verwisselen die onder mijn handen in duizend stukjes uiteen knapte waardoor ik onder de splinters zat.
Ik las in een memo dat er na de verhuizing geen receptie meer zal zijn, maar dat de receptioniste bij de directiesecretaresse op de kamer geplaatst zal worden.
Ik nam de telefoon op en kreeg het wrange gevoel in de film Groundhog day terecht te zijn gekomen.

Met de glassplinters van de Tl-buis nog in mijn handen bracht ik de post naar de directeur en hoorde ik mijzelf zeggen:
‘Ik heb nog een mededeling. Ik verhuis niet mee naar het nieuwe pand half augustus.’

Einde oefening.

De Magiër

2007-07-01T18:15:00.000+03:00

Met een koffer vol boeken vloog ik twee weken geleden naar Chios.
Ik heb er niet één van gelezen.
In het huisje waar we verbleven trof ik een dik boek aan dat bij binnenkomst mijn aandacht trok.
Het was bijna te mooi om waar te zijn, zo blij werd ik van de flaptekst.

Deze manier van toeval-lezen heeft me altijd zeer bekoord. De jaren dat ik op Kreta woonde las ik talloze boeken op deze wijze. Boeken die ik aantrof in hotelbibliotheken. Boeken die op het juiste moment mijn pad kruisten. Ik vond het een spirituele manier van lezen. Een hand die je toegestoken wordt, een boodschap, een nieuwe ervaring.

In dit geval had ik het boek ‘De Magiër’ van John Fowles in handen.
Het boek vertelt het verhaal van een Engelse jongeman, genaamd Nicholas Urfe die een baan als leraar op een Grieks internaat aanneemt. Hij krijgt een tweejarig contract aangeboden op het eiland Phraxos.
Daar ontmoet hij na enkele weken de heer Maurice Conchis, een man met een imponerende persoonlijkheid, innemend en mysterieus.
Conchis nodigt Nicholas uit om het eerstvolgende weekend bij hem te komen logeren en vanaf dat moment staat elk weekend in teken van de villa van Conchis en de onverklaarbare stroom van gebeurtenissen die Nicholas daar overkomen. Conchis verteld stukje bij beetje zijn belevenissen aan Nicholas en zijn verhalen komen letterlijk én figuurlijk tot leven. Na de verhalen over de loopgraven ruikt Nicholas de lijkgeuren en hoort hij soldatenliederen.
Op een gegeven moment dineert zelfs de geest van de verloofde van Conchis mee en wordt Nicholas hopeloos verliefd op haar.

Net als de hoofdpersoon twijfel je als lezer over de geaardheid van de gebeurtenissen. Zijn deze van magische aard of steekt er iets anders achter?
De voortdurende twisten in het plot werpen je ook steeds in andere vertwijfelingen, en daardoor houdt het boek je in zijn macht.

De beschrijvingen van de Griekse landschappen waren een lust om te lezen op het moment dat ik er zelf doorheen struinde.
De haatliefde verhouding van Nicholas Urfe met Griekenland was zo doeltreffend beschreven dat ik moest concluderen dat de auteur er heeft gewoond.
Enkel dán kan deze passionele relatie met Griekenland ontstaan, die aantrekking en afstoting met als resultaat dat een ieder die Griekenland daarna moet verlaten zich in ballingschap in zijn eigen land voelt. Griekenland is een minnares die zich niet eenvoudig laat vergeten.

Het boek sloot naadloos aan op mijn eigen ervaringen op Chios, een eiland vol mystiek en geschiedenis. Het drukte soms op beangstigend correcte wijze mijn gevoelens uit, wanneer ik in een Griekse taverne in een middeleeuws dorp gezeten, over de bergen en de zee uitkeek.
Ik kwam woorden tekort.
John Fowles gaf ze me.

Chios was een droom. Een eiland waar je zo weinig toeristen tegenkomt dat je je haast weer als een ontdekkingsreiziger gaat voelen. Ik wist niet dat het nog bestond in Griekenland.
Middeleeuwse spookdorpen, imposante mastiekdorpen met een doolhof aan straatjes, boogjes en gangetjes. Opa’s en oma’s die je in die straatjes aanhouden voor een kort gesprek, een knuffel, of om een bloem in je haar te steken. Zo veel lieve mensen.
Velden vol mastiekbomen, olijfbomen en oleanders. Ruige bergketens omlijst door compleet verlaten stranden. Kastelen, kloosters, en om je heen niets dan helderblauwe hemel en diepblauwe zee.
Ach…Ellada…

Nu weer terug in Nederland heb ik het één en ander opgezocht over Fowles.
Hij heeft enige jaren op het kleine eiland Spetses lesgegeven, waar hij zijn fictieve eiland Phraxos op gemodelleerd heeft. Nagenoeg alle landschapsbeschrijvingen kloppen en zelfs Villa Bourani lijkt te hebben bestaan. Zou ook Maurice Conchis op een bestaand figuur zijn gebaseerd?

Griezelig dichtbij komt de fictie pas wanneer ik mijn vriend vertel dat Phraxos in werkelijkheid Spetses was, en John Fowles daar les heeft gegeven op een jongensinternaat …
Blijkt dat de vader van mijn vriend daar op school heeft gezeten. Zo ongeveer in de periode dat Fowles er les gaf.
U begrijpt dat ik mijn schoonvader binnenkort ga ondervragen.

Rest mij niets dan U achter te laten met de boodschap dat, indien U binnenkort naar Griekenland gaat afreizen, het boek ‘De Magiër’ van John Fowles uitstekend gezelschap is!

NB: Schoonvader aan de tand gevoeld. Hij heeft inderdaad op het beroemde Anargyrios College in Spetses gezeten, waar Fowles les heeft gegeven. Er zitten wel wat jaren tussen. Fowles gaf er les in 1950 en schoonvader kreeg er les begin jaren zestig.

Mijn June

2007-06-13T13:09:00.001+03:00

I

V. schreef er al over. De uitgeverij is zelfstandig geworden.
Het heugelijke feit vond plaats op mijn vrije dag en daardoor is de champagne aan mij voorbij gegaan. Er was geen taart.

II

Ik was dit weekend verzonken in het dagboek (volume 1, 1931-1939) van Anais Nin.
Verzonken als in een droom.
Het boek wekte slapende verlangens bij me op, naar vergeten ontmoetingen en verloren vriendschappen. Ik dacht terug aan mijn June, vier jaar geleden op Kreta.
Vanaf de eerste blik was er een verstandshouding en vanaf dat moment voerden we eindeloze zinderende gesprekken. We konden uren praten over boeken. Zij introduceerde Herman Hesse bij me en we spraken vol passie over Demian.
Het was een vriendschap die me vleugels gaf. Zelfs mijn meest onbegrijpelijke theorieën klonken genieus wanneer ik ze met haar deelde.
We lazen de bijbel, zochten er verborgen boodschappen in. We bezochten concerten, verslonden literaire meesterwerken en gingen direct daarna over tot het kijken van 'Friends' en andersoortig plat vermaak. We gingen paardrijden, een gedeelde droom van ons, waarbij ik moest concluderen dat ik geen natuurtalent was, zoals zij. Na één les reed ze als een volleerde cowgirl rond.
Af en toe reden we naar een kasteel met een bakje verf en kwasten in de auto en deden we daar een poging om het op canvas te vereeuwigen.
Het was een vriendschap die een relatie benaderde, een verliefdheid zonder erotiek.
We zijn inmiddels beiden teruggekeerd naar onze 'landen van oorsprong' en hebben het contact met elkaar verloren.
Lezende in het dagboek van Nin miste ik haar dit weekend verschrikkelijk.

III

Het kan soms raar lopen in het leven. Zo schrijf je over Klinkhamer en vervolgens ontmoet je hem in real life.
Er gebeuren meer onverklaarbare dingen. Ik lees Pieter Steinz en krijg hem aan de telefoon.
Martin Bril vraagt me of ik van Vlaamse origine ben, of dat hij dat gedroomd heeft.
Het leven is vol mysterie.

IV

Vannacht vliegen lief en ik naar Chios. We zullen twee weken verblijven in een nagenoeg onbereikbaar dorp genaamd 'Volissos'. Twee maal per week rijdt er een bus heen en vandaan.
Bus gemist? Dan moet je dus vier dagen wachten.
Op anderhalve kilometer afstand ligt het strand. Vanuit ons terras kijken we uit over de heuvels en ik stel me zo voor dat je niets anders hoort dan het ruisen van de wind en het geklingel van geitenbellen.
Als ik daar nog niet tot rust kom...
Ik neem uiteraard een stapel boeken mee.

V.

Bedankt voor de inspiratie voor deze log!

Connie Palmen

2007-05-28T15:14:00.000+03:00

Het pinksterweekend is voorbij gevlogen.
Ik kreeg een bliksembezoek van twee vrienden uit Kreta, die even een rondje Europa deden. Tien dagen terug bezochten ze een bruiloft in Hongarije, vervolgens reden ze in één snik door naar Brussel, waar het circus van de ouders van mijn vriendin gestationeerd is (tot haar twintigste hing ze zelf aan de trapezes).

De dag daaropvolgend bezochten ze Parijs en Disneyworld en daarna reden ze door naar Amsterdam.
Ik geloof dat ze nu weer terug zijn in Griekenland.
Ik word al moe als ik eraan denk.
Uiteraard waren ze hoofdzakelijk geïnteresseerd in het Red-light district. Hoeren, vieze mannetjes en een sexshow in Casa Rosso als toetje. Ook hebben lief en ik ze een koffieshop laten zien. De vriendelijke man achter de toonbank liet ze even ruiken aan een bakje Hasj en Marihuana. Helemaal onder de indruk inhaleerden ze de walmen in de koffieshop om daarna verlegen te vragen: ‘zullen we ergens anders koffie gaan drinken?’

Toen ze weer weg waren hebben we ons achterwerk in de bank gedrukt en zijn we daar de rest van het weekend blijven zitten.

Zo kwam gisterenavond de documentaire van het ‘Uur van de Wolf’ over Connie Palmen voorbij zetten.
In mijn tienerjaren las ik haar debuut ‘De wetten’. Het was een boek dat mij fascineerde terwijl ik nog aan de vooravond stond van mijn relaties. In dit boek schrijft Palmen over een serie relaties en de invloed die ze hadden op de wording van haar hoofdpersoon.
Ik had nog niet kunnen bevroeden dat ik vijftien jaar later zelf een bonte verzameling relaties achter me zou laten, die elk compleet van elkaar verschilden, me soms in duizend stukjes achterlieten, maar waarvan ik geen moment betreur en geen seconde had willen missen. Misschien heeft Connie Palmen's boek een minieme invloed gehad op de manier waarop ik ze een plaatsje gaf.
Ik bewonder Connie Palmen’s eigenschap om alles te kunnen ombuigen tot ervaring, zonder zich te laten vergiftigen door verbittering. Het is het onvermogen om te kunnen accepteren en los te laten dat zoveel mensen jarenlang stilzet terwijl het leven om hun heen zich verder ontvouwt.

Een maand of twee terug kwam Connie Palmen’s laatste boek uit: Lucifer. Ik moet bekennen dat ik door het mediacircus eromheen halverwege ben blijven steken.
Niet omdat ik moraliseerde.
Meer omdat ik een boek in stilte wil lezen, zonder dat iedereen om me heen er dood en verderf over roept. Zelfs dat dood en verderf doet me niet veel, het ligt er meer aan dat iedereen erover roept. Het verbreekt de stilte waarin ik het wil ervaren.
Wellicht neem ik het weer op als het vergeten is en het roepen verstomt.

Connie Palmen is één van Neerlands bekendste auteurs. Zo bekend dat ze zich eigenzinnigheden en arrogantie kan permitteren.
Maar zo presenteert zij zich niet en ik geloof werkelijk dat ze is zoals ze overkomt, vriendelijk en boeiend.

De avond dat haar boek werd gepresenteerd kwam ze rond een uur of vijf de uitgeverij binnen. Ik was nog aan het werk.
Ze werd direct benaderd vanuit alle hoeken om felicitaties in ontvangst te nemen. Max Pam vertelde het boek te hebben gelezen en liet haar vervolgens nerveus achter met de mededeling: ‘Je leest nog wel wat ik ervan vond’.
In alle drukte draaide ze zich naar mij toe, lachte en schudde me de hand. Ze was de eerste (en vooralsnog laatste) auteur die mij - de receptioniste - een hand toestak.

Tijdens de boekpresentatie wrong ik mij naar de tafel met de wijnglazen. Ik wreef een man vriendelijk op de rug zodat hij me langs zou laten. Harry Mulisch draaide zich vervolgens om en lachte naar me.
Bij de tafel met wijn aangekomen kon ik over de hoofden van de bekende Nederlanders nog net Connie Palmen aanschouwen.
Na mijn vierde wijntje nam Cees Nooteboom het eerste exemplaar in ontvangst en sprak Connie Palmen haar dankbetoog uit.
Ik werd overvallen door gevoelens van verliefdheid. Verliefdheid op mevrouw Palmen, op de literatuur en op de wijn.
Het laatste zal ongetwijfeld een bescheiden invloed hebben gehad op het gelukzalige gevoel dat me overviel.

Het was een onvergetelijke avond.

Moordende schrijvers

2007-05-14T17:09:00.001+03:00

Essay: Moord schrijvers (Dit stuk heeft al eerder op literatuur.web-log.nl gestaan. Nog één keer een herkansing).

De eerste Nederlandse prozaschrijver die een moord beging was Johannes Bartholomeus Ferdinand van Gog; In 1775 schreef hij zijn ex -Anna Smitshuizen- zijn laatste lugubere smeekbede. Om het effect van zijn laatste liefdesbrief te vergroten, had hij zijn bloed als inkt gebruikt. De brief had echter niet het beoogde effect. Korte tijd later bracht hij haar door messteken om het leven. (Brief is online te lezen, zie bronnen).

Van Gog staat niet alleen.

Meer schrijvers blijken een duister verleden achter zich te hebben en enkelen putten hier zelfs inspiratie uit voor hun werken. De roman als bekentenis.
Denk maar eens aan William Burroughs (foto). In 1951, tijdens een dronken spelletje Russische roulette, schoot hij 'per ongeluk' zijn echtgenote door het hoofd. Hij heeft hiervoor slechts 13 dagen gezeten. In zijn boek 'The naked lunch,' wijdde hij er een hoofstuk aan.

Dichter bij huis is er onze Gerrit Achterberg, die zijn hospita vermoordde in een vlaag van waanzin toen ze zijn avances afwees. Het Gerrit Achterberg Instituut is gesitueerd in de Boomstraat 20 te Utrecht, de plek waar hij deze moord pleegde. Vreemd dat men juist voor deze locatie heeft gekozen, de moord lijkt haast een rol in zijn verheerlijking te spelen.

'De dood' en 'verlies' zijn altijd overheersende thema's gebleven in Achterbergs gedichten.

Voor de dochter van de vermoorde hospita schreef hij later (uit wroeging?) een vijftal gedichten.
In het jaar 2000 was er oproer in Nederland toen de schrijver Richard Klinkhamer gearresteerd werd voor de moord op zijn vrouw.

Klinkhamer had zichzelf door zijn boek 'Woensdag gehaktdag' al uitermate verdacht gemaakt. Dit boek, dat hij na de verdwijning van zijn vrouw aan zijn uitgever probeerde te slijten, vertelt het verhaal van een man die zijn vrouw in stukjes hakt en vervolgens door de gehaktmolen haalt. Politie haalde Klinkhamers gehaktmolen bij hem weg om deze op menselijke resten te onderzoeken. Er werd niets aangetroffen.

Pas negen jaar later werd het lichaam van Klinkhamers echtgenote gevonden; Hij had zijn huis verkocht en de nieuwe bewoners namen de tuin flink onder handen.

Zij troffen daar de botten van de vrouw aan.

Klinkhamers eigen uitgever wilde in de eerste instantie niet overgaan tot publicatie, hij vond het manuscript te gruwelijk en tot op de dag van vandaag is 'Woensdag gehaktdag' ongepubliceerd gebleven. Klinkhamer vertelde later dat hij het boek had geschreven omdat hij 'een geboren schrijver is en de constante drang voelt om te schrijven.' En de schrijver kan niet anders dan uit zijn eigen werkelijkheid te schrijven, waardoor zelfs in fictie een graad van waarheid doorschemert. Ook dacht hij misschien door dit boek juist de verdenking van zich af te halen, want 'wie schrijft er nu over de moord op zijn echtgenote wanneer hij het werkelijk gedaan heeft?'

Uiteindelijk heeft hij slechts 3,5 jaar vastgezeten voor de moord.

Overigens deelt Klinkhamer een passie met Gerrit Achterberg; Hun lijfboek was 'Misdaad en Straf' van Dostojevski.

De schrijver Otto Veenhoven gebruikte in 2003 zijn tweede boek, 'Sunny Home', om de moord op zijn stiefvader op te biechten. Hij had voor de zekerheid 48 jaar gewacht met het op de markt brengen van zijn boek, zodat de moord verjaard was.

Door zijn boek laaide de discussie over 'wet op verjaring van moord' op. De wet is inmiddels gewijzigd, men kan nu ook na 48 jaar nog bestraft worden.

Of Otto Veenhoven werkelijk zijn stiefvader heeft gedood of dat het - een succesvolle - publiciteitsstunt is, blijft onduidelijk.
Een feit is dat de dood altijd blijft doorschemeren in de werken van moordende schrijvers.

Anne Perry (pseudoniem voor Juliet Hulme) vermoordde in haar jeugd, samen met haar vriendin Parker, de moeder van deze vriendin. Deze moord is verfilmd onder de naam 'Heavenly Creatures' -Academy Award Nominee - met in de hoofdrol o.a. Kate Winslet. Juliet Hulme is nu een bekend misdaadschrijfster De titels van haar bestsellers spreken boekdelen: 'Thou shalt not kill,' en 'No graves as yet.' Waar zou ze de inspiratie vandaan halen?

Zelfs Edgar Allan Poe (foto), de koning van de macabere vertellingen, werd verdacht van moord. In juli 1841 werd het dode lichaam van een mooie Brunette uit de Hudson Rivier in New Jersey gehaald. De vrouw heette Mary Rogers, ze was 21 jaar oud. Ze was verkracht, gewurgd met een strook kant van haar jurk en vervolgens in de rivier gegooid. Feit is dat Mary de schrijver Edgar Allan Poe kende. Hij kwam geregeld de winkel binnen waar ze werkte en flirtte openlijk met haar. De schrijver ging meestal gekleed in een zwarte, lange legercape en volgens een getuige droeg de laatste persoon, samengezien met Mary, dergelijke kledij. Achttien maanden na Mary's dood vereeuwigde Poe de moord in zijn wereldberoemd geworden detectiveverhaal: 'The Mystery of Mary Roget.' Of hij de moord daadwerkelijk gepleegd heeft, is nooit bewezen.

Moordende schrijvers;
Je kunt je tot een boek aangetrokken voelen vanwege het verhaal, om de stijl, of een combinatie van beiden. Hoe moreel verantwoord is het echter om de perverse herinneringen van een moordenaar als voedsel voor de geest binnen te krijgen? Er bestaat immers geen manier zo effectief om gedachten te delen, als een boek. In hoeverre besmet deze schrijver onze gedachten met de zijne?
Wanneer overstijgt de literaire waarde de context?

Bronnen: Essay van Marijn Meijer

http://www.ohiostatepress.org/Books/Book%20PDFs/Spierenburg%20Written.pdf

http://www.domusaurea.org/borovnia/images2.html

http://www.zoonenvader.nl

Reader's Digest 'Vreemde verhalen, bizarre feiten' (Edgar Allen Poe)

De vreemdeling - Albert Camus

2007-05-13T14:09:00.001+03:00

'De vreemdeling' is voor de lekkere filosofische trek tussendoor. Je kunt het tussen de bedrijven door uitlezen. Zelden las zulke zware kost zo gemakkelijk weg.
De novelle verteld het verhaal van Meursault, een vrij doorsnee persoon. Door 'ongelukkige omstandigheden' (zonnesteek, gekte, domheid, slechtheid, voelde hij zich bedreigd of was het zomaar?) pleegt de man op een dag een moord. Wat daarop volgt is de rechtzitting waarbij men Meursault zwaar veroordeelt vanwege zijn nonchalante aard. Zijn gepleegde daad speelt een veel kleinere rol in het uiteindelijke vonnis. Wat hem wordt aangerekend is dat hij niet huilde op de begrafenis van zijn moeder, en de dag daarna zijn vriendin ontmoette. De boodschap van Camus is dat een ieder die het waagt op de begrafenis van zijn moeder niet te huilen en claimt niet in god te geloven, ter dood kan worden veroordeeld.

''Nu, dan moet ik dus sterven.' Eerder dan anderen, dat viel niet te ontkennen. Maar iedereen weet dat het leven niet de moeite waard is te worden geleefd. In de grond van de zaak wist ik heel goed dat het er weinig toe doet of men op dertig- dan wel op zeventigjarige leeftijd sterft, omdat in beide gevallen natuurlijk andere mannen en vrouwen zullen leven, en wel gedurende duizenden jaren. Niets was duidelijker dan dat. Ik zou toch sterven, of het nu vandaag dan wel over twintig jaar zou zijn. Wat mij op dat ogenblik een beetje hinderde in mijn redenering, was de vreselijke schok waarmee ik aan de twintig jaren dacht die ik nog zou kunnen leven. Maar ik onderdrukte een dergelijke opwelling door mij voor te stellen welke gedachten ik over twintig jaar zou hebben, wanneer het weer zo ver zou zijn. Op het ogenblik dat men sterft, is het van geen belang hoe en waneer dat gebeurt, zoveel was duidelijk.'

De als filosoof afgestudeerde Camus ontving de Nobelprijs in 1957 (zeven jaar voordat Sartre hem ontving - en weigerde. Op deze weigering kwam Sartre overigens jaren later, toen hij in financiële nood verkeerde terug).
Lang heeft Camus niet van de Nobelprijs kunnen genieten. Op 4 januari 1960 verongelukte hij op 46-jarige leeftijd met de auto. Hij was op weg naar Nederland.

In 'Het web van de literatuur' vermeldt Pieter Steinz, dat in het jaar 2000 zesduizend Fransen 'De vreemdeling' van Camus als beste boek van de twintigste eeuw verkozen.
Dit bericht verraste me. Hebben de Fransen een boek uitverkoren dat slechts 143 blz. telt?
Wij, 'nuchtere' Hollanders, kozen een (overigens ook filosofisch) boek van 901 bladzijden als onze topper aller tijden.
Pretentieus?

The hours

2007-05-13T13:59:00.000+03:00

"I remember one morning getting up at dawn, there was such a sense of possibility.
You know, that feeling?
And I remember thinking to myself: So, this is the beginning of happiness. This is where it starts.
And of course there will always be more.
It never occurred to me it wasn't the beginning.
It was happiness. It was the moment. Right then."

Liefde is een illusie

2007-05-09T15:34:00.001+03:00

Fragment van een boeiend gesprek op koninginnenach met Theodor Holman in een gezellig Amsterdams cafè:

Theodor:
"Liefde bestaat niet. Liefde is niets anders dan een illusie. Ik geloof niet in de liefde."
Ik:
"U gelooft niet in de liefde? Alsof het een religie is...een God waarin U niet gelooft."
Theodor:
"Dat is een goede vergelijking. Ik geloof ook niet in God, net zomin als ik in de liefde geloof. Wanneer ik 'ik hou van jou' tegen een vrouw zeg, betekent dit iets compleet anders voor haar dan voor mij. En daardoor is het betekenisloos. Het is net zoiets als deze menukaart. Ik kan zeggen dat ik dol ben op de gehaktballen, maar misschien lus jij wel helemaal geen gehaktballen. Hetzelfde kan je zeggen over 'ik hou van jou'."

Note: Dit is mijn herinnering van het gesprek, ik heb Holman niet exact geciteerd. Voor mij was het gewoon een boeiend gesprek met een vriendelijke man die bevlogen kon discussieren, de naam Holman zei mij niets. Pas nadat ik hem de volgende dag gegoogled had begreep ik zijn cynisme.

Bestsellers

2007-05-07T10:49:00.000+03:00

Op mijn log over Murakami liet Erik een opmerking voor me achter.
“Ik dacht dat jij geen bestsellers las?”

Met het schaamrood op mijn kiezen beken ik…
Pardon. Wacht eens. Moet ik mij nu schamen?
Bestaat er een ongeschreven regel dat literatuurliefhebbers geen bestsellers lezen?
Is soms de definitie van literatuur bedrijven dat men niet meeloopt met de massa en boeken leest die verder door niemand gelezen worden?

Wanneer een bestseller de tand des tijds overleeft wordt het een klassieker.
En dán is het plots wel verantwoord om het te lezen.

Ik maak onderscheid. Meestal lees ik ‘hype’-boeken inderdaad jaren later. De slechte bestsellers overleven dit niet.
‘Schaduw van de wind’ van Carlos Ruiz Zafón weigerde ik te lezen. Omdat iedereen het las, en ik niet een volgend schaap wilde zijn.
Op een dag trof ik het aan in een hotelbibliotheek en nam ik het boek mee. Moet ik mijzelf nu verdedigen wanneer ik zeg dat ik ervan genoten heb? Een heerlijk boek, vol stoffige bibliotheken en duistere geheimen.
Ik lees nauwelijks Nederlandstalige bestsellers (ons landje is zo klein en de wereld eromheen zo groot) en helemaal niet wanneer ze al naamsbekendheid hadden voordat ze zogenaamd schrijver werden. Men heeft dan immers een hype gebouwd gebaseerd op een basis die niets met schrijftalent te maken heeft.

En toch geloof ik dat nu en dan een boek bestseller wordt, enkel en alleen omdat het geweldig is.
En iedereen het lezen wil.

Wat denkt U?

Pieter Steinz, de boekenalchemist

2007-04-29T12:20:00.001+03:00

Een plank vol boeken.
Twee boekenkasten vol boeken.
Nog twee volle in mijn ouderlijk huis en drie goedgevulde kasten op Kreta.

Je zou wel eens de weg kunnen kwijtraken. Het is de vloek en de zegen van de boekenverzamelaar. Er staat altijd wel iets meesterlijks op de planken. Maar keuzes maken wordt moeilijker wanneer er meer opties zijn. Komt nog bij dat ik soms het gevoel krijg dat ik het buurmanboek verdriet zal doen wanneer ik hem laat staan.

Wat moet je lezen als je het even niet meer weet?

Voor deze mensen is er gelukkig Pieter Steinz.
Wie is Pieter Steinz?

Volgens mij is hij een boekenalchemist.
Elke auteur raakte ooit geïnspireerd door een andere schrijver/boek die op zijn beurt ook boeken verslond. Pieter Steinz doet in zijn laatste boek ‘Het web van de wereldliteratuur’ een poging om dit kluwen te ontrafelen.
Stel, je neemt een snufje Frankenstein en besprenkeld dat met een beetje Roald Dahl, wat krijg je dan? Juist…Tommy Wieringa’s ‘Joe Speedboot’.
Hij ziet in één oogopslag verbanden die mij compleet ontgaan. Daarom ben ik heimelijk een beetje verkikkerd op Pieter Steinz. De man is een almachtige veellezer en ik koester daar een grote bewondering voor.

Pieter Steinz is dan ook de enige auteur die ik met knikkende knieën en een rood hoofd ontving toen hij enkele weken geleden voor mijn receptiebalie stond.
Met een stem die ik van mezelf niet herkende kon ik het niet laten om mijn bewondering onder mijn receptiestoel te steken. Ik vertelde mijnheer Steinz dat ik jaren in Griekenland heb gewoond en standaard iedere vrijdagmiddag, door zon en hitte, kilometers reed om het NRC uit te laten printen. Puur en alleen om de Boekenbijlage en de schema’s van zijn hand.

Voor het geval dat hij zich nog niet voldoende gegeneerd voelde, voegde ik er voor de vorm ook nog aan toe dat al zijn boeken heb.
In tweevoud.
In Griekenland en in Nederland.

Ik vroeg Pieter Steinz om zijn nieuwste boek voor me te signeren en daarna raakten we ‘in gesprek’ over Griekse literatuur en over zijn favoriete boek ‘1984’ van George Orwell (had hij zulke fijne jeugdherinneringen aan).

Mijn collega’s was mijn bewondering voor Steinz ook niet ontgaan. Enkele dagen later maakte ik terloops een opmerking aan een redacteur:
‘Ik heb iets stoms gedaan’, zei ik.
‘Zeker over Pieter Steinz gedroomd’, was zijn antwoord.

Zijn boek 'Lezen& Etcetera, gids voor de were ldliteratuur' blijft mijn favoriet, het is jaren mijn leesbijbel geweest. Vond ik een onbekend boek in een hotelbibliotheek dan zocht ik het op in ‘Lezen & Etcetera’. Stond het, hoe summier ook, hierin vermeld, dan concludeerde ik dat het best de moeite waard kon zijn. En hij heeft me nooit teleurgesteld, wat me met steeds meer enthousiasme zijn boek deed doorspitten.
Ook genoot ik ervan, om starend naar de meesterwerken in mijn kast, in dit naslagwerk de korte biografieën van de schrijvers na te lezen.
Als laatste gaf het me ook een leidraad om verder te zoeken. Steinz geeft uitmuntende alternatieven voor geliefde boeken.

Zijn laatste boek ‘Het web van de wereldliteratuur. Welke 100 boeken hebben de literaire X-factor?’ borduurt hier op voort.

“’Wat niet weerkaatst, bestaat niet’ luidt de kernzin van Tommy Wieringa’s Joe Speedboot, de recentste roman tussen de honderd X-factor boeken in Het web van de wereldliteratuur. Natuurlijk geldt dat ook voor literatuur: een boek wordt alleen een klassieker als het op alle mogelijke manieren weerkaatst wordt: door lezers, door critici, door andere boeken. Maar je kunt met evenveel recht zeggen: ‘Wat niet weerkaatst, ontstaat niet.’”

Pieter Steinz heeft nog een boek genaamd ‘Lezen op locatie’ op zijn naam staan. Een boekenselectie op basis van landen en streken. Een gids voor reizigers, om een boek voor in de koffer uit te kiezen. Of voor degenen die juist niet willen reizen, maar vanuit hun luie stoel een land willen bezoeken.
Ik hoop dat Pieter Steinz ooit nog een boekengids maakt gebaseerd op ‘moods en moments’. Wat te lezen wanneer je verdrietig bent, in zelfmedelijden zwelgt, verliefd bent, gaat trouwen, in de rouw bent of stampvoetend woedend, jaloers, slachtoffer van de maatschappij, etc. etc. Voor elke gelegenheid een ander boek om je erdoor heen te slepen, of om je juist high van geluk te maken.

Op de boekenpresentatie van Pieter Steinz ‘Het web van de wereldliteratuur’ kreeg Tommy Wieringa het eerste exemplaar overhandigd.
In zijn dankwoord vroeg Wieringa zich af ‘of Steinz werkelijk al die boeken gelezen had en of die man niet moest werken.’

Wieringa sloot af met de woorden:

‘Dit boek is een boek om in te dwalen en in te verdwalen.
En dat is helemaal niet erg.
Een mens moet soms verdwalen.
Anders geraak je nergens.’

Bronnen: Foto Wieringa: http://www.epibreren.com/wieringa/index.html, Fotograaf Roeland Fosse. Foto Steinz: http://www.winternachten.nl/winternachten/adeelnemers.php?editie=10045&taal=nederlands

Smullen rond pasen in Griekenland!

2007-04-20T17:36:00.000+03:00

Zo zag het er bij de slager uit daags voor pasen. Linksonder liggen de 'Ameletita'. Dit zijn stierenballen. De bruine velletjes zijn schapendarmen.

En die zien er zo uit wanneer ze, samen met pens, tot 'Majeritsa' worden verwerkt. De traditionele paassoep. Smaakt net zoals het eruit ziet!

Dit zijn 'tsigles'. Leek alsof men een nest vogeltjes had geplunderd en ze vervolgens op de barbeque had gegooid.

Lam van het spit, op paaszondag. De kop wordt meestal als laatste opengehakt en leeggelepeld.

Het water loopt je in de mond!

Geen onderdeel van het schaap is ons bespaard gebleven!

Wees overigens gerust. Griekenland staat voornamelijk bekend om zijn heerlijke salades, visjes en ovenschotels.

Alleen dus net niet met de paasdagen.

P.S.: Mocht U een sterke maag hebben kunt op de foto's klikken voor een uitvergroting.

Murakami

2007-04-15T12:11:00.000+03:00

Ik verkeer nog een beetje in een schemerwereld, tussen droom en werkelijkheid, tussen twaalf dagen Kreta en mijn eerste werkdag morgen. De lichamelijke landing was hard, het vliegtuig stuiterde bij het neerkomen een keer of drie op de landingsbaan. De psychische landing moet nog komen. Liefst bleef ik nog even in deze tussenzone.

Ik wil niet naar mijn werk.

De eerste dagen op Kreta moest ik allerlei dingen regelen. Achterstallige huur ophoesten, belastingsformulieren invullen, naar de verzekeringsmaatschappij en de telefoon af laten sluiten. Niet mijn idee van een droomvakantie. Daarna was er gelukkig nog voldoende tijd om te genieten, pasen te vieren, uitzonderlijk veel en lekker te eten, vrienden te zien en op het strand te liggen.
In tegenstelling tot Boekengek heb ik wel een boek uitgelezen op vakantie. In het vliegtuig, in de rij bij het belastingskantoor en op het strand las ik ‘Norwegian Wood’ van Haruki Murakami.
Het zal niemand ontgaan zijn dat de hype rondom Murakami mythologische proporties begint aan te nemen. In Japan slapen mensen met zijn boeken onder hun hoofdkussen.

In de documentaire ‘Dinner with Murakami’ verteld een psychologe dat ze door het lezen van zijn boeken haar patiënten beter ging begrijpen.
In ‘De wereld draait door’ sprak Tim Krabbé vol passie over de boeken van Murakami, hoe hij ze las en herlas en binnenkort van plan is ze weer te herlezen.
Ik was dan ook vol verwachtingen. Dacht dat dit zo’n boek was dat mijn grondvesten zou laten schudden. Daar hoopte ik in ieder geval op. Dat zijn de mooiste boeken.

Ik vond het niet. Er was na het lezen van ‘Norwegian Wood’ niets in mij veranderd of door elkaar geschud.

De eerste helft van het boek was ik hierover zelfs een beetje verontwaardigd. Er was me zoveel beloofd door Krabbé en de wereld over Murakami en was dit het nu?
Pas in de tweede helft wist het boek me vast te grijpen en ging ik met plezier doorlezen, af en toe schaterlachend. De karakters in het boek begonnen te leven en ik heb het gevoel dat ik ze ken en begrijp. Het boek is ‘af’, een mooi liefdesverhaal, met kop en staart, waar gevoelsmatig alles aan klopt. Het is een Bildungsroman, waarin de karakters volwassen worden, of – zeer traditioneel Japans, voor de meesten van ons gelukkig ondenkbaar - dit proces afbreken door zelfmoord te plegen. Al met een al best een lekker boek.
Ik zal zeker nog eens iets van Murakami lezen, als ik het tweedehands ergens aan kan treffen. Me naar de boekhandel snellen met een kloppend hart om zijn boek aan te schaffen na de beloftes van anderen doe ik niet meer.
De belofte hield geen stand.

Ik ga vandaag, de dag voor het aanbreken van de werkelijkheid, nog even bivakkeren in de tussenzone. Genieten van het weer, op de fiets de natuur in en net doen of alleen vandaag blijft bestaan. Kop in het zand, kijken wat ik mezelf kan beloven voor de komende maanden.
Belofte maakt immers schuld.

Theoretische vertrektijden en zoenstroken

2007-03-30T15:13:00.000+03:00

Weekendje België uiteraard...

Polshoogte nemen

2007-03-29T20:51:00.000+03:00

Ik ga even polshoogte nemen op Kreta. Kijken hoe mijn huisje erbij ligt, of de buurtkat nog leeft, of de kakkerlakken ondergronds zijn gebleven en de afstand tussen mijn huis en de zee nog hetzelfde is.
Lief gaat mee om zich ervan te verzekeren dat ik weer terugkeer naar Nederland en me niet vergrijp aan een behaarde Kretenzer.

Niet dat ik met die gedachte rondliep, maar zo af en toe vraag ik mij vol verbazing af welke reden de mensen op straat om me heen hebben om hier te blijven wonen. Of doen ze dat vrijwillig, omdat ze hier nu eenmaal toevallig al waren?
Mijn onvermogen om dit te begrijpen geeft wel aan dat deze zomer geen makkelijke rit gaat worden.

Lief doet er verstandig aan me te vergezellen.

De onthulling

2007-03-27T18:06:00.000+03:00

Bekijk dit item

Wie zal de Libris literatuurprijs winnen? Wie gaat er met de pot met 50.000 euro vandoor?
En wie is die warrige maar vooral toch ook lieftallige receptionste?

Kusjens

2007-03-12T21:21:00.000+02:00

Hoor nu, hoe gy in den gloed

't Kussend mondtjen zetten moet,

Om het zoetste zoet te koopen.

Niet te dicht, en ook niet open.

Laat één plaatsjen (zoo is 't wel!)

Voor ons beider tongenspel:

Dat mijn zachte tandenbeetjens

Door die balsemige reetjens

Booren mogen zonder pijn:

En uw tongetjen het mijn

Zacht ontmoeten, lieflijk klemmen,

Bevend in uw mondtjen zwemmen,

Tot het, spartlend van vermaak,

Aan mijn tong geschakeld raak.

Pure 19de eeuwse wellust, niet?

Verliefd op het verleden

2007-03-09T13:27:00.001+02:00

Gretig in mij opnemend las ik het volgende citaat uit 'Verliefd op het verleden' van Marita Mathijsen:

'In juni, als de lindebomen bloeien, hou ik het meest van Amsterdam. Minstens een kwartier per dag ben ik dan gelukkig, op de heenweg naar mijn werk...'s ochtends op de fiets voel ik me hogelijk bevoorrecht en schaam ik me zelfs een beetje voor het voorrecht door zo'n stad te mogen fietsen. Waar ter wereld mag er zonder enige toeganskaart en zonder restrictie door een museum gefietst worden?'

De beste manier voor mij om van een plek te gaan houden is door me in zijn historie te verdiepen. Moderne kunst en moderne architectuur beroeren mij niet snel, het is verval waar ik schoonheid in vind.
En het overleven van de tand des tijds. Iets materieels dat niet van de aardbol is verdwenen, in welke staat dan ook verkerend.
Het zal wel te maken hebben met de illusie dat niet alles zinloos en vergankelijk is.
Dat er wat blijft. Wat dan ook.
Deze liefde voor het verleden leeft sterk in me. Mijn verzameldrang, mijn liefde voor literatuur en dan met name de klassiekers, mijn strooptochten langs kastelen en ruines en mijn verontrustende aantrekkingskracht tot - het liefst stokoude - kerkhoven.
Ook in Amsterdam zoek ik naar het oude om het nieuwe te kunnen waarderen.

Mijn ontdekkingstocht voerde me naar de Oude kerk op de wallen. De kerk voedde een aantal van mijn fascinaties, incluis de lugubere voorliefde voor grafzuilen. De vloer van de kerk bestaat uit grafstenen en onder de kerk liggen duizenden skeletten. Ik heb er een uurtje rondgestruind en vlak voordat ik weer naar buiten ging, liet ik mijn vinger over de houten kerkbanken glijden. Daardoor kwam ik tot een geweldige ontdekking. De kerkbanken zitten vol met middeleeuwse graffiti! Namen, termen, jaartallen (1536!), zelfs een onmiskenbaar fallussymbool. Op zulke momenten herleeft het verleden en zie ik de kwajongen voor mij zitten die eeuwen geleden, verveeld gapend met een schuine oplettende blik op de pater geworpen, een penis in de kerkbank kerfde.

In diezelfde periode las ik het boek 'verliefd op het verleden', een boek dat goed aansluit op mijn ontdekkingstocht. Het is namelijk een boek dat het verleden verheerlijkt, een intense passie voor 19de eeuwse literatuur herbergt en een aantal sublieme facetten van Amsterdam naar voren brengt. Kortom, op drie niveaus een uitstekende voeding.

Marita Marthijsen is hoogleraar moderne letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Haar boek is een verzameling columns, het had een gebundelde weblog kunnen zijn. In het boek is weer een onderverdeling in vier segmenten, waarvan ik er twee fantastisch vond: 'De lust van het lezen' en 'In de krochten van het verleden' .
De namen van de onderlinge hoofdstukken zijn veelzeggend: 'Boekbevlekking', 'Boekenhypen in het verleden?', ' Verloren bibliotheken' en ' Het bourgondisch lezen'.
Tijdens het lezen van dit boek raakte ik ontroerd en enthousiast. Het zijn de boeken waar wij als mens het meest aan hebben. Boeken die aanzetten tot handelen, dromen en meer willen.
Boeken die de leeslust aanwakkeren. Daarna bevond ik mij op een zoektocht naar Piet Paaltjes 'Snikken en grimlachjes' en zag ik de wellust in Bilderdijks gedicht 'Kusjens'. Ook bracht het mij naar mijn volgende leeskeuze; Ik lees nu Frederiks van Eeden's 'Van de koele meren den doods'. Het boek is leerzaam op een niet belerende wijze.
Wist U bijvoorbeeld dat 'de Juliaanse kalender werd verfijnd door paus Gregorius XIII in 1582, die per vier eeuwen drie schrikkeldagen liet vervallen? In 1582 liet hij ter correctie ook 10 dagen in oktober verdwijnen: de dag die volgde op donderdag 4 oktober, was vrijdag 15 oktober.'

Of dit? 'Ergens in de jaren negentig kwam men erachter dat er nog een slachtoffer extra bij de 1835 doden van 1953 geteld moesten worden. Een kind was geboren in de nacht van de stormramp en diezelfde nacht, nog voordat de naam geboekstaafd stond, verdronken met zijn moeder en haar andere kinderen. Wat een gruwzame kortstondigheid van een bestaan, dat bedoeld was om uit te groeien tot een flink leven! Wat een helse smart voor een moeder die haar barenspijnen beloond zag met een beloftevol kind, en misschien nog voordat het kraambed verschoond was en het jongetje en zij gewassen waren, omkwam in de vloedgolf. Geboren om verdronken te woren.'

In de naam der liefde heb ik besloten om een tijdje in Nederland te blijven. Ik heb Chania ingeruild voor Amsterdam, maar blijf middels een navelstreng verbonden aan Kreta en weiger deze door te knippen. Mijn huisje daar houd ik vooralsnog aan.
Ondertussen doe ik mijn best om Amsterdam te omarmen.
Zodat ik misschien ooit, in de Griekse zon gezeten, met een gevoel van heimwee terug zal denken aan de Amsterdamse grachten en herenhuizen.

De lezende receptioniste

2007-02-23T16:04:00.001+02:00

Spijt.
Kan-mezelf-wel-voor-mijn-kop-slaan-spijt.
Dat ik als puber niet het besef had dat verder studeren later poorten zou openen.

Later was de toekomst en die bestond niet en was dus per definitie onbelangrijk.
Mijn oog was toen al gericht op Kreta en een toeristische opleiding leek me de snelste manier om er te komen.
Regelmatig wens ik dat ik een andere droom verwezenlijkt had. Een studie Nederlands, letterkunde of literatuurgeschiedenis.

Nu werk ik dan bij een uitgeverij, op de allerlaagste maatschappelijke trede binnen het bedrijf.
Ik ben er telefoniste/receptioniste.
Met enige jaloezie kijk ik naar de collega’s die in een hogere kaste zitten. Er bestaat nog maar één tree lager…als ik me buiten op de stoep aan het raamkozijn zou vastgrijpen om door het raam naar binnen te gluren.
Schrijvers zijn verbaasd wanneer ik ze herken. Dat verwachten ze van alle anderen binnen de uitgeverij, maar niet van de receptioniste.
Wanneer ik ze vertel dat ik hun boek gelezen heb zie ik consternatie.
De telefoniste leest?

Gelukkig zijn er uitzonderingen. Er bestaan leuke schrijvers. Beroemdheden die aardig en normaal zijn gebleven en graag even babbelen.

En daar doen we het voor!

Dagboek van een steward

2007-02-11T10:55:00.000+02:00

Het fijne aan Marten van de Veen's debuut 'Dagboek van een steward' is dat hij uit de school klapt en de gelegenheid geeft om even naar binnen te gluren in een andere wereld. En dat doen wij Nederlanders graag.

Op de vakantiebeurs begin januari trof ik de auteur aan in een eigen boekenstand. Hij signeerde en verkocht zijn debuut daar.
Ik had al eerder over Marten gelezen (interview in een of ander vrouwenmagazine) en omdat ik zelf in november ook gesolliciteerd had bij de KLM wilde ik zijn boek graag lezen. De wachtrij bij de KLM is zo lang dat ik in september op gesprek kan komen en zou ik uiteindelijk eventueel worden aangenomen, in september 2008 (!) kan beginnen. Voldoende gelegenheid om me voor te bereiden dus.

TM Trademark -de uitgeverij van Marten- heeft er werkelijk alles aan gedaan om dit boek het predikaat chicklit mee te geven. Welke zichzelf respecterende man koopt een boek met op de voorkant de opmerking: 'Grappig en soms shocking' (Cosmopolitan) en op de achterkant de woorden: 'Dit waargebeurde en verrassend goed geschreven boek is een must als je een carrière in de lucht overweegt.' (Viva)?
Slik. Het mag dan wel waar zijn, maar de Cosmo en de Viva?
Toch laat ik me niet zo snel afschrikken, zelfs niet door de knappe knop van Marten die op de voorkant prijkt (een blik op internet geeft ook al snel te kennen dat hij als model bijklust).

Zelf ben ik de afgelopen dertien jaar werkzaam geweest als standplaatshostess in Griekenland en voor mij was zijn boek een feest van herkenning.

Net als Marten was ik het visitekaartje van een bedrijf, die middels een glimlach de gasten verwelkomde. Ik was een onderdeel van de gebakken lucht die een reis in werkelijkheid is. Mensen betalen voor een foto in een brochure of een gevoel dat het reisburo ze meegeeft en ik moest er verdomde hard mijn best doen dat dit plaatje standhield.
Indruk en herkenbaarheid zijn erg belangrijk, daarom moeten ook de hostessen altijd onberispelijk in hun uniform gestoken zijn. Veertig graden celcius in de schaduw en toch op de luchthaven gilet aan, sjaaltje om en de voeten in dichte schoenen gestoken!
Deze uniformen zijn niet altijd even modieus of flaterend. Ik herinner me een zomer dat ik voor OAD werkte en in een kanariegeel outfit rondliep. Kanariegeel staat me niet. Volgens mij staat Kanariegeel niemand.

Dit werk is hoe dan ook uitermate verslavend. Na al die jaren wil ik nu een switch maken, maar ik zal het zeker gaan missen. Het is een 'ons kent ons' wereldje, waar buitenstaanders niet bij horen. Je geniet veel aandacht wanneer je in je uniform rondloopt. Restauranthouders, winkels, hotelbars, ze hopen allemaal dat jij je gasten naar hun toe zult verwijzen en proberen je daarom te paaien met gratis drankjes, fikse kortingen en andersoortige liefdadigheid. Dat die aandacht niet oprecht is, nam ik op een gegeven moment maar voor lief. Ik vind het namelijk prettig wanneer mensen de gehele dag aardig tegen me zijn. Prettiger dan afgesnauwd worden.
Dat krijg je al voldoende van ontevreden gasten, die je helemaal niet als vriend beschouwen maar als een middel om hun zin te krijgen.
Het werk heeft vele leuke kanten. De afwisseling, het onverwachte, de zelfstandigheid en de zonovergoten werkvloer.
De laatste jaren zijn de negatieve kanten echter zwaarder gaan wegen. Toen ik begon te werken als hostess waren er nog geen mobiele telefoons (haast niet meer voor te stellen). Nu moest ik dat rotding altijd bij me dragen en kon hij ook dag en nacht afgaan. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week sta je op standby. Niet fijn als je vanwege vermoeidheid op je tandvlees loopt. Ik heb wel eens op het punt gestaan hem in zee te mieteren.

De salarissen en werkvoorwaarden zijn de laatste jaren dramatisch verslechterd. Dertien jaar terug betekende een fulltime baan als hostess dat je een stuk of acht hotels onder je had in een gebied van hooguit dertig vierkante kilometer. Vorig jaar startte ik met drieënveertig hotels in een strook van honderdtwintig kilometer.
Heb je het geluk om voor een grote touroperator te werken dan loopt je contract waarschijnlijk via OSP Zwitserland en heb je dus geen recht op een uitkering wanneer je werkeloos wordt en spaar je ook niet voor je pensioen!
Omdat het een gewilde job is voor jonge meiden die er even een jaar tussenuit willen en bereid zijn te werken voor kost en inwoning, ben je zo vervangbaar als de pest. Voor jou tien anderen.
Gelukkig bestaan er nog enkele bedrijven die liever mensen in dienst hebben die wat ouder zijn en kennis van zake hebben. De touroperator waar ik de afgelopen jaren voor werkte was selectiever in zijn keuzes.

Standplaatshostessen (voor 80% vrouw, de mannen die voor dit beroep kiezen zijn grotendeels niet heterosexueel geaard) worden primair geselecteerd op uitstraling en mondigheid. Ze komen uit allerlei vakgebieden. Ik ken collega-hostessen met een wiskundige achtergrond, uit de horeca afkomstig, een ex-psychiater, een student Russisch, een DJ, en een leraar. Ik behoor tot de minderheid met mijn afgeronde toeristische opleiding.

Na dertien jaar zou ik een boek kunnen schrijven over situaties waarin ik met gasten verzeild was geraakt. Een orgie die uitmondde in een vechtpartij, plas- en poepsex op hotelkamers, ranzige ziekenhuisopnames door dubieuze artsen, een sterfgeval waarna het ziekenhuis het presteerde het verkeerde lijk naar Nederland toe te sturen, gasten die je midden in de nacht wakker bellen omdat het toiletpapier op is, het is maar een greep uit de ontelbare herinneringen.

Dit is nu exact wat Marten van der Veen (overigens afgestudeerd psycholoog) heeft gedaan. Hij heeft alle smeuïge details opgetekend, de voordelen en de nadelen in zijn boek verwerkt en daarnaast verteld hij enthousiast over de verre landen die hij door zijn baan kon bezoeken. 'Dagboek van een steward' is een aanrader voor elke man of vrouw die affiniteit heeft met het toerisme of er werkzaam in is (geweest).
Na het lezen van zijn boek twijfel ik of ik nog wel op gesprek wil bij de KLM in September. Ik kan namelijk niet zo goed tegen slaapgebrek en nachten doorhalen lijkt me geen goed vooruitzicht.

Marten heeft na vier jaar vliegen ontslag genomen en werkt nu aan zijn tweede (niet-biografische) roman. Dat is nu eens een leuke baan!

Afluisteren in de tram

2007-02-10T01:32:00.001+02:00

Gesprek opgevangen in de tram tussen twee staande heren, waarvan:

1) een jongeman van een jaar of achtien van Maleisische afkomst en

2) een in een lange, beige jas geklede bejaarde heer

‘Where are you from?’
‘I am from

Malaysia

sir.’
‘Aaaah…Malaysia. Is the food there any good? Is it like Indonesian? We eat a lot of Indonesian food here, you know. The colonists brought it to Holland.’
‘I don’t know if it’s like Indonesian food sir, but I like it.’
‘You like Amsterdam?’
‘O, yes, I love it.’
‘You’ve been to the Vondelpark?’
‘Yes sir.’
‘Do you know that the buildings here are sinking? They have to put them on these…how do you call them…oh forgive my bad English…these wooden sticks…’
‘Pillars?’
‘Yes! Pillars! They put the houses on wooden pillars to stop them from sinking.’
‘Oh…that sounds really interesting!’

Ik kan niet anders dan het gesprek volgen. De jongen glimlacht continu beleefd en ik vraag me naïef af of hij niet doorheeft dat de man zich aan hem verlekkerd.

Het gesprek neemt dan een plotselinge wending.

Bejaarde man:

‘You drink wine?’
‘Oh Yes, I like wine sir.’
‘I don’t drink wine. Not really. But I do have a nice bottle in my house….’
‘…’
‘I’d drink it with you…My stop is in 1,5 minute. Can I offer you some wine?’
‘I would love some sir.’

Ze stapten samen uit.

2007-01-29T10:27:00.000+02:00

Er staat nog zoveel moois op mij te wachten!

De boekenbeurs in de Eusebius kerk te Arnhem was een prima excuus om weer eens flink klassiekers in te slaan (zie foto). Ik ben namelijk tot de conclusie gekomen dat ik te veel tot hype gemaakte boeken lees en daar moet maar eens een eind aan komen. Al die debuten, al dat door uitgevers, boekhandelaren en recensenten de hemel ingeprezen prut, ik worstel me er doorheen en werp ondertussen een onrustige blik op de Dostojevski's, Poe's en Goethe's die mij vanuit de boekenkast aanstaren. Waarom doe ik mezelf dit aan? Laat ik nu toch eens radicaal besluiten mijn neus te begraven in de boeken van tot stof vergane genieën. Bij voorkeur bivakkeer ik in vervlogen tijden. Eeuwenoude romans, mannen met hoge hoeden en een staf in de hand, middeleeuwse steegjes, daar wil ik in huizen.

Mijn geduldig wachtende boeken staan versplinterd over drie bibliotheken. Stuk of driehonderd in het ouderlijke huis te Wageningen, een boek of tweehonderd bij mijn lief in A'dam en ongeveer zevenhonderd boeken in mijn huisje op Kreta. Vanaf nu neem ik me heilig voor om het lezen van debuten te beperken tot hooguit 20% van mijn dieet, en dan alleen nog wanneer het onderwerp me uitermate interesseert.

Ik hoor vanuit alle windstreken gejuich uit mijn boekenkasten opstijgen!

Manuscripten (deel 3)

2007-01-15T13:00:00.001+02:00

Velen zijn U voorgegaan en hebben hun manuscript ooit naar een uitgeverij gezonden om maanden later een standaard afwijzing terug te ontvangen. Het is uitermate moeilijk om een bekende uitgeverij binnen te komen.
Een uitgeverij wil in de eerste plaats bestsellers publiceren. En debutanten brengen meestal minder geld binnen. Er moet meer worden uitgegeven aan promotiekosten en zelfs dan is het nog maar afwachten of het boek verkopen zal. Bekende gezichten zetten beter af op de boekenmarkt. Om voor mij onbegrijpelijke redenen wil het publiek met liefde lezen over de belevenissen van de hond van Jan Lenferink in Amsterdam. Ook is men geïnteresseerd in het smeuïge, emotionele verhaal van Janneke Schoonhoven, de moeder van Sara en Ammar. Zij heeft onlangs (timing) een boek geschreven over de ontvoering van haar kinderen naar Syrië.
Is dit nu literatuur?

Ben je geen bekende Nederlander, en ken je ook geen bekende Nederlander die je ergens naar binnen kan loodsen, dan moet je naast je manuscript ook jezelf kunnen verkopen. Een charmant hoofd, een sexy glimlach of een vlotte babbel willen nog wel eens helpen. Maar ja, laat dat maar eens uit je manuscript spreken.

Netwerken, contacten gebruiken, opvallen. Dát moet je wil je een bekende uitgeverij binnenstappen.
Kluun stuurde zijn manuscript van 'Komt een vrouw bij de dokter’ naar een aantal uitgeverijen en ontving enkel standaard afwijzingen terug. Wat zou er in de begeleidende brief hebben gestaan; Mijn vrouw ging dood aan kanker en ik ging vreemd?
Op een gegeven moment vond Kluun dat de maat vol was en vroeg hij rond of er iemand bevriend was met een redacteur. Hij vond twee kennissen die wel een goed woordje wilden doen. Via hun lukte het hem om zijn manuscript persoonlijk te overhandigen en binnen twee dagen boden twee uitgeverijen hem een contract aan.
Zo gaat dat dus.

Het beeld van de wereldvreemde, contactgestoorde schrijver verbrokkelt binnen de grote uitgeverij.

Desondanks worden ingestuurde manuscripten wel degelijk ingekeken. Stuk voor stuk. Het zal je toch maar gebeuren als uitgeverij dat je de nieuwe Grunberg of Brusselmans voorbij laat gaan.
Nee heb je, ja kun je krijgen, dus probeer het en stuur je manuscript in!

Enkele tips:
- Besteed uiterste zorg aan de begeleidende brief. Zorg dat deze opvalt, maar houd het formeel. Vermijd zinnen als: 'Ik heb nog nooit eerder iets ingestuurd', 'Ik zou het wel leuk vinden als U iets van mij wilt publiceren', 'Ik heb dit verhaal van mij afgeschreven en dacht, kom ik stuur het naar U toe' en 'Ik weet, het is nog niet zo goed, daarom heb ik uw advies hard nodig'.
- Heeft U een belangrijke literaire wedstrijd gewonnen? Schrijft U een column? Al eerder een goed verkopend boek ergens anders (of in eigen beheer) gepubliceerd? Zet dit in uw begeleidende brief! Dit zijn feiten waar een uitgever iets mee kan!
- Geef ook veel aandacht aan uw synopsis. Dit leest de redacteur als tweede door.
- Denk aan vormgeving!
- Zorg ervoor dat uw manuscript naar uw gevoel 'af' is. Nog beter is het om uw manuscript eerst naar een manuscriptenbeoordelingsbureau te sturen. Dit kost wat, maar dan krijgt U wel waardevolle tips, wordt uw manuscript bijgeschaafd en kunnen ze U zelfs doorverwijzen naar een passende uitgeverij. Ik ben overigens benieuwd naar ervaringen met een script bureau!

Lukt het niet, geen wanhoop! Wellicht kunt U een literair agent benaderen (bijv. Sebes) of uw boek in eigen beheer uitgeven.

Het beeld dat ik van de ideale schrijver heb blijft staan. En dat is geen fotomodel, maar een persoon gerijpt door levenservaring, wereldvreemd en een klein beetje gestoord, zoals elk genie hoort te zijn.
Bovendien schrijft de ware schrijver omdat hij moet. Omdat zijn geestelijke gezondheid in het nauw zou komen als dit hem (of haar) ontnomen zou worden.
Deze schrijver blijft ten alle tijden schrijven. Ook na afwijzingen van uitgeverijen.
Een enkeling lukt het om door de mazen van het net te komen en zijn boek uit te brengen.

En ik?
Ik blijf zoeken naar de boeken van deze schrijvers!

Kater

2007-01-02T18:07:00.000+02:00

Gelukkig nieuwjaar krijg ik mijn strot niet meer uit.
Na een fijn weekend vol wijn, champagne en lekker eten bij de familie ging ik op zondagavond weer ontspannen huiswaarts naar Amsterdam.
Bij binnenkomst viel de uitzonderlijke troep mij op. En de vloer plakte. Een flesje Sake lag om.
Toen viel mij pas op dat mijn Skype headset op de grond lag. Samen met de webcam.
En er geen laptop meer op tafel stond.

Achter bleek een raampje ingegooid en de achterdeur geforceerd.
Ingebroken.

En vanochtend belde lief.
Zijn fiets was voor onze deur weggejat.

Leuk zeg, Amsterdam!

Manuscripten (deel 2)

2006-12-31T18:56:00.002+02:00

Uw manuscript is gereed en U bent er psychisch klaar voor om hem de wereld in te sturen, het spreekwoordelijk voor de leeuwen te werpen.

U stuurt uw geesteskind naar een uitgeverij.

Wat gebeurt ermee vanaf het moment dat U het loslaat?

1) Bij de uitgeverij waar ik nu werk komt in de eerste instantie alle post eerst bij de receptie binnen en wordt ook door de receptioniste geopend. Alle manuscripten worden op een stapel verzameld.

2) Wanneer de receptioniste er de tijd voor heeft voert zij de adresgegevens, tezamen met de titel van uw manuscript in de computer in. Voordeel van dit verwerkingssysteem is dat het tijdens het invoeren direct aangeeft of U hetzelfde manuscript al twintig maal eerder heeft ingezonden.

3) Vervolgens stuurt de receptioniste een standaardbrief (of een e-mail) naar de schrijver. In deze brief staat dat het manuscript in goede orde ontvangen is en dat de beoordeling enkele maanden in beslag zal nemen. Ook staat erbij vermeld dat U uw manuscript terug gezonden krijgt indien U voldoende frankering heeft bijgevoegd en dat bellen of corresponderen over de gang van zaken geen zin heeft.

4) Uw manuscript verhuist nu naar de volgende stapel: De nog te beoordelen manuscripten...

5) Af en toe neemt een redacteur enkele manuscripten van deze stapel mee naar zijn kantoor. Hij/zij leest uw begeleidende brief, uw synopsis en de eerste bladzijde van uw werk. Mocht uw werk smaken naar meer, zal hij/zij random nog wat passages lezen. Vindt hij/zij het werkelijk interessant dan zal hij/zij het doorgeven aan een collega redacteur om de mening te toetsen.

6) Grootste kans is helaas dat uw manuscript op de laatste stapel beland, terug bij de receptie. De afgewezen-manuscripten-stapel.

7) De receptioniste neemt uw manuscript nogmaals ter hand, en voert in de computer de datum in dat uw boekwerk afgewezen werd.

8) Vervolgens print zij een standaard afwijzingsbrief uit. (Wij danken U voor uw manuscript maar zullen niet overgaan tot publicatie. Over de beoordeling kan niet gecorrespondeerd of getelefoneerd worden...blabla...). Onder de brief staat mijn handtekening. Houd er dus rekening mee dat de persoon die U deze brief toestuurt geen enkele invloed heeft gehad in de beoordelingsprocedure, maar slechts de messenger is. De afwijzingsbrief wordt altijd per post naar U toegezonden (niet per e-mail), indien U voldoende postzegels heeft bijgevoegd samen met uw manuscript.

9) De manuscripten die zonder frankering bij de uitgeverij zijn binnengekomen worden na afwijzing nog een maand of twee bewaard.

In deel 3: Enkele tips (deze vertegenwoordigen enkel mijn persoonlijke mening) om uw kansen te vergroten!

Manuscripten (deel 1)

2006-12-30T17:13:00.002+02:00

Iedere dag komen er bij de uitgeverij waar ik nu als receptioniste werk manuscripten binnen. Veel mensen verlangen naar een carrière als schrijver. Volgens schattingen dromen één miljoen mensen ervan ooit een boek te publiceren. Vierhonderdduizend Nederlanders hebben al een manuscript klaarliggen. Een paar duizend Nederlanders (inclusief de gevestigde schrijvers) zien komend jaar deze droom werkelijkheid worden. Enkele tientallen kunnen van het schrijverschap leven.
Dat zijn de harde feiten.

Het zal U dan ook niet verbazen dat er van de gemiddeld tien à twintig manuscripten die bij de uitgever per week binnenkomen, ruim 99,5 % wordt afgewezen.
Afschrikwekkende cijfers; Ook ik koester de onwezenlijke droom mijzelf ooit schrijfster te mogen noemen. En nu ik de dagelijkse stroom papieren dromen binnen zie vallen kan ik niet om de realiteit heen.

Uiteraard denkt een ieder die zijn manuscript naar een uitgever toe stuurt, dat de wereld hierop zit te wachten. Dat hij/zij een meesterwerk heeft gecreëerd.
Ik kan U verzekeren dat dit niet zo is! Bij het inschrijven van de manuscripten (dit is mijn taak) lees ik uit pure nieuwsgierigheid de begeleidende brief, de synopsis en de eerste alinea’s door. Vaak overvalt de slaap me al na de eerste bladzijde. Op zich is deze bezigheid zeer leerzaam, mocht ik ooit zelf een manuscript willen insturen.

Je krijgt een redelijk beeld over hoe het dus niet moet:

UITERMATE BELANGRIJK: Wees niet brutaal of zogenaamd grappig in de begeleidende brief. Zo ontving ik vorige week een manuscript met de arrogante opmerking erbij dat binnen twee weken antwoord verwacht werd. De tijd die hiervoor staat is minimaal enkele maanden. Soms ontbreekt de begeleidende brief geheel en heeft men enkel een memo op zijn manuscript geplakt met zijn adresgegevens. Zorg er ook voor dat er geen spelfouten in de begeleidende brief of synopsis staan. Dit komt onprofessioneel over. Wees in de begeleidende brief niet denigrerend over uw eigen werk. Ik heb al in een aantal brieven het volgende zien staan: ' Ik weet dat het nog niet zo goed is, maar ik hoop het met uw aanwijzingen te kunnen bijschaven.' Waarom zou een uitgever geïnteresseerd zijn in een manuscript dat U zelf niet goed vindt?
Er komen talloze therapeutische werken binnen. Mensen die een persoonlijk drama van zich afgeschreven hebben. Vaak herken je dit aan de begeleidende brief, waarin de schrijver vertelt een verleden vol incest of een alcoholverslaving te hebben overwonnen. Deze verhalen zijn vaak onleesbaar. Men heeft de neiging om over hetgeen dat ‘dicht op de huid’ zit in dagboekvorm te schrijven, zonder karakters duidelijk neer te zetten. Die kent de schrijver door en door, maar zijn lezer niet. Ook kan de schrijver van het drama niet objectief beoordelen of zijn verhaal interessant zal zijn voor een breed publiek. Een mate van afstand tot uw verhaal is belangrijk.
Lees goed de vereisten die gesteld worden aan het ingezonden manuscript door en volg deze! Regelafstand, wijze van inbinden, begeleidende brief, etc. Er komen regelmatig manuscripten binnen per e-mail of CD-Rom. Deze worden niet in beschouwing genomen. Twee weken terug kwam er per post een tweehonderd bladzijden tellend, handgeschreven manuscript binnen. De begeleidende brief was geschreven op eigen briefpapier (de man was ooit huisarts) met een groot kruis door het adres getrokken en het nieuwe adres in een bejaardentehuis eronder geschreven. Normaliter stuurt de uitgever een manuscript niet terug indien men geen postzegels bijvoegt. Er is voor dit manuscript een uitzondering gemaakt.
Controleer van tevoren of uw manuscript wel past bij de uitgeverij van uw keuze. Er komen regelmatig manuscripten voor kinderboeken of kookboeken binnen; Deze publiceren ze bij de uitgeverij waar ik werk echter niet. Verricht vooronderzoek en zet in uw brief waarom uw manuscript bij de uitgeverij van uw keuze past.

Dit waren een paar tips over wat U niet moet doen. In de volgende delen: Wat gebeurt er met uw manuscript en wat moet U nu juist (mijns inziens) wel doen?

Acteur schrijft boek

2006-12-20T13:29:00.001+02:00

Wat zijn de vereisten voor het schrijven van een megaseller? Talent? Doorzettingsvermogen? Een mate van krankzinnigheid?

Ongetwijfeld (ik ben een optimist) helpen bovenstaande, maar handiger is het als je een sluiproute kent. Doordat je al een bekend acteur bent bijvoorbeeld. Je naam heeft al in neon-letters op een billboard gehangen. Je foto op een pak cornflakes gestaan. Mensen krijgen een warm tintelend gevoel van binnen bij het horen van je naam.
Dan is het interessant als je meent dat je ook nog iets te vertellen hebt.

Zo las ik vorig weekend ‘De heetste stad’, het debuut van (acteur) Ethan Hawke.
In het engels heet dit boek ‘The hottest state’, maar ‘De heetste provincie’, dat ligt niet zo lekker in de mond. Deze acteur heeft 'het' allemaal. Talent en doorzettingsvermogen (in ieder geval als acteur), een moeilijke jeugd - hij heeft jaren met zijn moeder op straat gewoond- en veel vrouwen krijgen een warm gevoel van binnen bij het horen van zijn naam. Logisch vervolg? Een boek schrijven!

Ik kocht dit boekje voor 1 euro op het Waterloopplein (gezegend zij deze markt).
Het was een heel aardig boekje. Ik was er niet door omvergeblazen, maar het maakte de treinreis naar en van Groningen wat draaglijker.

Ethan Hawke verteld in ‘De heetste stad’ het verhaal van de 21-jarige William. Deze jonge acteur komt uit een gebroken gezin en heeft zijn studie niet afgemaakt. Hij neemt geregeld een meisje mee naar huis en alles draait om seks. Tot hij de net zo oude (of jonge) Sarah tegen komt. Hij wordt smoorverliefd op dit complexe meisje; Ze drijft hem tot complete waanzin, en het duurt maanden voordat ze hem toelaat in haar bed.
Dit boek is niet baanbrekend, het verhaal is cliché. De lezer ziet van mijlenver dat Sarah met zichzelf in de knoop zit en de relatie gedoemd is te mislukken. De jongeren hebben nog geen zelfkennis maar hopen desondanks samen zichzelf te vinden. Een toverformule voor liefdesverdriet.

Maar daar ligt ook de kracht van dit boek. De herkenbaarheid.
Ondanks dat de lezer weet dat deze relatie op een drama gaat uitlopen, je beter niet gepassioneerd verliefd moet worden op iemand die met zichzelf overhoop ligt en al helemaal niet als je net volwassen bent, begrijpt iedereen waarom de hoofdpersoon niet anders kan.
Sterker nog, de lezer stond ooit in zijn schoenen.

Wil je even een paar uurtjes terug naar die tijd dat je net de puberteit achter je liet en dacht dat je zo volwassen was? Terug naar die verre herinnering aan die ene persoon waardoor en waarvoor je je zo belachelijk gedragen had?
En daarna het boek dichtslaan, een blik in de spiegel werpen en het even niet zo erg vinden dat je geen twintig meer bent?
Lees dan ‘de heetste stad’ van Ethan Hawke.

Nieuwe job

2006-12-19T11:56:00.000+02:00

In Amsterdam is het gelukkig niet moeilijk om werk te vinden. Ik had vrij snel twee banen op het oog:

als medewerkster in een reisburo en
als receptioniste bij een bekende uitgeverij.

Ik koos voor nummero dos. Ondanks dat het een part-time functie betrof (22 uur pw). Gewoon puur om het feit dat ik daar omringd zou zijn door boeken, boekliefhebbers en schrijvers. De dagen voor mijn eerste werkdag had ik visioenen over hoe opwindend alles zou zijn. Ik zou de grootheden ontmoeten en zinderende gesprekken voeren over literatuur.
In de praktijk bleek het toch iets minder spannend. Ok, ik heb een aantal bekende schrijvers ontmoet (langs de receptie zien lopen) of gesproken (ehh...doorverbonden).
So what!
Maar het bedrijf weet uitstekend deze werknemer te motiveren. Je mag aanwezig zijn op boekpresentaties en er mogen boeken mee naar huis om te lezen.
Je zou het voor minder doen.

2006-12-10T20:23:00.000+02:00

Wat ik vandaag niet leuk vond in Amsterdam:

- Bijna aangereden worden op je fiets, door iemand die verkeerd voorsorteert, en je daarna voor kanker**** uitmaakt
- Je kunt zeggen wat je wilt, ik vind het koud
- Best veel mensen hier

Wat ik vandaag wel leuk vond in Amsterdam:

- BOEKENBEURS van kleine uitgeverijen in Paradiso!
Een verzameling boekenkramen vol bibliofiele werken. Geschept papier, beperkte uitgaven, waar aandacht is geschonken aan alle facetten die van een boek een kunstwerk maken.

Momenteel voor mij een ware boekenhel, nu mijn portemonnee zijn bodem toont. Maar enkel rondstruinen geeft al inspiratie; Een soort van boekenmuseum: kijken, kijken, maar niet kopen.
Toch KAN ik niet op een boekenbeurs rondlopen en NIETS kopen. Het is een soort van heiligheidschennis. Dus voor vijf euro een heerlijk klein boekje van ‘Jos van Waterschoot’ aangeschaft, genaamd: ‘Van hooggeleerde heren, opstandelingen en pornografen. Een wandeling door de geschiedenis van de boekhandel in Amsterdam.’
Wandelen, leuk. Literair wandelen, nog leuker!
Nu ik de dagelijkse boekenmarkt in de Oudemanspoort ontdekt heb, de boekenmarkt iedere vrijdag op het Spui en de antiquariaten in de negen straatjes begin ik het steeds leuker te vinden om in Amsterdam te wonen. Het blijft een ontdekkingsreis.
Project 2007: alle leuke antiquariaten in Amsterdam in beeld brengen!

Ook aanwezig op de boekenbeurs was mijnheer Wijnand Steemers, eigenaar van antiquariaat/uitgeverij Leida te Wageningen. Zelf is de man naast uitgever en winkeleigenaar ook schrijver en kunstenaar. Een paar weken terug stapte ik zijn winkel binnen om vervolgens met een stapel van zijn boeken en dichtbundels de zaak te verlaten, onder voorwaarde ze op mijn weblog te bespreken. Ik ben er echter nog niet aan toegekomen om ze aandachtig door te lezen. Het was te laat om weg te duiken, dus enigszins beschaamd stond ik voor zijn neus. Komt. Binnenkort.

In de kelder van Paradiso was live-muziek en poëzie en het café werd bevolkt door hippe, intelligente, levendige wezens, die met een stapel boeken op hun tafel van hun wijn aan het genieten waren.
Mensen die lezen zijn leuker. Het is een feit.
Neem mij nou. Ik bedoel maar.

Fantastica

2006-12-08T13:09:00.000+02:00

'Fantastica' was een feest van herkenning.
Vorige week las ik Merel Rozes debuut. Tot en met hoofdstuk veertien vond ik het heel aardig. Daarna werd het gewoonweg geweldig en kon ik het niet meer wegleggen.

Het deed me terugdenken aan mijn verhouding met een Noorse Koerd (of was het een Koerdische Noor?) een aantal jaren terug. Ik ontmoette hem op Kreta en het was, voor mij, liefde op het eerste gezicht. We hadden alles gemeen, dit was voorbestemd.
Hij was nauwelijks terug in Noorwegen of ik had al een ticket geboekt voor een verblijf van een maand naar Tromsǿ, waar hij woonde. Dat ik hem overdag niet mocht bellen vond ik niet raar, want dan zou ik hem tijdens zijn lessen storen.
Dat hij de telefoon nooit direct opnam, maar altijd later terug belde, daar ging ik aan voorbij.
Toen hij me een week voor mijn vertrek naar Tromsǿ vertelde dat hij overgeplaatst zou worden naar Bergen en dat ik hem daar moest opzoeken (en dat kon helaas niet langer dan een week in verband met zijn stage), geloofde ik hem.
En dat ik ook niet bij hem thuis kon logeren omdat zijn huisbaas geen bezoek tolereerde en we daarom in een geweldig hotelletje zouden verblijven, zelfs dat wist hij me haarfijn te verklaren.

In Bergen vertelde hij me – no shit – dat hij moeilijk bereikbaar was omdat hij als tolk werkte. Hij vertaalde de onverstaanbare uitingen van gearresteerde terroristen. Was een groot geheim.
Huh?
Maar…hij was het nog steeds helemaal. Wie weet was het wel waar?

Dat dit verhaal geen gelukkig einde had kan men misschien al wel raden.
Van de ene op de andere dag was hij van de aardbol afgevallen en kwam het besef dat hij waarschijnlijk heel knus met vrouw en kind in Tromsǿ woonde. Misschien zelfs wel anders heette.

Fantastica bracht deze herinnering bij me terug. Het wantrouwen dat ik voelde, de blinde verliefdheid waardoor ik naar excuses zocht, het gevoel zo dom als het achterwerk van een varken te zijn. Merel Roze schrijft beeldend en meeslepend. De liefdesverhouding in haar boek ontwikkelt en ontknoopt zich anders dan de mijne. Dat was nu juist zo spannend, ze houdt je heel lang in limbo en je twijfelt met de hoofdpersoon mee.

'Fantastica' gaat over het leven van een weblogger die een vol en interessant leven leidt. Middels haar weblog ontmoet ze verschillende personen. Eén daarvan is Jake en met hem ontstaat iets moois.
Denkt ze.
Laat U niet misleiden door berichten uit de media dat dit boek chicklit is. Dat is het niet, Merel Roze schrijft op een hoger niveau.

Dat dit boek in het bijzonder interessant is voor vrouwen wil ik wel beamen.
En dan vooral voor dames zoals ik, die wel eens blind verliefd zijn geweest op een man die een vreemde kruising tussen de ware en de antichrist bleek te zijn. Wie is hij nu echt? Is er een ander? Hoe ga je hier mee om? Is hij nu de ideale man of niet?

Lees, herken en geniet van ‘Fantastica’!

Merel Roze's Do's en Don'ts voor webloggers

2006-11-27T12:46:00.000+02:00

Toen mijn kat een paar jaar terug hersenvliesontsteking had zakte ze meerdere malen per dag in een coma. Je kon haar heen en weer schudden, haar naam roepen, de kater erop gooien, niets hielp. Behalve een plakje ham. Bungelde je dat voor haar neus heen en weer dan kwam ze heel even bij.
Dit is wat het woord ‘Boek’ bij mij teweeg brengt.
Een vriend zei het vroeger al eens: als jij down bent moeten anderen gewoon het woord boek in je oor fluisteren en je fleurt al op.

Alles wat met boeken of schrijven te maken heeft blijkt weer andermaal een goed medicijn. Met een overdosis immodium (ik nam uit Cyprus als souvenir een buikgriep mee) in mijn lijf nam ik afgelopen donderdag deel aan een workshop ‘weblog schrijven’ gegeven door Merel Roze.
De workshop vond plaats in boekhandel Kniphorst te Wageningen. (Merel las ook een stukje voor uit haar roman debuut Fantastica, die bespreking volgt nog).
We waren aanwezig met een man of dertig, om een tafel gezeten, terwijl Merel ons haar Do’s en Dont’s voor webloggen verklapte.

Ik zal jullie er (verkort) een paar doorvertellen.

Do’s:
- Wees je altijd bewust van je lezers en sta erbij stil of ze wel begrijpen over wie je het hebt wanneer je over je tante Anita schrijft.
Denk aan herkenbaarheid (goede thema’s) en stijl (je schrijft het niet alleen voor jezelf). Overdrijf gerust en maak gebruik van zelfspot en humor.
- Begin, midden, eind zijn uiterst belangrijk.
Nog een leuke tip van Merel: Begin bij het einde en zet het begin achteraan.
Eerste zin is erg belangrijk, net als het slot.
Veel mensen scannen een stukje waarbij ze de eerste en laatste zin lezen.
- Opmaak: Houd het kort, gebruik alinea’s.
Kort en krachtig, maak gebruik van witregels.
Ook vertelde ze dat mensen graag stukjes lezen die de vorm van een driehoek hebben, waarbij langste regels bovenaan staan en kortste onder.
- Wisselen van perspectief (dus eens niet vanuit jezelf schrijven maar het omdraaien).

Don'ts
- Excuseer je nooit over het feit dat je al een tijd niets geschreven hebt omdat je geen inspiratie hebt. Je gaat dan je lezer opzadelen met jouw plichtsbesef.
- Gebruik geen kant en klare weblog (helaas, te laat)
- Let op spelfouten!
- Begin niet met ik.
- Behandel niet twee verschillende onderwerpen in een stuk.

Nog iemand leuke Do’s en Don'ts voor webloggen?

Een ruig oord

2006-11-15T11:14:00.001+02:00

Gewoonlijk is terugkeren in Nederland een ervaring die veel overeenkomsten heeft met een koude douche nemen. De eerste dagen is het schransen alsof ik een zomer niet gegeten heb. De Griekse keuken is heerlijk hoor, maar een mens kan maar zoveel souvlaki aan. Een bezoekje aan de Albert Heijn maakt me tot een kind in een ballenbak.
Voorgaande jaren zakte ik na enkele dagen helaas in een grijze neerslachtigheid, grotendeels beïnvloed door de kleuren buiten mijn slaapkamerraam.

Dit keer is het anders. Ik ben beland in een warm bad. Ik ren met een gelukzalige glimlach van hot naar her en dat doet mijn blog geen goed. Kennelijk geeft melangolie me meer inspiratie. Dan kan ik met zest over mijn morbide fascinaties schrijven zoals moordende schrijvers en zelfmoord in de letteren.
Ook schrijf ik graag over boeken die gelukkig maken. Die zoektocht ligt nu even stil, probeer er maar eens over te schrijven als je al gelukkig bent.

Om er nu nog wel een literaire slag aan te geven: afgelopen zondag ben ik naar ‘het woord in Ruigoord’ geweest (bedankt voor de tip Irene!). Het was inderdaad een ruig oord! De laatste hippie communie in Nederland. Het onderwerp was ‘Griekse poëzie en muziek’, wat me aan het hart ligt als half-Griekse. Ook aanwezig (in pak en met kort haar - een zeldzaam gegeven in Ruigoord) was Hero Hokwerda. Hij heeft veel bundels en romans vanuit het Grieks in het Nederlands vertaald. Alles kwam de revu voorbij, van Sappho tot aan Kavafis. Vroeg op de avond was er Griekse live muziek, wat mooi klonk in de oude kerk. De avond eindigde overigens met mij op het podium. In licht beschonken toestand heb ik een nummer meegezongen met de band, een ode aan de enige andere kortgehaarde man – Hero uitgezonderd – die in deze ruimte aanwezig was.

Aankomend weekend ben ik even in Cyprus. Daarna meer over de geweldige boekenstad Amsterdam!

Nieuw begin

2006-10-29T16:34:00.001+02:00

Morgen vlieg ik weer terug naar Nederland. Ben ik er klaar voor?
Al dertien jaar herhaalde ik dit ritueel. Na zeven of acht maanden in Chania te hebben verkeerd stop ik mijn hebben en houden in koffers en ga ik weer terug naar mijn andere leven. De sleur kruipt er zo niet snel in, zou je denken.
Ik leid een leven waar velen van dromen. Mocht je in mijn voetsporen willen treden, wil ik toch een waarschuwend woord geven. Dit soort van leven werkt verslavend. Het inruilen werkt verslavend. De nieuwe start. De nieuwe kontakten. En juist daarin ligt het gevaar. Al dertien jaar leef ik een leven waarin ik me gewend heb dat ik alles weer kan inwisselen. Ben ik het zat? Dan boek ik een ticket en begin ik weer opnieuw. Telkens begin ik met een blanco bladzijde. Ik ontmoet nieuwe collega’s die denken dat ik ben wie ik lijk. Soms ga ik het haast zelf geloven. En een seizoen lukt me het nog net om alleen mijn beste ik te tonen. Ik vraag me af of ik ooit kan neerstrijken zonder weer weg te willen vluchten.
Maar ik word ouder. Negentien was ik toen ik hier arriveerde, nu ben ik tweeëndertig. Vroeger was Chania mijn droom, mijn doel. Nu zoek ik naar doelen in dat doel en voel ik me vaak als een stuk drijfhout dat blijft hangen aan hetgene waar het tegenop botst. Ongemerkt is er sleur in mijn rusteloze leven geslopen.
Juist daarom ga ik er weer voor. Spring ik wederom met knikkende knieën in het diepe in de hoop op iets moois (en er wacht veel bemoedigens op me in ons kikkerlandje).
Een nieuw begin. Dit maal Nederland een echte kans geven.

Het regende stoelpoten en ik las niets

2006-10-22T21:26:00.000+03:00

In Nederland miezert het en op Kreta heb je ook problemen, maar daar schijnt dan in ieder geval de zon op. Dat zijn van die zekerheden in het leven. Toch?
Nou, dus niet vorige week. Ik vertel jullie uiteraard niets nieuws, het is ook in Nederland op TV geweest, maar mijn god, ik heb in heel mijn leven niet zoveel regen gezien. Eigenlijk zou het niet mogen kunnen, dat je dergelijke levenservaringen op Kreta meemaakt.

Men werd massaal opgeroepen om thuis te blijven, maar dat gaat niet wanneer je als hostess van hot naar her moet rennen om mensen uit hun lekkende kamers te verhuizen naar een droger oord. Ik dreef in mijn auto van A naar B en werd wel even bang dat de auto het zou begeven toen het water op de straat inmiddels de hoogte van het autoslot bereikte en mijn ruitenwissers niet alleen het water van boven moesten verwijderen maar ook het water dat van onderen over de auto sloeg. Maar hij voer driftig door. De techniek staat niet voor niets.

In Almirida had je niets aan de bovenstaande feiten, daar zijn de auto’s massaal in zee beland. Deze foto maakte mijn agent (jullie hebben dit beeld ongetwijfeld in het nieuws gezien).
Ik heb daar ook een hotel, maar er zaten momenteel –godzijdank- geen gastenvan mij. Onkundig van de taferelen die zich daar hadden plaatsgevonden presteerde ik het om op woensdag de teneergeslagen manager van het hotel op ons kantoor aan te spreken. Of ik de volgende dag langs kon komen om mijn informatieboek weg te halen.
De stomverbaasde manager antwoordde: De receptie is weg. Het hotel is compleet verwoest en jij wilt je boek?
Met het schaamrood op mijn wangen en een denkbeeldige staart tussen de benen droop ik af...

Overigens heb ik vandaag weer een paar uurtjes op het strand gelegen, het weer is werkelijk compleet kierewiet.

Het regent stoelpoten en ik las Theo Kars

2006-10-17T13:56:00.001+03:00

Nog twee weken en het toeristenseizoen is op zijn einde. De mensen die hier nu zitten wensen waarschijnlijk dat ze hier niet zaten...het regent hier al een week stoelpoten (in de Griekse taal regent het stoelpoten, geen pijpenstelen). De toeristen zingen momenteel in koor was ik maar bij moeder thuis gebleven.

Ik moet de komende weken het een en ander weghalen in mijn hotels en ben ook begonnen aan een red-het-boek actie. Hotels die nu weten dat ze volgend jaar geen Nederlanders zullen ontvangen gooien hun boeken gewoon weg. De complete verzameling de prullenbak in. En dan voelde ik me schuldig dat ik zo af en toe met een boek een hotel uitsloop.
Zo redde ik van de week A.F.Th. van der Heiden’s ‘Onder het plaveisel het moeras’ en Gioconda Belli’s ‘De bewoonde vrouw’ van dit verschrikkelijke lot.

Eerder schreef ik al dat ik de verhalenbundel ‘Speelkoorts’ van Theo Kars uit een hotelbibliotheek meegejat had (dat jatten krijgt wel een andere nasmaak wanneer je weet dat alles aan het einde van het seizoen weggesmeten wordt).

Deze bundel is zonder twijfel de lekkerste verhalenbundel die ik dit jaar heb gelezen. Theo Kars is leuk. Hij is uitermate vervelend, arrogant, eigenzinnig, oversexed, maar ondanks dat, of misschien juist daarom, leuk.
Kars erkent (of beweert) autobiografisch te schrijven en vertegenwoordigt naar mijn idee ‘de ware schrijver’. Hij probeert niet enkel inspiratie te putten uit zijn leven, maar tracht zijn leven extremer te leven om daar later smeuïg over te kunnen verhalen.

Zo ontvangt hij op een dag een brief van een fan:
‘Ik las een tijd geleden een intervieuw met je waarin je het ook over hasj had. Ik moest wel lachen hoor, alleen mijn mening over stoned vrijen is een stuk positiever. Ik vind het het lekkerste wat er is. Als de sfeer maar goed is...Ik blow niet meer, ben in je geintresseerd en wil wel een avondje met je uit, beetje kletsen, meer niet. Schijf je me terug? Je zult er geen spijt van krijgen...’

Erik (alias):
‘Uit haar taalfouten (‘intervieuw’, ‘wierrook’, ‘geintresseerd’) en stijl maakte hij op dat zij tamelijk dom en onontwikkeld was.’
Desondanks spreekt hij toch met de jongedame af. Waarom? Omdat hij een deadline heeft en geen idee waarover hij moet schrijven! En ook al is er geen klik gaat hij toch maar met haar naar bed, want ook daar kan een aanzet voor zijn verhaal in zitten.
Naast dat Kars leeft om te schrijven, vertegenwoordigt hij ook nog eens ‘de ware lezer’.
Hij heeft een aantal jaren in de gevangenis gezeten omdat hij geld van de PTT verduisterde. Waar hij dat geld voor gebruikte? Om een literaire krant van te drukken!
In de verhalenbundel beschrijft hij ook zijn tijd in de gevangenis. Een drama? Welnee! Eindelijk had hij de tijd om lekker te lezen. Iedere week ontving hij een stapel klassiekers in zijn cel en zelfs op momenten waarop hij uit zijn cel mocht, prefereerde hij het vaak in isolement te blijven om zich terug te trekken in de wereld van het boek.
Waar hij ook heengaat draagt hij een boek bij zich. Wanneer hij in dienst moet en de halve dag in een ruimte tussen verveelde boerenpummels zit te wachten, zit hij verdiept in zijn boek.

Naast dat Kars wat te vertellen heeft (en dat heeft hij!) schrijft hij beeldend, smeuïg en sexy. Ik wil alles van hem lezen.
Ik zei het al eerder en ik zeg het nogmaals. Theo Kars is leuk.

Note: afbeelding copyright http://www.rightdivision.com/. Apostel Paulus die in de gevangenis zijn boekenkennis bijspijkert.

Jean-Dominique Bauby

2006-10-02T09:50:00.000+03:00

"De Griekse wijsgeer Aristoteles stelde:

Een gelukkig mens is als een steen die op de grond valt en daar rustig blijft liggen. Immers, alles en iedereen op de aarde streeft een doel na dat ergens in zijn binnenste verborgen zit. Zo wil een steen naar de aarde toe. Vuur wil de lucht in. Een mens wil gelukkig worden. Als die mens zijn innerlijke talenten op de juiste wijze heeft ontplooid - zijn intellectuele eigenschappen én zijn karaktertrekken - dan heeft hij "het goede leven" bereikt en is hij gelukkig."

In onze zoektocht naar geluk kunnen boeken een begeleidende rol spelen. De een gooit zich op zelfhulpboeken met corresponderende namen zoals: ‘Hebben wat je wilt, en willen wat je hebt’ of ‘Pluk het geluk in de liefde’. Anderen richten zich op de wijsheden van verlichte spirituele geesten als de Dalai Lama. Zo van: wat hij kan moet ik toch ook kunnen. Kwestie van kunst afkijken.
En een laatste groep zoekt het in de filosofie. Plato, Kant, Nietzsche, Aristotelis. Ergens in deze geschriften zit vast het geheim verborgen. De waarheid die JOU eindelijk zal bevrijden van je nietigheid en je vleugels zal geven om al je dromen te laten vervullen.
Ook ik maak me schuldig aan het bovenstaande; Maar af en toe bekruipt mij de angstige gedachte dat meer kennis geheel niet gelukkig maakt. Het maakt je realistischer. En zodra je die naïeve roze zonnebril moet afzetten waardoor je eerst naar de wereld staarde, schrik je je wezeloos. Hoe meer je leest, hoe meer je gewaar wordt hoe klein je bent. Hoe nietig en hoe vergankelijk.
Nu heb ik echter een boekje gelezen wat wel bijdraagt aan de zoektocht naar geluk, of op zijn minst naar tevredenheid.

‘Vlinders in een duikerpak’ van Jean-Dominique Bauby.
Het boekje stond me al enige jaren aan te kijken, maar na het lezen van de flaptekst en enkele recensies verwachtte ik een hoog kwijlgehalte en een lage literaire kwaliteit.
Na lezing moet ik mijn mening echter herzien.
‘Vlinders in een duikerspak’ is poëtisch geschreven en raakt tot op het bot.

Het is het autobiografische relaas van Jean-Dominique Bauby, journalist en hoofdredacteur van het blad Elle. Op 43 jarige leeftijd wordt hij door een hersenbloeding gereduceerd tot kasplant. Maar dan wel een kasplant in bezit van een springlevende, heldere geest. ‘Locked-in-syndrom’ heet deze aandoening. Opgesloten zitten in een compleet verlamd lichaam. Alleen nog in staat om zijn hoofd een klein beetje te draaien en met zijn linkeroog te knipperen. Voorheen een knappe Fransman, nu een kwijlende verlamde, één oog dichtgenaaid om te voorkomen dat het oogvlies uitdroogt.
Middels zijn linkeroog heeft hij dit boekje geschreven. Geduldige mensen prevelden het alfabet aan hem op waarbij hij knipperde bij de juiste letter. Minstens tweehonderdduizend keer heeft hij geknipperd en daaruit ontstond dit 137 pagina's tellende testament. Bauby is twee dagen na publicatie van ‘Le Scaphandre et le papillon’ overleden.

Waarover schrijft een man die niets meer kan beleven? Over de reizen die hij met zijn geest maakt: naar verre oorden en herinneringen die hij koestert. Over de geur van patat. Over de mensen van wie hij houdt en die van hem houden. Over muziek, literatuur en tv-documentaires.
Was mijn kennis van de Franse taal maar toereikend om dit boek in de originele taal te lezen. De vertaling door drs. Rita Buenting is bij momenten prachtig, beeldend, maar af en toe ook zeer storend. Zo heeft zij ervoor gekozen om niet gebruik te maken van voetnoten in de tekst om bepaalde typisch Franse uitdrukkingen of plaatsen te vertalen, maar zet ze de vertaling tussen haakjes direkt achter de tekst. Dit irriteert me, ik wil graag zelf bepalen of ik de gebruikte Franse uitdrukking ken en of –en wanneer- ik de vertaling ervan wil opzoeken.
Ook het omslagontwerp vind ik veels te zoetsappig. Een van de redenen dat het jaren in mijn boekenkast heeft staan prijken.

Laat dit U echter niet weerhouden om het boekje lezen. De mooie kanten overstijgen de lelijke bij verre.
Ik verwacht overigens dat dit boek over een jaar of twee wederom een hype zal worden. Dan wordt namelijk de verfilming van zijn verhaal uitgebracht: ‘The diving bell and the butterfly’ met Johnny Depp in de rol van Bauby.

Het verhaal beklemt, ontroert, fascineert, maar most of all: werpt je terug naar wat er nu werkelijk toe doet. De kleine dingen die je zo gemakkelijk vergeet. Een glas wijn drinken. Een heerlijke maaltijd. Een natuurwandeling. Zingen. Een bladzijde omslaan. Dansen. Van een warm bad genieten. Terwijl je dit boek leest bekruipt je de gedachte: ‘Ik heb het zo slecht nog niet, ik was vergeten hoeveel geluk ik zelfs heb’ en dat relativeert sterker dan menig wijsgeer of verlichte geest kan doen.

Werk in een leuke boekhandel gezocht!

2006-09-17T22:48:00.000+03:00

Ik herinner me dat ik vorige winter een woordenwisseling opving in een sfeervolle boekhandel tussen een verkoper en zijn baas. De verkoper klaagde over het feit dat zijn lunchpauze te kort was. Ik dacht op dat moment: Had ik hier mogen werken, zou je mij niet horen mopperen over een te korte lunchpauze.
Het blijft een wens van me: een baan als boekverkoopster.
Nu ben ik vanaf november op zoek naar werk in Nederland, bij voorkeur in Amsterdam (of omgeving). Maar ik wil best wat verder reizen.

Kunt U mijn wens in vervulling laten gaan? Heeft U een boekhandel en kunt U een werkkracht gebruiken?

Ik beloof U een tomeloos enthousiasme en ook de grote kans dat ik deels het verdiende salaris in uw winkel zal spenderen. Overuren in de vorm van bijvoorbeeld literaire avonden zijn totaal geen punt, eerder pré.

Ik hoop dat mijn weblog U in ieder geval kan overtuigen van mijn liefde voor literatuur; Mocht U interesse hebben mail mij dan svp: magissa74@hotmail.com. Ik mail U dan mijn officiële CV toe.

N.B. Elke werkgelegenheid in het boekenvak (ook bijv. uitgeverij of bibliotheek) wekt mijn interesse!

En tot slot, mijn zoon, nog deze waarschuwing: er komt geen einde aan het aantal boeken dat geschreven wordt, en veel lezen mat het lichaam af.

2006-09-17T19:28:00.000+03:00

De boeken die ik lees komen min of meer toevallig op mijn pad. Ik vind het wel wat hebben, deze selectie door het lot.
Wanneer ik in Nederland ben in de maanden met de R in hun naam, duizelt het me vaak door de vele mogelijkheden. Hoe moet je in godsnaam juist kiezen wanneer het aanbod zo groot is?
Ik ben altijd op zoek naar dat ene boek dat me dusdanig naar de keel grijpt en me gebrandmerkt achterlaat.
Zo af en toe tref ik een dergelijk boek en elk ander boek wordt in datzelfde licht gelezen. Die boeken zijn zeldzaam. En wat ik al kan lezen is te beperkt, daarom moeten er keuzes gemaakt worden. Niets zo frustrerend als nutteloos lezen, mijn tijd verknoeien aan een boek dat mij niets doet.

De afgelopen week is er een behoorlijk aantal boeken in mijn thuisbibliotheek bijgekomen. Dat verblijd me enerzijds maar verstikt me ook een klein beetje (overigens niet op een wijze dat het me niet tegelijkertijd verheugende kriebels geeft).

Hoe moet ik dit in hemelsnaam in de kleine twee maanden dat ik hier nog ben doorlezen? Mijn baas heeft er maling aan dat ik eigenlijk geen tijd meer over heb om te werken. En mijn vrienden zouden het niet begrijpen wanneer ik mijn avonden liever met mijn boeken zou spenderen. Kortom: ik zal me neer moeten leggen bij het feit dat ik nu ook hier knopen moet doorhakken.

Wat zoal mijn bibliotheek de afgelopen week verrijkt heeft?

‘gevonden in hotelbibliotheken’:

‘De stads gods’ van E.L. Doctorow
‘Het verborgen museum’ van Edward Carey
‘De correcties’ van Jonathan Franzen
‘Laatste zomernacht’ van Maarten ’t Hart
‘Zuiderkruis’ van Pauline Slot
‘Lof der Simpelheid’ van Gerrit Komrij
‘Sneeuw’ van Bernlef
‘Love’ van Susanna Tamaro
‘Uitgeverij Guggenheimer’ van Herman Brusselmans
‘Speelkoorts’ van Theo Kars (dit boekje is al half uit, wat kan die man lekker schrijven zeg, glijdt als verrukkelijke wijn naar binnen). De naam van de auteur kwam me bekend voor, maar ik kon het niet direct plaatsen. Na wat onderzoek op Internet kwam ik tot de verrassende herontdekking dat de –door mij al eerder geroemde- memoires van Casanova door Theo Kars vertaald zijn. Ze beslaan een halve boekenplank in mijn kast, tesamen met een aantal biografieën over Casanova. Hulde mijnheer Kars! Nu ik wat meer over Theo Kars op Internet gevonden heb, begrijp ik zijn adoratie voor Casanova. Theo Kars heeft enige jaren in de gevangenis doorgebracht vanwege verduisteringspraktijken. Het geld dat hij hiermee verkreeg gebruikte hij ter publicatie van een literair magazine. Later heeft hij over deze periode nog enkele boeken geschreven. Ook zijn liefdesleven werd door velen besproken en vergruisd, Theo Kars heeft een aantal jaren een liefdesrelatie gehad met twee zussen. Het werd ooit gezegd over Casanova en ik vind dat het ook op Theo Kars mag worden toegespitst: ‘Wie zo schrijft mag zo leven’.

‘gevonden in de tweedehandswinkel in Chania’

‘Uitgesproken, opgeschreven’ – Essays over achttiende-eeuwse vrouwen, een bosgezicht, verlichte geesten, vorstenlot, satire, de pers en Vestdijks avondrood van Hella Haasse
‘The United States in Literature – America Reads – the Classic edition’ (1000 pagina’s tellend boek over Amerikaanse literatuur, een verzameling korte autobiografieën van alle kopstukken der American Literature met vervolgens een kort verhaal of een lang citaat van deze auteur). Prachtig boek, kostte me 4, 50 euro en weegt zeker een kilo of vier. Vraag me af waarom iemand dat vanuit Amerika naar Kreta meesleept om het vervolgens in een tweedehandswinkel te dumpen.

‘gevonden in mijn postbak’

‘Het cijfer zeven’ – Verhalen van Chaim Potok
‘De rechtvaardiging’ (The Chosen) van Chaim Potok

Van mijn lieve paps en mams via de post gekregen, door hun gekocht tijdens een bezoekje aan de Slegte te Arnhem.

‘gevonden in de boekhandel’

‘O mikros Pringipas’ van Antoine de Saint-Exupery ofwel 'de kleine prins' in het grieks. Vroeger al gelezen, heerlijk onschuldig boekje, nu maar eens in de griekse taal herlezen.

Wat is het bestaan van het Internet overigens een verheugend feit! Zo is het mogelijk dat ik de vrijdageditie van het NRC met hun heerlijke boekenbijlage (dit maal een special: Tien jaar boeken) hier (op Kreta) heb kunnen kopen. Eerst die maar verorberen, dan Meir Shalev’s ‘Vooral over de Liefde' uitlezen –uitmuntend, daar ga ik zeker nog een log aan wijden- en dan kan ik aan de stapel beginnen.

De eerste 8 titels ‘gevonden in hotelbibliotheken’ zeggen mij weinig. Wat moet ik nu lezen, en wat kan wachten? Tips, iemand?

NB: Citaat logtitel: Prediker 12:12

De leeservaring beïnvloeden

2006-09-12T21:34:00.000+03:00

Augustus is godzijdank achter de rug en hopelijk krijg ik weer de verdiende tijd en rust om te lezen. Ik ben het toeristenseizoen beu en verlang naar stilte. Zo heb ik mijn geheime vluchtplekken. Het laatste mooie plekje in kato-platanias (Platanias begint helaas het Chersonissos van west-kreta te worden) is een klein vissershaventje. Het ziet eruit zoals elk pittoresk Grieks haventje: witblauw gekleurde, tegen elkaar klotstende bootjes. Een pier met een op een emmer gezeten Griek met hengel, vissend in een azuurblauwe zee. Tussen twee Tamarisken staat een houten bankje dat uitkijkt over de vissershaven. Mooiste plekje in Platanias en vreemd genoeg zit er nooit iemand.

Zo af en toe valt er een pauze in mijn werkschema en dan zit ik daar een half uurtje te lezen en te mijmeren. Woensdagochtend heb ik tot mijn genot een uur lang daar gezeten, Joe Speedboot lezend.

Donderdagmiddag en vanmiddag ben ik naar Drakanias gereden. Drakanias is een uitmuntend Kretenzisch restaurant, ongeveer 4 km van Platanias verwijderd.

Het ligt aan een rivier temidden van een klein platanenwoud. Toeristen komen er haast niet, wel Griekse gezinnen. De eigenaar vertelde me ooit dat het ook een populaire stek is onder vreemdgangers, verboden koppels reizen gerust een uur om zich hier onder de platanen te verstoppen. Hier heb ik genoten van een heerlijke maaltijd, in combinatie met wijn en Goethe’s Faust. De plek om je te laten betoveren door dit magistrale boek. Vanmiddag heb ik er gelezen in een boek van Meir Shalev, onderwijl genietend van een eenvoudige (maar zeer voedzame maaltijd) en een goed glas wijn.

Fijn is dat, om in de gelegenheid te zijn om mooie boeken te kunnen lezen in een mooie omgeving. Ook omdat het weer zich er hier toe leent en omdat het gemakkelijk is om je hier af te zonderen. Ik heb nu al een deken in mijn auto gelegd. Wanneer ik de gelegenheid heb wil ik graag meer Faust lezen, gezeten tegen de muur van het kasteel Aptera.

Lezen op een mooie lokatie...waarom? Je kunt je immers net zo goed in je favoriete stoel nestelen om jezelf te verliezen in een mooi verhaal, niet? Wil men niet juist andere zintuigen uitschakelen wanneer men een boek leest? Niet gestoord worden door geluiden, maar juist on-gestoord opgeslokt worden?

Maar soms kan het inschakelen van andere zintuigen de leeservaring enorm versterken. Elke lezer weet dat er één absoluut onmisbaar gegeven aanwezig moet zijn om van een boek te kunnen genieten.
Ik denk zelfs dat het het enige vereiste gegeven is: Innerlijke rust.
Onbreekt innerlijke rust dan veranderen de zinnen in een massa betekenisloze woorden. De strekking komt niet over, de poëzie raakt niet meer en de schoonheid gaat verloren. Zonder innerlijke rust geen concentratie, zonder concentratie geen diepgang.

Misschien ben ik een romanticus, maar ik ervaar innerlijke rust sterker (het moet immers al wel in mij aanwezig zijn) wanneer ik in de nabijheid ben van de schoonste scheppingen van zowel mens als natuur. Dan lezen is een heerlijkheid. En af en toe mijmerend, de woorden in me opnemend voor me uitstaren is eveneens een genot (en tijdens het dromen komt er een Griek op scooter met een reusachtige hengel langstuffen...mijn bewondering is groot!).

Er zijn nog meer manieren om middels gebruik van andere zintuigen een leeservaring te verrijken. Ik denk dan zo aan:

Lezen op lokatie: Wanneer je bijvoorbeeld op vakantie bent in Griekenland, Kazantzakis lezen. De Griekse geuren, het landschap, de taalklanken, alles om je heen versterkt de leeservaring (en vise versa! Lezen over een bepaalde omgeving in die omgeving kan het enthousiasme ervoor immers ook vergroten). In het 'lezen op lokatie' bestaan twee stromingen; Je kunt ervoor kiezen om een boek te lezen dat zich in de omgeving (of in de omstandigheden) afspeelt waar je je bevindt (De grote rode treinreis in de trein, Hemingways 'Old man and the sea' tijdens een cruise etc. etc.). Je kunt er ook voor kiezen om een boek te lezen op de bestemming waar het boek zijn oorsprong vond, waar de auteur zich liet inspireren (Kafka in Praag, Casanova in Venetie, Goethe in Weimar) en vervolgens in de voetstappen van de schrijver stappen. Geweldig om dit te combineren met een bezoek aan een museum gewijd aan de schrijver of het huis waar hij/zij ooit woonde.
Voor aanbevelingen kan ik van harte Pieter Steinz ‘lezen op lokatie’ aanraden!

Of in de eigen huiskamer: Jezelf omringen met de sfeer uit het boek. Speelt het verhaal zich af in de jaren twintig? Draai muziek uit die periode . Zit de hoofdrolspeler het grootste gedeelte van het boek in een bruine kroeg? Wat let je om daar samen met hem te gaan zitten? Breng het boek naar buiten, blaas het leven in, laat je inspireren en ik durf te wedden dat een mooi boek op een dergelijke wijze onvergetelijk zal worden.

Zijn er meer mensen die gebruik maken van middelen om de leeservaring te beïnvloeden? En leest U wel eens op lokatie?

Boekrecensies, wat heb je eraan?

2006-09-05T21:43:00.001+03:00

Ik las onlangs de recensie van Ezra Cohen op literatuurweblog over een boek van Arjen Lubach en enkele verhitte commentaren die daarop volgden.

Ben ik nu de enige die vindt dat een boekrecensie zeer persoonsgebonden is?

Literatuur is een kunstvorm en wat jou raakt kan mij compleet koud laten. Ik ga uit van één basisvereiste met betrekking tot een geschreven boek: het is niet belabberd geschreven (en ook hierover kunnen uiteraard de meningen verschillen, maar ik ga er toch een beetje vanuit dat een beetje recensent al na een bladzijde, misschien zelfs na enkele zinnen slechte schrift eruit haalt).

Verdere be(of ver-)oordeling van het boek komen neer op smaak. Ligt het genre je? (Ik houd zelf niet zo van detectives en thrillers). De stijl, de woordkeuze, past het bij je? Boeien de onderwerpen je? Pakt het boek je?

Een pragmaticus zal wellicht een vernietigende recensie schrijven over een boek waarin romantiek hoogtij viert. Magisch-realisme zal waarschijnlijk niet besteed zijn aan een broodnuchter persoon met geen enkele hang naar spiritualiteit. Wil dat zeggen dat het geen goed boek is? Nee, toch?

Ikzelf kwam met geen mogelijkheid door Mulisch zijn ‘Ontdekking van de hemel’ en Kerouacs ‘On the road’. Zijn dit dan slechte boeken? Nou, eigenlijk wel ja, maar het mooie van literatuur (en kunst algemeen) is dat mijn buurman een andere mening hierover kan en mag hebben. Ik hoef hem dan niet meer serieus te nemen, maar dit terzijde.

Wat heb je dan aan recensies wanneer deze persoonsgebonden zijn?

De kunst is om recensenten te vinden die jouw smaak delen; En dat is nu het mooie van webloggen. Ik heb een aantal boekenbloggers gevonden die –wat boeken betreft- gelijkgestemde zielen zijn en wiens tips voor mij werkelijk waardevol zijn. Ik lees graag recensies en ik probeer door de regels heen te lezen om eruit te kunnen halen wat mij zal aanspreken. Ook een minder positieve recensie kan door bepaalde steekwoorden mijn aandacht trekken.

Met boeken is het eigenlijk net als met mensen: ze moeten je aanspreken en ze moeten je liggen. Soms is het liefde op het eerste gezicht, maar we vallen heus niet allemaal op hetzelfde type.

Gelukkig maar.

Pyrofani Poems van Roger Green

2006-08-20T14:13:00.000+03:00

Stel je eens voor:

Je schrijft wel eens wat en na veel geploeter en gezweet lukt het je om je boek gepubliceerd te krijgen, zowaar voorzien van een ISBN en te bestellen via www.amazon.com. Laten we eens zeggen dat dit boek bijvoorbeeld 'Hydra and the bananas of Leonard Cohen' heet (zie link).
Ik kan me indenken dat je dan best trots bent.

Vervolgens publiceer je een gedichtenbundel. Kolderige spotgedichten. Op rijm, dat dan weer wel (en dat kan tegenwoordig toch niet meer...gedichten op rijm), maar ach, je bent van die oude stempel die daar nog een nostalgische charme in ziet. De gemoderniseerde gedichten zijn niet zo aan jou besteed.

Op een zwoele avond ontmoet je een bijzondere vrouw en 'fellow poet', genaamd Sallie. Na wat gezamenlijk dronken gebral in de ruimte ren je naar huis om terug te snellen met een gesigneerde kopie van je boek, voorzien van enkele oprecht gemeende woorden: 'For Sallie, Fellow Poet. With love & fellowship, Roger / Athens'.

Sallie zie je nooit meer terug, zij gaat op doorreis naar Kreta voordat ze weer naar het koude Engeland terugkeert.

Op maandagmorgen treft de hostess van een touroperator in Chania je afgedankte boek aan in de hotelbibliotheek, tussen de kasteel- en streekromannetjes. Ze vraagt zich af: waarom doet iemand afstand van een gesigneerd boek met een persoonlijke opmerking daarin? Was het jaloezie van een minder getalenteerde dichteres? Of vond ze zijn gedichten zum kotzen?

Ik zal het wel nooit te weten komen (al kan ik de schrijver natuurlijk gewoon opbellen om het hem te vragen, zijn telefoonnummer staat in het boekje vermeld).
Desondanks wil ik jullie de het volgende fragment niet onthouden:

On Mount Olympus one peaceful day
Zeus was fiddling with a lump of clay,
Before he could let off a thunder-clap
He'd shaped it into a handsome chap
And popped him into the oven to bake
Just as though he had been a cake.
He showed the fellow to Hera, his wife
And asked: 'Shall I give him the breath of life?'
'Zeus my dear, what have you been cooking?
I must say he is rather good-looking.
Go ahead, darling and animate him
And, if you don't mind, I'd like to date him'
'All right, he lives. But you can forget
Any lustful plants to make him your pet...
Unfortunately, as Zeus was dreaming,
Along came sexy Apollo screaming:
'You know I won't suffer a mortal to be
More hansome or better endowed then me!'

Citaat uit: Pyrofani Poems van Roger Green

Chaim Potok

2006-08-09T20:23:00.001+03:00

Ik heb er oog voor gekregen.

Zelfs op een afstand van ruim 30 meter herken ik een nederlandstalig boek en kan ik meestal inschatten of het wat is of niet. Vreemd maar waar.
Recent gepubliceerde nederlandstalige boeken zien er vrij uniform uit: kaft (kleur, vorm, hoe ingenaaid), Lettertype en de formaat van het boek.

Vorige week zag ik dan ook, terwijl ik een meeting gaf aan mijn nieuwe gasten, vanuit mijn linkerooghoek een nieuw boek in de hotelbibliotheek staan, waarvan ik bijna zeker wist dat het wat was. Waarschijnlijk heb ik er een zintuig voor ontwikkeld (het boekenontdekzintuig). Hoe dan ook, het was gewoon pijnlijk om mijn meeting eerst te moeten afmaken voordat ik daadwerkelijk kon gaan kijken welk boek mijn aandacht had getrokken.

Het was ‘Oude mannen om middernacht’ van Chaim Potok.

In mijn tas gestoken en de dagen daarna gelezen.
Ik had nog nooit iets gelezen van Potok. Een blik op internet opende een wereld waar werd gesproken over Potokiaanse thematiek en symboliek. En ik verkeerde tot gisteren in complete onwetendheid, me enkel bezig houdend met Deboriaanse thematiek.

Maar nu ben ik ingewijd in deze Potokiaanse thematieken. De termen kweken de suggestie dat zijn boeken moeilijk te verteren zijn, doorspekt met ingewikkelde woorden en onleesbare filosofische verhandelingen. Maar niets is minder waar!
De thema’s die Potok bespreekt zijn zwaar - zeer zwaar - maar hij beschrijft ze met een ongelofelijke tederheid, die uitermate ontroerd. ‘Oude mannen om middernacht’ is een trilogie, waarin Davita Chandal een belangrijke rol speelt (volgens de kaft heeft ze de hoofdrol, ik heb dit echter niet zo ervaren). De bundel bevat de novellen: De arkenbouwer, De oorlogsdokter en De troop-leraar.
De beschrijvingen van ogenschijnlijk onbelangrijke personen in de verhalen maken het meeste los bij de lezer. De dokter die ware interesse toont, de arkenbouwer Reb Binyomin, het waren deze korte ontmoetingen met vreemdelingen die de hoofdkarakters verheven, nietig maakten, maar uiteindelijk hielpen overleven.
Wat ik uitzonderlijk vond aan deze trilogie is hoe Potok met zulke eenvoudige bewoordingen vreselijke ervaringen te boek kon stellen.

Het zijn wreedheden die nauwelijks te beschrijven zijn, en toch heeft hij het voor elkaar gekregen, met een pijnlijke zachtheid en zonder ook maar een seconde vulgair of obsceen te worden.

Ook trof ik de afgelopen week in het voorbijgaan ‘Het doorgeefmeisje’ van Paul Koeck en ‘Nieuwe buren’ van Saskia Noort aan. Boeken van een ander niveau, naar ik vermoed doorspekt met obsceniteiten. Mag ook wel eens, zo af en toe, niet?
In ieder geval: Potok is een blijver, ik ga in de toekomst zeker meer van hem lezen!

De Bibliofiel

2006-08-03T18:41:00.000+03:00

Een leven zonder boeken is steriel,

je laat te weinig in je hoofd gebeuren.

Want boeken openen gesloten deuren,

behalve voor de ware bibliofiel.

Die koopt zijn boeken louter om hun kleuren,

de linnen rug van eersteklas textiel,

en of de inhoud hem nu wel beviel,

daar hoor je hem maar zelden over zeuren.

Het gaat hem om het boek als stof'lijk blijk

van zetkunst, drukkunst en geschept papier :

een voorwerp dat je liefderijk kunt strelen.

Alleen de aanblik doet hem maar plezier,

hij leest het niet , het staat alleen te kijk,

de inhoud zal hem daarom nooit vervelen.

Nico Scheepmaker

uit "Niet nog een Boek"

Biblio's boekenkast

2006-07-30T09:53:00.000+03:00

Met dank aan lieve Em, voor het in elkaar timmeren van de muurkast, voor het Buddha-beeldje en voor de mooie aanvullingen in mijn boekenkast.

Lezen om jezelf te vinden?

2006-07-24T14:22:00.001+03:00

Ik ben momenteel mijn derde 'Alain de Botton' boek aan het lezen: 'De Romantische school'. Eerder las ik 'Proeven van liefde' en 'De troost van de filosofie'. Luchtige, humoristische boeken over zware thema's. Diep filosofische gedachten over de liefde, leven en sterven, wat-is-de-zin-van-dit-allemaal, maar alles zeer leesbaar en licht verteerbaar.

Een hoofdstuk in 'De romantische school' handelt over leesvoer.
Volgens Alain de Botton bestaan er twee literaire benaderingen:

Lezen om aan jezelf te ontsnappen
"Hoewel Eric veel las, was het niet onredelijk te zeggen dat deze activiteit vrij was van enige nieuwsgierigheid, want hij las niet om dingen te ontdekken, maar voornamelijk om te voorkomen dat hij erop zou stuiten. Hij was niet op zoek naar overeenstemming; als hij al bang was, was zijn eigen angst het laatste waarover hij wilde lezen...Hij was sinds lang van mening dat het proces van zelfonderzoek en zelfdoorlichting geen enkel doel diende en in de genetische opbouw van de soort slechts overleefd had door een gril van de evolutie, in overbodigheid vergelijkbaar met de milt of de blinde darm."

Lezen om jezelf te vinden
"Alice vond een boek alleen het lezen waard als het op een of andere manier behulpzaam kon zijn bij haar leven. Daarmee maakte ze zich schuldig aan wellicht de grootste zonde die een lezer in de ogen van een kundig literair criticus met een boek kon begaan - ze wilde er iets aan hebben. Een lezer zou immers niets moeten willen, boeken hadden geen doel -stofzuigers en oliepompen hadden een doel, maar men was het er toch zeker over eens dat kunst omwille van kunst bestond? Men herinnert zich hoe Nabokov diegenen ridiculiseert die boeken lezen in de hoop er iets van te leren - ervan te leren! Was dat niet even ridicuul als proberen je trek te stillen met kaviaar?"
"Voor een kort moment kan de lezer, gezeten in een treinwagon die door het verdonkerde land ratelt of in een vliegtuig op een nachtvlucht, het gevoel krijgen dat hij zijn verbondenheid met een groter geheel dan zichzelf realiseert, met de mensheid, en een plotselinge vlaag van sympathie en begrip voelt voor zijn medepassagiers en al degenen die hij voordien als vreemden had geweerd..."

Mijn leesgedrag is een combinatie van beiden: alleen al de gedachte dat ik aan het einde van de dag in mijn boek verder kan lezen ontspant onmiddelijk, zelfs wanneer het plan door tijdgebrek of vermoeidheid uiteindelijk in het water valt. Soms lees ik om mijn gedachten te stillen.

Vanochtend, in de auto op weg naar Rethimnon heb ik bij de volgende dingen stil gestaan:
- Zou ik nog op tijd bij mijn eerste hotel zijn om even een ontbijt naar binnen te duwen?
- Hoe leert men rust te vinden in zichzelf en bij een ander?
- Hoe zit dat nu met het onzekerheidprincipe van Heisenberg, hoe kan nu een subatomair deeltje tegelijkertijd zowel golf als deeltje zijn, totdat we of zijn plaats of zijn snelheid vaststellen?
- Wat heb ik in godsnaam gemeen met de automobilist voor me die als een slak blijft rijden? (Het lezen van Deepak Chopra heeft vast en zeker invloed op deze laatste vragen) en
- Stel nu dat die berg, waar ik vier keer per week (op weg naar Rethimnon) op uitkijk, ineens verdwenen zou zijn, zou ik dat dan doorhebben? Of zou ik enkel door een ongemakkelijk gevoel bekruipt worden dat er 'iets niet klopt?'. Of zou ik helemaal niets merken?
U raadt het wel: die maalstroom in mijn hoofd wil zo af en toe wel eens gestilt worden door andermans gedachten.

Toch lees ik hoofdzakelijk "om mezelf te vinden", inderdaad, om iets te leren. Ik geloof dat je enkel door ervaringen kunt groeien en een boek je die kans kan geven. Er bestaan boeken waarbij jij, de lezer, de ervaring 'meevoelt' - incluis het scala aan emoties dat daarbij hoort - de ervaring 'doorleeft' en dus vanuit je luie stoel 'groeit' (jaja).
Ik kan nu eenmaal niet alles zelf ervaren, te weinig tijd, te weinig mogelijkheden (en geloof me, ik doe mijn best!) en vooral te weinig energie.

Maar U: waarom leest U: om aan uzelf te ontsnappen of om uzelf te vinden? Of bent U het in het geheel niet eens met deze stelling?

Franz Kafka

2006-07-03T10:32:00.001+03:00

Honderdzesentwintig jaar geleden werd op 3 juli in Praag een bijzonder kreeftje geboren. Nu ben ik van mening dat vroege kreeften in aanleg enigzins wereldvreemde, emotionele, getalenteerde mensen zijn, met een geniale inslag zo af en toe. Ik kan het weten, als kreeft zijnde.

Hoe dan ook. Vandaag herdenk ik de verjaardag van een geniale schrijver; Deze schrijver was geen egotripper, au contrair, was zich zeer bewust van zijn nietigheid. Ondanks een slecht zelfbeeld vond hij zichzelf wel een getalenteerd schrijver. Zijn schrijfsels zijn beklemmend, zwartgallig, deprimerend, schokkerend, maar ook verslavend en poëtisch. Een kennismaking met Kafka op papier geeft me het gevoel dat het een uitermate sympathieke man moet zijn geweest.

Franz Kafka.

Eerder had ik ‘de gedaantewisseling’ en een aantal kortere verhalen van zijn hand gelezen. Eergisteren begon ik in ‘Amerika’. Zonder veel verwachtingen; Deze roman is namelijk een onderdeel van ‘het Verzameld werk van Franz Kafka’ van Querido en de laatste vertaling stamt uit 1963. En ik heb het niet zo op oude vertalingen.

Couperus kan ik nog wel lezen in een oude vertaling, omdat het Nederlands op zijn oers is. Maar Kafka?

Om een voorbeeld te noemen haal ik de eerste zinnen uit zijn onafgemaakte roman ‘Het proces’ aan, wellicht de bekendste eerste zinnen uit de wereldliteratuur. Er staat:

‘Iemand moest leugens hebben verspreid over Joseph K., want zonder iets te hebben misdaan, werd hij op een mooie ochtend gearresteerd.’

In mijn vertaling staat:

‘Iemand moest Joseph. K. belasterd hebben, want zonder dat hij iets kwaads gedaan had, werd hij op een ochtend gearresteerd.’

De eerste vertaling leest toch net wat vloeiender, niet?
Maar toch ‘Amerika’ opengeslagen en een kans gegeven.
Wat een schrijver! Wat een schrijver!
Je zou je haast gaan verheugen over het feit dat zijn vader zo’n wrede man was en dat er nog geen prozac bestond, anders was er misschien nooit een Kafka uit Kafka gegroeid.

In ‘Amerika’ wordt een jongeman door zijn ouders naar Amerika verbannen omdat hij bij het dienstmeisje een kind heeft verwerkt. In het eerste hoofdstuk bevindt hij zich op de boot die zojuist aanmeert. Plots realiseert hij zich dat hij zijn paraplu benedendek heeft laten liggen. Hij vraagt een medepassagier even op zijn koffer te passen terwijl hij zijn paraplu gaat zoeken. Tijdens zijn zoektocht verdwaalt hij en komt, compleet verloren, een stoker tegen. Hij raakt met de man aan de praat en vergeet geheel zijn koffer, al zijn aandacht gaat naar de stoker en het onrecht dat hem is aangedaan. Ondertussen maak ik -de lezer- me zorgen over de koffer en denk, man ga die koffer nu ophalen die je nu al zo lang bewaakt hebt!

Dat is nu schrijven mensen.

Synchroon lees ik nu ook ‘Elementaire deeltjes’ van Houellebecq en ook al ben ik inmiddels op de helft beland, ik heb me nog geen moment afgevraagd hoe het met de hoofdrolspelers zal verlopen. Kan mij het wat schelen of Bruno nog een vrouw in zijn bed weet te lokken? Wanneer dit gevoel van binding ontbreekt met de karakters in een boek, ben ik alleen maar pagina’s aan het lezen. Het leest niet onprettig, is aangenaam verpozen, maar ik vermoed dat het boek niet in me zal doorsluimeren wanneer ik het uit heb.

Als je echter aan het werk bent en ernaar verlangt om naar huis te gaan om toch in hemelsnaam te weten te komen of hij zijn koffer nog terug zal vinden (het antwoord weet ik inmiddels) dan is dat geen lezen meer. Het is dan een overweldigende ervaring, het is een geluktreffer (want er is nog zoveel meer van deze schrijver te lezen!), het is lezen dat verlangen uitlokt naar oneindig meer lezen, het heerlijkste lezen dat er is.

Inmiddels heb ik het hoofdstuk over Kafka in ‘Schrijver van de nieuwe tijd’ van Malcolm Bradbury (ooit een teleac cursus) ook doorgelezen en een prachtige site gevonden op internet.

En ik vind het nu spijtig dat ik niet wat meer ‘into Kafka’ was toen ik een paar jaar geleden door Praag struinde, de stad waar hij het licht zag en weer achter zich liet. Nu zou ik als een ware groupie een roos op zijn graf leggen.

Fijne verjaardag Franz!

Een man om nooit te vergeten

2006-06-23T15:41:00.000+03:00

Een paar dagen terug kreeg ik van een client een zak met tijdschriften. Thuisgekomen ondekte ik er een kleine rainbowpocket tussen, genaamd: ‘Een man om nooit te vergeten’, samengesteld door Emma Brunt.
In dit boekje staan 18 verhalen opgesteld, van met name schrijfsters (oa Helga Ruebsamen, Manon Uphoff, Jessica Durlacher, Lulu Wang, Elsbeth Etty, Nilgul Yerli) over die ene man in hun leven die zij nooit vergeten zijn.

Wat een heerlijk boekje en wat jammer dat het maar 140 blz. dik is! Ik heb hier tenenkrommend van genoten!
Over Helga Ruebsamens zeeman (‘Ik houd van macho, en niet van die vriendelijke, begrijpende figuren die het huishouden voor je willen doen’) die ze op een dag betrapte in haar mooiste jurk. Over Mensje van Keulens lover die per ongeluk zijn liefdesbrieven verwisseld had en haar de verkeerde brief stuurde, bedoeld voor zijn andere geliefde.
Het boekje (en dat doen goede boeken nogal eens) stemde tot nadenken. Wie is mijn ‘man om nooit te vergeten?’

In de eerste instantie kwamen mijn eerste liefdes in gedachten de revue voorbij. Mijn eerste-bijna-kus. Ik had hem echter op het moment supreme zo angstig aangestaard, dat hij niet meer durfde. De volgende dag vloog hij terug naar Vancouver en schreef ik hem een jaar lang gepassioneerde liefdesbrieven. Slechts eenmaal kreeg ik een kaart terug. Ik vernam later dat zijn moeder bij hem had aangedrongen deze te schrijven en zij hem op de post had gedaan.

Daarna was er de Griek-Australier, mijn eerste keer smoorverliefd. Vijftien was ik, twee weken waren we samen en tot op de dag van vandaag kan ik me woord voor woord onze gesprekken herinneren. Hij was met stip de slechtste kusser ooit, en toch heb ik er gedichten over geschreven. Ach, l’amour, die eerste liefdes, wanneer je overrompeld wordt door dat prachtige gevoel en denkt, eindelijk: ik ben gelukkig, het begin van het sprookje is aangebroken. Je bent er van overtuigd de man van je leven te hebben ontmoet en verwacht wonderen van de liefde. Toen die wonderen niet standhielden voelde ik me bedrogen. Niet zo zeer door ‘de mannen’ (ik ben nooit op dat punt geraakt) maar door het leven waartoe ik gedoemd was. Mijn hart gebroken en diep ongelukkig, kon ik me niet inbeelden dat dat vreselijke gevoel ooit weer voorbij zou gaan. Ik zou voor de rest van mijn leven ongelukkig blijven. Toen dat gevoel ook weer sleet, ben ik de liefde (en vooral mijzelf) een ietsiepietsie minder serieus gaan nemen.

Maar mijn man die ik nooit zal vergeten kwam een paar jaar later. Laat ik hem Jojo noemen. Mijn eerste lange relatie. Tot ik Jojo ontmoette was ik ervan overtuigd dat ik een uitzonderlijk aardig meisje was.
Dankzij Jojo weet ik nu wel beter.
Ik ben buiig, egocentrisch en soms gewoonweg on-uit-staan-baar. Niet dat Jojo het slechtste in mij naar boven haalde, het lukte mij simpel niet meer om het aardige meisje een paar jaar lang te blijven spelen. Dat was ik nu eenmaal niet (de schok was voor ons beiden even groot).
Ik ben hem zeer dankbaar;
Toen ik nog een aardig meisje was, moest ik wel vervloekt zijn tot een verschrikkelijk liefdeslot. Pas op het moment dat ik inzag wat een ongelofelijke trut ik kon zijn dacht ik: ‘Zeg... Misschien heb ik er zelf ook nog wel een handje in.’
Het was een openbaring.
Daarom... is hij de man om nooit te vergeten.
Uiteraard ga ik hem dit van mijn leven niet vertellen (nog altijd bevriend), hij zou een week glunderend rondlopen als hij het bovenstaande wist (af en toe: ‘Zie je wel! Zie je wel! uitroepend) en dat is nu ook weer niet de bedoeling.

Mevrouw Brunt, geweldige samenstelling, dit boekje! Wat dacht U van een vervolg: ‘De vrouw om nooit te vergeten?’

Kakkerlakkenplaag

2006-06-11T13:52:00.000+03:00

Heel af en toe vraag ik mij af wat ik in hemelsnaam op Kreta zoek. Dan wilde ik dat ik in Nederland zat, ondanks verontrustende verhalen over een nieuwe politieke partij die kinderporno promoot.

Zo’n moment had ik een paar dagen terug...

Genietend van Michel Houellebecqs ‘Elementaire Deeltjes’ liep ik naar de keuken om een wijntje in te schenken. Achter de wijnfles zag ik plots een viertal grote, bewegende voelsprieten.
Ja hoor...twee reusachtige kakkerlakken...
Na de twee indringers te hebben geelimineerd dacht ik...kom laat ik uit voorzorg de kieren onder de voordeur met gif bewerken.
Ik spoot er wat gif in en binnen enkele seconden sprong er een heus kakkerlakkenleger naar buiten! Tientallen, tientallen, tientallen reusachtige monsters (zeker 8cm lang!), alsof ik me in een horrorfilm bevond!
Samen met de buurman ben ik een uur bezig geweest gif in alle kieren en hoeken van het huis te gieten en de daaruit springende beesten te vermoorden. Het zal voor omstanders waarschijnlijk een vreemd gezicht geweest zijn, van een afstand zag je mij, met bezem in de hand, her en der op de grond slaande en onderwijl vreemd dansend om de monsters geen kans te geven mijn broekspijpen in te kruipen.

Uitgeput, die nacht geen oog dicht gedaan. Met alle lichten aan geslapen (kakkerlakken zoeken toch het donker op? Toch? TOCH?) en de deuren met handdoeken gebarricadeerd...desondanks bleef ik attend op elk miniem geluidje, elk zuchtje wind.

Gelukkig lijkt het ergste kakkerlakkenleed –op dit moment- voorbij. Gisterenavond tijdens de tweede ronde gifspuiten trof ik nog maar 5 kakkerlakken aan.(jippie!!!!)

Op het moment lijkt Nederland mij een hemels land! Nagenoeg kakkerlakkenvrij!
U begrijpt, ik moet dit slagveld nog geestelijk verwerken.

Verder wil ik nog even melden dat ik discrimineer.
Ik doe mijzelf meestal voor als een zeer tolerant, ruimdenkend mens, maar ik geef het toe: ik ben een racist.

Vorige week ontmoette ik weer zo’n iemand die openlijk toegaf een boekenhater te zijn.
Sorry mensen, maar zodra ik van iemand verneem dat hij lezen en boeken haat, liever de film van het boek gaat zien, dan heb ik mijn oordeel klaarliggen.

Ik denk dan: ‘Hij/zij heeft de intelligentie van een gemiddelde kakkerlak’ –om t dicht bij huis te houden-.

Afijn.

PS Wil er nog iemand komen logeren in mijn pittoresk vrijstaand huisje vlakbij zee?

Hoe word ik Griek voor buitenlanders, les 1

2006-05-31T22:31:00.000+03:00

Wees nieuwsgierig, tegen het bemoeizuchtige aan. U kunt gerust in 1 adem aan uw buurvrouw vragen hoe het met haar gaat en of haar salaris aan de hoge kant is.

Wees voorbereid op een: ‘Het gaat werkelijk vreselijk met mij, mijn man/oom/buurman/neef/kennis in Toronto ligt in het ziekenhuis met gangreen. Het is verschrikkelijk...’, wanneer U uw buurvrouw vraagt hoe ze het maakt. Men zal U niet vertellen dat het goedgaat om U te behagen.

Verzin sterke verhalen waar U zelf met volle overtuiging in gaat geloven en vertel ze vervolgens als waarheden verder. Verhalen over hoe U van de gevolgen van het zwarte oog genas doen het altijd goed. Ook verhalen over niet te traceren verre kennissen (U kent iemand die Aids kreeg van een besmette stoeptegel) zijn zeer bruikbaar wanneer U iemand in nood moet troosten. Onthoud: Overtref de ellende!

Wanneer iemand in uw omgeving niest roept U deze persoon hard een nummer toe ipv gezondheid. De logica hierachter volgt in een volgend deel.

Leer Raki drinken, hoe vies U het ook vindt. Op een gegeven moment raken de smaakpapillen verdoofd en gaat U geloven dat het lekker is.

Koester uw lichaamhaar. Borsthaar, rughaar (liefst een tapijt vol), snor, baard. Of U nu vrouw of man bent.

Maak de filosoof in uzelf wakker. Elke Griek is een filosoof in spe. Niets is vergezocht, ook niet wanneer U andere planeten of berggeiten in uw levensfilosofieën betrekt.

Zorg bij teveel dagelijkse sleur af en toe voor een theatraal Grieks drama. U hoeft hiervoor niet ver te reizen. Zoek iemand die iets doet dat U stoort en maak dit met gebruik van zeer veel decibellen en handgebaren duidelijk (wacht wel totdat er voldoende publiek aanwezig is). Aan het einde van de schreeuwpartij valt U elkander OF emotioneel in de armen OF loopt U met grote, opvallende stappen weg om het gehele voorval vervolgens te vergeten.

Onthoud het standaardantwoord op alle problemen (huis in elkaar gezakt door een aardbeving, hond overleden, ontslagen, partner er vandoor met uw baas):
- “Tja. Zo is het leven. Niets aan te doen.”

Bel onverwacht aan bij kennissen rond etenstijd en roep vervolgens: 'Ah! Gelukkig nog net op tijd voor het eten!'

De claxon in uw auto zit er voor een reden! Toeter wanneer U in een onoverzichtelijke bocht rijdt, een kudde schapen weg wilt jagen, in wilt halen, een vage kennis in de verte bespeurt, een bruidspaar ziet langskomen, de auto voor U niet binnen 1,5 seconde voor het groene stoplicht optrekt of uw (pingpong, voetbal, volleybal, waterballet, vul zelf in) team heeft gewonnen.

Voor het deelnemen aan het verkeer in Griekenland is het te adviseren om voor vertrek alvast als een idioot over de snelweg te gaan scheuren, grote stukken over de vluchtstrook rijdend. Ook wanneer U alvast oefent op rechts inhalen heeft U een streepje voor op de andere toeristen.

Waarom zou U vandaag doen wat U tot morgen kunt uitstellen?

Begin vandaag met genieten! De Griek heeft de boom der kennis gevonden en voedt zich hier mee! Relativeer en neem uzelf niet te serieus! Vergeet niet uw dagelijkse dosis zelfspot in te nemen!

Geslaagd op alle fronten voor de cursus ‘Hoe word ik Griek voor buitenlanders’ was Anthony Quin. Bekijk de film ‘Zorba de Griek’ en U weet wat ik bedoel. En lees alles van de schrijver Kazantzakis (de auteur van het boek van de film)!

Adopteer de levensfilosofie van Kazantzakis:

‘Den elpizo tipota
Den fovame tipota
Ime elefteros’

‘Ik hoop op niets.
Ik ben bang voor niets.
Ik ben vrij.’

Lezen op vakantie!

2006-05-04T22:23:00.000+03:00

Weet U wat ik zo leuk vind aan mijn medenederlanders?
Men leest!

Wanneer Nederlanders op vakantie gaan denken ze meestal in 1 adem aan: zon, zee, strand, cultuur en boeken lezen! En al loop ik nu het gevaar om voor een muts met bejaarde gedachten te worden versleten, ik zeg het toch: het doet mij deugd!!!
Veel gasten van mij lezen zich op vakantie door een stapel boeken. Helaas doen weinig lezers afstand van hun boeken (boekenverzamelaars in aanleg?) - ze nemen de boeken meestal weer mee terug naar Nederland.
Soms echter, dan krijg ik een cadeautje waar ik erg blij mee ben.
Ik zal de waarheid maar vertellen.
Ik loop hard voor mijn gasten, probeer een goede service te geven. Voor de centen? Mwah. Voor de feedback? Eh, ok. Voor de eventuele boeken die ik als dank ontvang? JA JA JA!
De gasten die ik vorige week bij wijze van grap vertelde dat ik ze wel van hun boekenoverbagage wilde ontlasten (waarop ze me een geschokte blik toewierpen) hebben mij daadwerkelijk verblijd met 2 boeken: 'Sonny Boy', van Annejet van der Zijl (stond op mijn verlanglijstje) en 'Loverboy' van Rene Appel (een boek waar ik zeker van ga genieten!).
Op dergelijke momenten huppel ik een hotel uit.

Deze prachtige foto maakte ik van de week in een appartementencomplex genaamd 'Palazzo Rimondi'. Ik had er een bezoekuurtje en toen ik binnen kwam lopen zaten mijn gasten geboeid te lezen. Ik kon het niet laten om een foto'tje van ze te maken. Mensen die op vakantie genieten van een boek, de een in de zon, anderen in de schaduw en om hun heen enkel het ruisen van de wind. Is dat een rustgevend tafereel, of niet?

Overigens heb ik redelijk wat accommodaties die beginnen met de naam Palazzo, wat -uiteraard- paleis betekend.
Vorige week had ik een vraagje over een aankomst en belde ik naar Palazzo Rimondi:

'Goedenmiddag met Debora, de hostess...'
'Goedenmiddag'
'Spreek ik met Palazzo Rimondi?'
'Ja hoor'
'Met wie spreek ik dan?'
'Met uwe koninklijke hoogheid zelf...'
'?'
'U bent verkeerd verbonden mevrouw'
'O sorry. Dank U'
...

Levende onderbroeken

2006-04-30T22:44:00.000+03:00

Ik werk inmiddels al 12 jaar als hostess op Kreta.

De job klinkt exotischer dan hij is, het is uitermate hard werken en voor je inkomen afhankelijk zijn van het toerisme blijft een onzekere zaak.
Nu is Kreta weer aan een comeback bezig, maar what’s now hot, next year may not.
Desondanks heb ik zeker plezier in mijn werk. Omdat:

· Ik werk op Kreta. Wanneer ik naar mijn hotels toerijd kijk ik uit op de witte bergen (zo heten ze) en de azuurblauwe zee.
· Ik heb een grote mate van vrijheid, maak zelf mijn schema en bepaal of ik wat langer in bed wil blijven liggen, in de middag vrij plan of ’s avonds langer doorwerk.
· Ik werk op Kreta (of had ik dat al vermeld?)
· Ik de hele dag met mensen in de weer ben. Gasten, hoteliers, collega’s. Een eenzaam bestaan is het zeker niet.
· Er zich altijd wel grappige of rare dingen voordoen.
Wanneer je zelf zoveel aan het woord bent (ik moet immers de net aangekomen gasten informeren over de omgeving, excursiemogelijkheden, dat ze het toiletpapier in een mandje moeten deponeren naast het toilet en niet IN het toilet, etc.) verspreek je je ook wel eens.

Zo heb ik in het verleden tegen gasten verteld:

Over een klooster waar de nonnen met de hand iconen schilderen. Ik versprak me echter en vertelde de groep dat men in dit klooster door de nonnen met de hand beschilderd werd (men wilde er direct naar toe).

Dat men tijdens de jeep safari absoluut niet moet vergeten om zonnebrandcrème mee te nemen want in de bergen kan men erg makkelijk verdwalen. (huh?)

En vorige week sprak ik enthousiast over de markt, waar men ‘werkelijk alles aantreft...van olijfolie tot kruiden, van levende onderbroeken tot kippen!’

Dit soort voorvallen kleuren mijn dagelijkse werkzaamheden. Laten we wel zijn, humor en zelfspot maken het leven leefbaar.

Verder ben ik momenteel erg blij met pocketboeken.
Nu ik het geweldige ‘Anatomy of Bibliomania’ aan het lezen ben, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik EN bibliomaan ben EN bibliofiel.
Het verschil?
Bij de bibliomaan gaat het meer om het verzamelen an sich; Mooie uitgaven, eerste drukken, boeken die uiterlijk al een kunstwerk zijn.
Het grote onderscheid tussen bibliomanen en bibliofielen is dat de bibliomanen boeken (kunnen) aanschaffen zonder ooit het plan te hebben om ze te lezen. En bij dit kenmerk val ik in deze categorie af. Ik heb nog nooit (ok...niet vaak in ieder geval) een boek gekocht alleen om zijn jasje. Het gaat me bovenal om de inhoud.
Dat mijn koopgedrag mijn leesgedrag overschaduwt is weer een ander verhaal.

In mijn boekenkast staan dus ‘kunstwerkjes voor het oog’ en zachtkaft pocketboekjes voor de leesverslaafde in mij. De Athenaeum versie van Faust is prachtig, maar zou rugklachten veroorzaken wanneer ik hem de hele dag rond zou dragen. Al lijkt het me wel ludiek om tijdens een werkpauze een boek uit mijn tas te toveren, formaat weegschaal.
De pocketboekjes passen echter altijd in mijn handtas en laten zich op elk moment meenemen. Zo draag ik altijd wat goeds te lezen bij me.

Een laatste voordeel van mijn werk zijn de veelvoudige, niet ingecalculeerde pauzes. Iets wat veel hostess-collega’s vreselijk vinden (die zitten dan waarschijnlijk een half uur in het luchtledige te staren, wachtend op de volgende afspraak).
Het komt regelmatig voor dat je een informatie-bijeenkomst hebt georganiseerd en er niemand komt opdagen. En daar zit je dan, in de hotel-lounge in je hostess outfit, welkomstcocktails op tafel voor de gasten, maar geen ziel te bekennen.

Wat doe je dan?
Cocktailtjes zelf opdrinken en boekje erbij.
Het leven is zo slecht nog niet.

WRAAK

2006-04-24T13:20:00.000+03:00

Zaterdagmiddag omstreeks 14.00 uur.
Telefoon.

Paps.

'Dag lieve schat! Ik wilde je eeeeeven vertellen dat ik nu op een reusachtige boekenmarkt rondloop in Wageningen. Wel 70 kraampjes! Tis geweldig!'

'...'

De arme man weet nog niet hoe vaak ik hem deze zomer ga bellen om te vermelden dat ik met een wijntje op het strand lig.

I'll be back

2006-04-21T18:40:00.000+03:00

Het is hier even heel erg rustig. Stilte voor de storm, beloof ik.
Ik wacht nog steeds op mijn isdn-aansluiting (mij werd bij aanvraag verteld dat dit 5-8 dagen zou duren, ik had moeten weten dat dit in Griekenland voor 5-8 weken staat).

Eergisteren mijn belastingaangifte gedaan, eerlijkheidshalve tesamen met mijn genoten Nederlandse inkomsten. De jongen achter de balie begon moeilijk te doen omdat ik ook mijn buitenlandse inkomsten opgaf.
Hij zei: ach kom, laat dat toch weg, allemaal extra werk, ik zal er niks van zeggen...
Na veel zuchten en kreunen heeft hij het toch maar in behandeling genomen met de opmerking: je krijgt nu geen geld terug hoor, had je de Nederlandse inkomsten maar niet moeten opgeven.
Ze zijn hier niet helemaal wijs,
ik zeg het je.

De afgelopen weken waren vooral hectisch, met een aantal behoorlijke diepte- en hoogtepunten, en van lezen kwam niet zoveel.
'How to be good' van Nick Hornby kreeg ik nog net uitgelezen: licht, luchtig, lekker, net goed op dit moment.
Maar de zwaardere kost schreeuwt me uit mijn boekenkast toe: kies mij! kies mij! Daarnaast lees ik momenteel flarden. Flarden Rembrandt (sorry Natter, ik beloof ook U mijn onverdeelde aandacht te gaan geven), flarden Kahlil Gibran, flarden Couperus en zelfs flarden uit 'de literaire vertaling van de bijbel'. Dit heeft er nu toe geresulteerd dat er een grote stapel boeken naast mijn bed liggen, waarvan er niet 1 de verdiende aandacht krijgt.
Komt wel.
Even op adem komen.

Boek der boeken dat nu -nieuw!- naast mijn bed ligt is The Anatomy of Bibliomania van Holbrook Jackson (dank je boekengek!!!). Dit boek is waarlijk een pleister voor de ziel van een boekenliefhebber. De flarden die ik hieruit tot dusver heb gelezen weten me zeer te bekoren. Alles over het liefhebben van boeken, het waarom, het waarnaartoe, het hoe (strelen, voelen, ruiken, eten (????), het hoe eraan komen en vooral het hoe nooit meer kwijt te raken.
Alles, maar dan ook alles over bibliomanie.

Ik kom terug met meer, veel meer. Ik struin nu al op mijn tenen hotelbibliotheken af, vertel gasten om vooral op de terugreis geen overbagage te betalen voor hun boeken, die last wil ik hun wel ontnemen, loop 2dehandszaakjes binnen en kijk thuis naar mijn boekenkasten als waren het schilderijen.

Tot snel!

Kennis maakt dom

2006-04-03T12:53:00.000+03:00

Wonder boven wonder zit ik weer in mijn huisje op Kreta. Vorig jaar werd ik er uitgemieterd omdat mijn huisbaas er zelf in wilde gaan wonen; Maar na een paar ruzies met zijn broer (de buurman) besloot hij toch maar weer bij zijn mama in te trekken.
De laatste twee weken stonden dus in het teken van alle spullen ik er vorig jaar met bloed, zweet en tranen uitgezeuld had, weer doos voor doos terug te verhuizen.

Als laatste kwamen mijn boeken aan de beurt. Mijn boekenkasten met inhoud stonden bij een Vlaamse vriendin opgeslagen, die een beetje beteuterd toekeek hoe alles weggehaald werd.
Voor de verhuisklus had ik een Kretenzische vriend ingeschakeld, voorzien van spierballen en - nog belangrijker - een pick-up truck.
Tijdens het inladen van de truck realiseerde ik me hoeveel boeken ik heb. Waanzinnig. Ongelofelijk dat ik, eenvoudige jongedame van 1,58m, zoveel boeken bij elkaar heb weten te verzamelen.

De dozen en tassen waren niet te tillen en de truck zat tot de nok afgeladen met boeken.

Mijn Kretenzische vriend mompelde op een gegeven moment:
'Debora, ik heb me nooit zorgen om je gemaakt, maar nu begin ik me toch wel een beetje zorgen te maken...zoveel boeken...' waarbij hij me fronsend aankeek.
'Heb je alles gelezen?'
'Nou nee, de helft.'
Toen zei hij een aantal dingen die in mijn oren als een minderwaardige scheldtirade klonken:
'Waarom gooi je de gelezen boeken dan niet weg?'
Weggooien? WEGGOOIEN?

Op weg naar mijn huis deelde hij me in de auto bloedserieus mede:
'Weet je dan niet dat teveel kennis dom maakt?'
'Wie zei dat?', vroeg ik
'...Nou...ik!'
Plato had gesproken.

Gelukkig staan mijn boekenkasten met inhoud weer in mijn kamer. Veel leuke meubels heb ik niet, maar zoals elke boekenaanbidder weet:
'Een huis zonder boeken, is als een lichaam zonder ziel' (Cicero)
en
'Een huis zonder boeken, is als een slaapkamer zonder bed, een woning zonder meubels, een kamer zonder sfeer, een leven zonder Zest' (Bibliofilos)

All you need are books! (ok, ok, en een klein beetje liefde...)

Jembjant

2006-03-24T16:19:00.000+02:00

Terug op Kreta, het eiland waar het meestal zonnig is en iedereen alleen aan eten en drinken lijkt te denken.
Terug in het chaotische verkeer, waar alles kriskras door elkaar rijdt en degene die het eerst optrekt voorrang heeft.
Terug tussen de schreeuwende grieken en geplamuurde vrouwen met snorren.

Zelf maakte ik de vergissing om hier naar de kapper te gaan. Ik kwam er heftig gekapt en met een bus haarlak in mijn haar vandaan en zag tot mijn schrik in de spiegel dat ik er nu werkelijk grieks uitzag. Alleen de snor ontbrak nog.
Misschien moet ik daar nog aan werken om er helemaal bij te passen.

Momenteel logeer ik bij een vriendin waar ook al mijn boeken staan opgeslagen. Vanuit het logeerbed kijk ik naar mijn kast en voel me weer een klein beetje thuis.

Naast mijn bed ligt nu het boek 'Rembrandt, mijn vader', van Bert Natter, dat ik vorige week in Nederland gekocht heb. Ik hoop dat ik binnenkort een rustig moment kan vinden om er van te gaan genieten. Wie een introductie wil met Natter: lees zijn blog. Zelf vind ik dat de man met bezieling schrijft en hij heeft het ergens over.

Het tweejarige dochtertje van mijn vriendin zat ook al direkt met passie in het boekje te bladeren, wijzend op de afbeeldingen van de schilderijen:
'wie is dat?'
'Dat is Rembrandt'
'Jembjant?'

Nu vraagt ze elke ochtend:
'Waaj is boek van jembjant?', slaat ze het open en roept verukt uit: 'Jembjant! Jembjant! Boeja voojlezen! Boeken leuk!'

Je kunt niet beweren dat ik geen goede invloed op kinderen heb...

Bibliomantie

2006-03-16T13:42:00.001+02:00

Boekenliefhebbers van vandaag weten dat er al sinds den beginne bibliofilielen hebben bestaan. Mensen die hun boekenverzameling als hun kostbaarste bezit zagen.
Sommigen gingen daarin nog verder, omringden hun boeken met een zweem van heiligheid, zagen het als gestorven zielen in een papieren jasje gegoten.
En vonden daarin een manier om linea recta te ‘communiceren’ met grote geesten als Plato, Cicero en Homeros.

Al vrij snel na Christus werd ‘Bibliomantie’ uitermate populair.
Bibliomantie is een manier van waarzeggen en ‘advies vragen aan de maker’ met boeken.
In de 3de eeuw na Christus werd Bibliomantie (ook wel stychomantie genoemd) veelvuldig gebruikt in de kerk, tot vreugde van de kerkgangers. Zat men met een dilemma kon men de priester om raad vragen die vervolgens zijn bijbel random opensloeg, zijn vinger op een tekst legde en voila: het verlossende antwoord, rechtstreeks van god.
Ook gebeden werden op deze manier geselecteerd en deze praktijk bleef in zwang tot de concilie van Vannes het in 465 AD verbood.

Tegen die tijd werd buiten de kerk de ‘Homeromantie’ populair. Antwoorden met een filosofisch tintje. Je kon er inmiddels wel voor op de brandstapel belanden, maar de mystiek bleef trekken.

Velen hebben door blindelings Bibliomantie te praktiseren uiteindelijk hun ondergang getekend.
De Perzische Sheik Nadir Shah besloot tot twee maal toe oorlog te gaan voeren nadat hij dit ‘advies’ had getrokken uit de gedichten van de dichter Hafiz.
De laatste maal kostte dit advies zijn leven.

Een vorm van bibliomantie wordt ook al lange tijd door de Joden gepraktiseerd, zij noemen het ‘Bath-Kol’. Wanneer iemand met een dringende vraag zit, kan hij om raad bidden en de Talmud openslaan. Het eerste woord of de eerste zin die hij vervolgens leest (of hoort), is het antwoord.

Pakt U er nu eens uw favoriete boek bij, stel uw vraag, prik ergens en deel mede wat UW antwoord was!

Zelf heb ik een paar weken geleden een staaltje Faustomantie (Bibliomantie met Faust) uitgevoerd. Dit was het resultaat:

Hoe wordt mijn zomer? (Prik)
Vooruit!
...Hmmm klinkt goed...

Blijf ik me met schrijven bezighouden? (prik)
Unieke stukken
...subliem antwoord...

En wat staat er te gebeuren in de liefde? (Prik)
Vlammen laaien op, roodgloeiend
...krijg het er bijna warm van...

En hoe ziet deze man er dan uit? (Prik)
Een zwanger zeug
...HUH?

Uit dit persoonlijk onderzoek voortvloeiende conclusie (uiteraard verbonden aan het laatste antwoord): 'Niets van waar, bibliomantie!'

Wat heeft U geprikt?

Hoopvol ontwaken

2006-03-07T23:28:00.001+02:00

Nog anderhalve week in Nederland. Het vertrek nadert, ik voel het tot in mijn tenen.
Van lezen komt weinig. Ik kan me zeer slecht concentreren. Zeker geen roman, dus probeer ik het nu maar met korte verhalen. Soms kunnen korte verhalen een verademing zijn. Een fragment van een leven, een schittering, een emotie. Lang genoeg om in te slaan, te kort om een krater te veroorzaken.
Prima vanuit dit oogpunt.

Zo vlak voor mijn vertrek zie ik nog veel oude – en nieuwe – vrienden. En langzaamaan voel ik me ontwaken uit een lange winter. Het leven roept weer.
Maar voordat ik mijn leventje weer in een koffer stouw moet ik van veel mensen afscheid nemen. Lieve mensen.
Mensen die het beste in mij naar boven halen.
Soms denk ik dat dit de weg naar geluk is: mensen om je heen die je stimuleren je beste zelf te zijn.
Niet te worden, maar te zijn.

Ik hou van mensen en deze liefde heeft alles te maken met mijn liefde voor literatuur, kunst, muziek, architectuur en archeologie.
In elk van deze overblijfselen zit de geest van een mens. Het mooiste, het puurste van een mens, tastbaar achtergelaten. Deze schitteringen van de mens stemmen me hoopvol.
De hoop dat er, achter een gordijn van rotzooi, nog veel moois bestaat in deze wereld en dat ik nog heel wat onderzoekende stapjes voor de boeg heb.

Gelukkig maar.

Voor de kunstliefhebber!

2006-02-28T00:58:00.001+02:00

Aankomend weekend exposeert mijn vader Hans de Vries. Als trotse dochter plaats ik voor de kunstliefhebbers en Griekofielen hier zijn uitnodiging:

Graag wil ik U uitnodigen voor een bijzondere expositie van schilderijen met het thema “O Hans stin Chora ton thavmaton”. ('Hans in wonderland')
Schilderijen met als thema het hedendaagse of het antieke Griekenland zijn er in alle soorten en maten. Wat maakt deze schilderijen dan zo bijzonder?
Ik ben oorspronkelijk een wetenschappelijk illustrator, maar sinds mijn huwelijk met een Griekse, 33 jaar geleden, ben ik gefascineerd geraakt door Griekenland – haar cultuur en natuur, oudheid, gewoonten en voedsel, enz.
Mijn schilder-stijl heet “fictief realisme”, dat wil zeggen dat ik verschillende objecten naast elkaar schilder die niet bij elkaar horen en die alleen maar met elkaar verbonden zijn door mijn fascinatie van tin Chora ton thavmaton, door mijn wonderland : Griekenland.
Komt en overtuigt uzelf! De toegang is gratis en zonder verplichting.
Datum : zaterdag en zondag 4 en 5 maart 2006
Tijd: van 11.00 tot 17.00 uur Plaats : Galerie Van den Wollenberg
Hogekampseweg 10
6871 JP Renkum

Bent U deze dag niet in de gelegenheid, maar wilt U mijn werk wel eens zien, neemt U dan kontakt met mij op :
illustrator116@yahoo.co.uk

Gebruik van deze foto's op uw blog is enkel toegestaan onder vermelding van de illustrator, Hans de Vries. Use of these pictures is only permitted when accompanied by the name of the painter, Hans de Vries.

Faust

2006-02-26T21:14:00.001+02:00

Af en toe word ik zo diep geraakt door een boek, dat ik ervan overtuigd ben dat zich hier iets bovennatuurlijks afspeelt. Ik kan het niet eens meer uitleggen, ik kom niet tot de kern, woorden schieten tekort.

Een boek dat geheel aan deze beschrijving voldoet vond mij een maand geleden in de bibliotheek.
Goethe’s Faust.

Ik heb in jaren niet een boek in handen gehad dat mij dusdanig wist te betoveren. Sinds het moment dat ik de eerste bladzijde opensloeg ben ik in de ban.
Elke passage raakt me in mijn hart en op iedere bladzijde tref ik mijn waarheden aan.
Mijn filosofieën, mijn gevoelens, mijn ziel.
En dit alles in één boek gegoten.
Het bestaat dus toch, het boek dat alle boeken overstijgt.

Zo verliefd op dit levenswerk van Goethe wilde ik het ook bezitten.
Na een eerste blik op internet schrok ik:
50 euro!
Een noodoproep op marktplaats wilde niet baten. Van deze prachtige uitgave uit de Gouden reeks van Athenaeum Polak & van Gennep doet natuurlijk geen mens afstand.
Alleen al vanwege de talloze illustraties van Delacroix en Beckmann is het boek een kunstwerk.

Mijn gemartelde beurs liet echter geen grote uitgaven toe, dus stond ik enkele dagen later met de goedkopere uitgave van Adema-Scheltema bij de kassa van de boekhandel. Ik had hem opengeslagen en las enkele losse passages.

Niets.

Ik bladerde verder naar Faust deel 2 om een andere mooie passage op me in te laten werken.

Weer niets.

De magische ervaring bleef uit.

Enigzins beteuterd heb ik het boek teruggezet in de kast en vervolgens hoorde ik mezelf tegen de boekenverkoper zeggen:
‘Doet U mij Faust van de Gouden reeks van Polak maar.’
‘Die van vijftig euro?’
‘Ja, die’

Verbaasd, maar vooral gelukkig zat ik een uur later met Faust op de bank. Verliefd op Goethe, echter ook verliefd op de vertaler Ard Posthuma.

Die man is geen vertaler,

hij is een tovenaar.

Moord Schrijvers

2006-02-20T21:50:00.000+02:00

Gast column Moord schrijvers op literatuur.web-log.nl

Van de man die graag dronk

2006-02-18T19:04:00.001+02:00

Net als Rick kon ook ik het niet laten om de boekenuitverkoop van Kniphorst vorige week te bezoeken. Ik kwam thuis met o.a. ‘Van de man die graag dronk en andere Middelnederlandse komische verhalen’ uit de serie ‘Nederlandse Klassieken,' vertaald door Karel Eykman.
Dit boek (overigens prachtig uitgegeven) herbergt een aantal komische verhalen, met een doorgaans schunnige inhoud. Op de linkerpagina de tekst in het middelnederlands, op de rechterpagina de vertaling in hedendaags Nederlands.
De verhalen lopen niet over van intelligentie, zijn vrij plat en koddig geschreven. Desondanks moet ik af en toe stiekem grinniken en blijft er na lezing zelfs nog wat van hangen.

‘Si sprac: ‘ghi moget mi getrouwen
Dat ghi noit met minen live
Hadt te doene alse man met wive
En was mi jeghen therte sere,
Al doghedict dore der werlt ere
Ende ics u niet wernen en dorste.’
‘Het sceren, vrouwe, het hebben borste
Goede vrouwen des harenthare,
Al mactijt selve dus onmare.’
‘Soudic u minnen dore dat quat
Dat tuschen uwe bene staet?
Nenic, dat moete God weten.
Ic woudent die honde hadden geten.'

Zij zei: 'Geloof er maar dit van:
Ik heb nog nooit van mijn leven
Mijn lichaam aan jou gegeven,
of ik heb het met tegenzin gedaan.
Het schijnt zo te horen, dus liet ik je begaan.
Ik durfde geen nee te verkopen aan jou.'
'Wat een onzin is dat toch, vrouw!
Een echte vrouw heeft altijd en overal zin
En jij ziet er iets smerigs in?'
Houd ik van je om dat apparaat
dat daar tussen je benen staat?
Ik wilde, God kan het weten,
dat de honden het op hadden gegeten.'
Note: dore...ere: vanwege mijn wereldse eer, borste: behoefte

Mijn vertrek richting Kreta komt langzamerhand weer in zicht.
De touroperator heeft wilde plannen met mij, ik vraag mij inmiddels af of ze bovennatuurlijke krachten in mij bespeurd hebben die mij ontgaan zijn.
Probleem is dat ik van nature niet buitengewoon optimistisch ben aangelegd. En sinds ik weet hoe mijn programma voor komende zomer in elkaar zit, word ik in de ochtend doodop wakker, omdat ik de gehele nacht als het ware al aan het werk ben geweest.
Een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest.

Gelukkig was mijn Griekse agent er om mij te steunen. Ik had hem een hysterisch mailtje gestuurd, zo van 'Dit gaaaaaaat toch niet? Ik ben toch geen supervrouw?'

Waarop ik als antwoord ontving:
'You go.
You start.
You try.
You see if ok is ok.
If ok is not ok, they must hire help.'

He verdorie, zeg.
Zo simpel is het dus...

Papegaaientongen

2006-02-08T22:48:00.001+02:00

Zaterdag was er een grote rommelmarkt in Gelredome. Helaas werd ik met koorts en keelpijn wakker.
De gedachte dat ik een bijzonder boek aan mij voorbij zou laten gaan vond ik onverdraaglijk, dus na een pijnstiller - of twee - ben ik, in plaats van zielig thuis te blijven, toch maar over de rommelmarkt gaan zwalken.
Ik had het in principe kunnen laten. Er lag veel moois, maar ver boven mijn budget. Het komt niet vaak voor dat ik een rommelmarkt bezoek en maar met twee boeken thuiskom.
Een verhalenbundel van de schrijver Washington Irving (Legend of sleepy hollow e.a.), die uitstekend bij mijn voorliefde voor gotische literatuur en donkere romantiek past. En een negende verbeterde druk van het 'Kookboek v/d Amsterdamsche huishoudschool samengesteld door C.J. Wannee, voorheen leerares aan die inrichting.' Nu zouden ze het een school noemen, maar wellicht was men toen meer to the point.
In deze uitgave uit 1910 staat op de 1ste blz. een zogenaamd voorbericht:

'Op aandringen van vele leerlingen en oud-leerlingen der Amsterdamsche Huishoudschool is ondergeteekende - leerares aan genoemde inrichting - er toe overgegaan een receptenboek uit te geven, in de eerste plaats bedoeld als handleiding bij het onderwijs in koken...
Dit kookboek wil ook tegemoet komen aan de moeilijkheden, waarmede zoo menige huisvrouw te kampen heeft bij de samenstelling van het dagelijksch menu, dat in vele gezinnen maar al te vaak aan chronische eentonigheid lijdt - en tevens raadgever zijn, hoe, naar den trant der oud-Hollandsche degelijkheid, goede grondstoffen tot een goed geheel te verwerken:

'Wat heeft er menig vrou, door onverstandig koocken. Een goede beet vermorst, en alle lust gebroken!' zegt vader Cats.

De ondervinding is mijne leermeesteres geweest: alle hier volgende recepten zijn beproefd en goed bevonden, terwijl ik bij de samenstelling niet alleen meer voldaan te hebben aan de eischen van smakelijkheid en goede voeding, maar ook aan den eisch der zuinigheid .
Vele nieuwe recepten zijn ingelascht. Den gewonen burgerpot die in sommige kookboeken op den achtergrond gedrongen was, is eene flinke plaats ingeruimd, terwijl de fijnen keuken, die in andere boeken weer stiefmoederlijk bedeeld was, eveneens met zorg behandeld is. De beschrijving der recepten is beknopt en duidelijk, doch onnoodig is natuurlijk te vermelden dat de theorie door de praktijk moet worden aangevuld, dat het doormaken van een kookcursus beter dan de bestudeering van vele kookboeken:
'Leert, hoe een geestig koek Tot goeden smaecke brengt een rauwen artisock,' om nog eens met Cats te spreken.
Het boek eene plaats toewenschend in vele keukens. Amsterdam, 1910 C.J. WANNÉE'

Dit kookboek vond ik persoonlijk weer extra interessant door de losse, vooroorlogse, krantenknipsels met recepten. Natuurlijk oernederlandse recepten.
Ik heb er 2,50 euro voor betaald en een blik op internet geeft weer dat hij normalitair wel wat meer waard is (20-50 euro). Zoniet deze uitgave. Deze is namelijk veelvuldig gebruikt. Op de bladzijden met soepgerechten tref ik kleine vlekjes soep aan. Vooroorlogse soep, hoe charmant! Op blz. 298 tref ik een recept voor Oliebollen aan, frituurolie heeft zeker 3 woorden weggebrand.
Het eigenaardigste kenmerk van dit boek is echter de geur. De meeste oude boeken in mijn kast hebben zo'n typische oude boekengeur. Een zeer interessante geur, een mix van stof, oudheid en kennis. Zou kennis een eigen geur hebben, dan benadert oudeboekengeur het.
Maar dit kookboek, ik zweer het U, ruikt naar Cake!

De recepten geven inderdaad te kennen dat het ook voldoet aan den eisch der zuinigheid voor de breede schare van kooklustige vrouwen.

Daarom sluit ik af met een typisch oudnederlands gerecht (blz. 116), waar U nagenoeg elk ingrediënt kunt vervangen door een ander:

Papegaaientongen.
resten van kalfsvleesch, wild of visch
frituurvet, Delfrite of Delftsche slaolie.
voor 't deeg: 1 ei, 30 g. boter
70 g bloem
1/2 dl melk
1/2 eetlepel gehakte peterselie
zout en nootmuskaat

Roer de boter tot room, voeg er het ei, het gezeefde meel, de melk en de kruiden langzamerhand bij. Snijd resten van kalfsvleesch, wild of visch in langwerpige, puntvormige figuren, dompel deze in het deeg en bak ze in Delfrite of slaolie, waarvan blauwe damp afslaat, lichtbruin. Laat ze op grauw papier uitdruipen en geef ze als tusschengerecht.

Van twee kwaden het minste kiezen

2006-02-08T21:38:00.000+02:00

In de wereld om ons heen spoelt weer een golf van discriminatie, provocatie, oproer, misverstanden en gebrek aan beheersing.
Zoals vaak ben ik weer gelijk Zwitserland.

Ik kan me, wat betreft de spotprenten, verplaatsen in allerlei standpunten die lijnrecht tegenover elkaar staan. Ik kan echter geen kant kiezen. Waar sta ik nu eigenlijk voor?
Vrijheid van meningsuiting, onbeschrijfelijk belangrijk, uiteraard!

Mijn gedachten gaan uit naar de taferelen rond de schrijver Pamuk, die men in Turkije de mond wilde snoeren. Deze schrijver, regelmatig genoemd als kandidaat voor de Nobelprijs voor de literatuur, heeft vorig jaar in een Zwitserse krant gezegd dat in Turkije tussen 1915 en 1918 een miljoen Armeniërs zijn gedood.
Uiteindelijk besloot Turkije om Pamuk niet te vervolgen omdat ‘de wet die het spreken over deze kwestie verbiedt nog niet in werking was gesteld op het moment dat Pamuk deze uitspraak gemaakt had.’
Tja, dan raak ik toch wel een beetje bevreesd.
Niet over gebeurde zaken spreken, betekent dat ze in de vergetelheid geraken en dat, uiteindelijk, het totale gegeven met een gum wordt uitgewist. Verdwenen. Nooit gebeurt.

Maar openlijke discriminatie onder de noemer ‘humor?’ Is het niet onnodig? We hebben de mensen al in twee kampen onderverdeeld: buitenlanders en niet-buitenlanders. Moslims en niet-moslims. Moderate of radicale moslims (inmiddels bezien veel Nederlanders ze als één). Intolerantie en onbegrip vieren hoogtij aan beide zijden, is het nu niet op zijn minst onverstandig om dit nog wat extra aan te wakkeren?

Het vermogen van de mens om zich boven andere volkeren te plaatsen weet mij nog altijd te verbazen. Zijn wij niet, met al onze technologieën, educatie, democratie (en wie kiezen we....Balkenende!) beschaafder dan de rest?
En vanwege onze Nederlandse nuchterheid voelen we ons, zelfs indien gelovig, verheven boven ‘de beknepen religieuze volkeren.’

“The crimes of the Nazis were so enormous that if the entire human race were to vanish as a penalty it could be argued that it would be justified.” (Woody Allen) Was de Duitse bevolking van toen niet een ‘beschaafd’ ras die zich verheven voelde boven alle anderen?
Beschaving blijkt vaak een illusie, gebaseerd op weinig anders dan geld. Stortte de economie in elkaar en leden wij honger, dan vraag ik mij af hoe beschaafd wij zouden blijven.

Als een reactie op de spotprenten schreef een Britse krant:‘Deze spotprenten en de reactie daarop zijn een bedreiging van de vrijheid van meningsuiting.’

En toch, ik kan geen kamp kiezen. Ik blijf voorzichtig.

Gelukkig gebeuren er ondertussen toch ook nog bijzondere dingen in de wereld. Een aantal biologen hebben in Nieuw-Guinea een klein paradijsje gevonden, waar wilde (onontdekte) dieren tam waren. Omdat ze nog nooit mensen hadden gezien. Wat een wonder dat er nog dergelijke plekken bestaan! Het deed me denken aan de favoriete jeugdboeken van mijn vader: De ‘Jungle Pimpernel’ serie van ‘Anthony van Kampen.’ Een avonturenroman over een klein paradijs (ok, een beetje vervuild door kannibalen, maar dat geeft niet) in Nieuw Guinea. Ik heb deze boeken zelf nog nooit gelezen, ondanks de enthousiaste verhalen van mijn vader.

Het derde boek uit deze serie sluit Anthony van Kampen overigens af (hoe toepasselijk) met een vers uit de Koran (hoofdstuk 7, vers 178):
' Wij hebben voor de hel een groot aantal geniussen en mensen geschapen, die harten hebben, waarmee zij niets verstaan. Die ogen hebben, waarmee zij niets zien. Die oren hebben, waarmee zij niets horen, Dezen zijn gelijk de redeloze dieren. Zij dwalen zelfs meer dan de redeloze dieren.'

Heeft U deze serie wel gelezen?
En welk boek voerde U ooit naar een ver paradijs, zonder ook maar één stap te hoeven verzetten?

Boekenbeurs te Arnhem

2006-02-01T13:17:00.000+02:00

Zoals ik al vermeld had was er dit weekend een boekenbeurs. Om 10 uur opende de Eusebius kerk zijn deuren en stroomden er honderden mensen naarbinnen. Een daarvan was ik. Wat u op deze foto ziet was de aanwinst van zaterdag.

Inmiddels beginnen er ook verzamelingen binnen de boekenverzameling te ontstaan, nl.:

Literatuur
Antieke boeken
Boeken over boeken(verzamelen)
Boeken over lezen
Boeken over literatuur (invloed van, stimuleren tot, etc.)
Boeken over schrijvers
Boeken over de wat lugubere keerzijden van het leven (kerkhoven, bizarre feiten, etc.)
Persoonlijke documenten (handgeschreven manuscripten, oude plak- en dagboeken)

De mooiste aanwinsten van zaterdag waren een prachtige geïllustreerde versie van 'Moby Dick' (5 euro) en twee bijzondere vooroorlogse plakboeken (4 euro tesamen). Daarin bevonden zich stokoude krantenknipsels, foto's en ansichtkaarten. Een paar ansichtkaren heb ik voorzichtig losgepeuterd, gekopieerd en teruggeplakt. Geschreven stond bijvoorbeeld:

'Beste Jo en fam. v. Staa. Wederkeerig het beste toegewenscht in 1909. '

Dit doet me wat, zo'n persoonlijk document dat bijna honderd jaar na dato bij mij in handen ligt. 'Beste wensen voor 1909.' Slik.

Op zondag kon ik het toch niet laten om nog een keer een kijkje te nemen op de beurs, al was ik ervan overtuigd dat alles van waarde al weg zou zijn. Maar stel dat...

Het was de juiste beslissing. Bij het kraampje Bon-bon lag helemaal achterop de tafel een stokoud boek. Ik kon er niet bij en durfde het ook niet zomaar weg te graaien, het boek zag er te antiek uit. Gevraagd dus of ik het in mocht zien. Het bleek een Bijbel te zijn (statenvertaling Dordrecht) uit 1769. Het oorspronkelijke bijbelslot was er helaas uitgezaagd. Helemaal verliefd was ik direkt op de persoonlijke schrijfsels van de familie Schipper (tot wie de bijbel behoorde), beginnend in 1775 en eindigend in 1880. Vijf bladzijden vol!!! De bijbel heb ik voor het waanzinnige bedrag van 5 euro gekocht. Vervolgens heb ik het op internet gezet en binnen een paar uur was er al 45 euro voor geboden. Helaas ben ik er nu al teveel aan verknocht om de bijbel voor een dergelijk bedrag af te staan, maar toch leuk om te concluderen dat ik wel een oogje heb voor 'zaken doen met boeken.'

Waar ging het mis?

2006-02-01T12:29:00.000+02:00

U leest graag en veel.
Houdt van boeken. Leent boeken bij de bibliotheek. Discussieert over literatuur.
Dan bent U een veellezer.
Er bestaan echter lezers die hierin doorslaan en vervolgens boekenhamsteraars worden.
Of, om een nog erger woord te gebruiken: verzamelaars.

Indien U dit nog kan voorkomen, let op de waarschuwende verschijnselen:

U heeft een boek geleend, U heeft het gelezen en U vond het mooi. Maar nu is er een onbedwingbaar verlangen ontstaan om het boek te bezitten. Het moet in uw boekenkast prijken. Niet zozeer ter herlezing, U heeft het al twee keer gelezen, maar U moet het gewoon hebben.
Zo langzamerhand ontstaat er een lijstje van ‘gelezen boeken die van mij, van mij, van mij moeten zijn.’
Met dat lijstje in uw hoofd struint U van boekwinkel tot boekwinkel. Wanneer U gaat winkelen met een vriend of vriendin en langs een antiquariaat loopt kijkt U ze smekend aan en zegt: ‘eeeeeventjes kijken,’ waarop ze U een wanhopige blik terugwerpen, omdat ze inmiddels heel goed weten dat U helemaal niet eeeeventjes gaat rondkijken.
Na maanden zoeken (en ondertussen met tassen vol boeken thuisgekomen die nog niet op het ‘lijstje-in-het-hoofd’ stonden, maar daar wel prima op voor zouden kunnen komen. U dacht alleen vooruit, was uw lijstje voor) vindt U het boek.
Eureka!
U bekijkt het. Hmmm kaft ziet er niet geweldig uit. Stofomslag is weg. 6de druk. Lettertype staat U niet aan...
En waanzinnig genoeg verlaat U de winkel zonder het boek, vanwege zijn uiterlijk! Het ging toch om de verrijkende inhoud? Niet?

Verdere tekenen van de wording tot boekenverzamelaar:

U gaat naar de markt om fruit te halen. U komt terug met een boek.
Even de stad in voor een fotorolletje. U komt terug met een boek.
Er wordt aangebeld. Het is de postbode met een pakketje. Erin zit een boek.
Bij de antiquariaten in de stad kennen ze U inmiddels. Bij naam. En zij worden net zo blij met uw binnenkomst als U van de boeken.
U betrapt uzelf wel eens tot vreemd buitensporig gedrag met boeken. Kaften strelen, in boeken ruiken en verliefde gevoelens wanneer U een blik in een prachtig boek werpt zijn meer regel dan uitzondering.
Wanneer men U vraagt wat U van het weekend gedaan heeft, bestaat er een redelijke kans dat het woord ‘boek’ in uw verhaal zal voorkomen.
U stuurt kennissen wel eens een foto. Van uw boekenkast!

Hoe voorkomt U deze prijzige ontwikkeling tot boekenhamsteraar?
Wel, de enige remedie is om het preventief tegen te gaan.
Wanneer U merkt dat U gelukzalig het bovenstaande stappenplan doorloopt, is het al te laat.
Er werd gewerkt aan een therapeutische behandeling, deze is echter niet effectief gebleken.
Indien het voor U te laat is wens ik U sterkte.
En veel hartstochtelijke, intieme, verheven boekmomenten.

Zolang U maar afblijft van de boeken die IK wil hebben!

Boekenbeurs te Arnhem

2006-01-27T22:02:00.000+02:00

Ik vier morgen twee heuglijke zaken:
* de 34ste trouwdag van mijn lieve ouders en
* Het begin van de 2daagse boekenbeurs in de Eusebiuskerk te Arnhem.
Verslag volgt uiteraard!

Personal Velocity van Rebecca Miller (dochter van)

2006-01-26T16:26:00.002+02:00

Vanochtend een film gezien op Canal+ die in opzet meer op een boek leek dan op een verfilming van een script. De krachtige dialogen, zelfs de manier waarop het gefilmd was. Ik was dan ook geenzins verbaasd toen ik er later achter kwam dat de regie van de film in handen lag van Rebecca Miller (dochter van Arthur Miller), gebaseerd op haar gelijknamige bundel verhalen: 'Personal Velocity.'
De film bestaat uit 3 afzonderlijke filmpjes van een half uur. Het enige dat de drie vrouwelijke hoofdpersonen gemeen hebben is dat ze alledrie op de hoogte zijn van een auto-ongeluk waarbij twee mannen om het leven komen. De drie vrouwen in deze film zitten allen met zichzelf en hun leven in de knoei, maar het is een ogenschijnlijk banale gebeurtenis die ze weer helderheid en richting geeft. Ze zoeken, ze worstelen en ze vinden, al brengt de uitkomst gedeeld geluk.
Mooiste quote:
Paula: 'I used to write. Then I used to paint. I think I'm going to be one of those people with a lot of potential who never really takes off.'
Norwegian man who dies with Paula: 'Those are always the best kind of people.'
De actrice die Paula speelt, Fairuza Balk (foto boven rechts) deed me denken aan een andere favoriete actrice van me: Ione Skye (foto boven links). Gewoonweg verliefd ben ik op de film 'Dream of an Insomniac' waarin Ione Skye de gekwelde Frankie speelt, een film vol dialogen, literatuur en Sinatra. Zacht, inspirerend en poëtisch. Een film met liefde als hoogste goed, de film is zelfs in zwartwit tot op het moment dat liefde het leven (en de film) kleurt.
Mooiste quotes: 'There are too many mediocre things in this world to deal with, love shouldn't have to be one of them. Another thing than mad passionate love is just a waste of time.'
'Choices are like connecting hightways. They all take you to the same place. Some just take longer to get there.'

Op de verkeerde plaats op het verkeerde moment

2006-01-24T21:02:00.001+02:00

In mijn geliefde stad Chania staat een vervallen villa, omringd door metershoog onkruid en een puntig stalen hek. Ik was al vele malen gestopt bij het hek om tussen de spijlers door naar het huis te turen. Op een middag viel het me op dat een deel van het hek aan de achterzijde een stukje lager was én dat er aan de andere kant een box lag waar ik op zou kunnen staan. Mijn nieuwschierigheid won het van mijn angst en een paar tellen later stond ik tot mijn nek in het onkruid. De tocht door het onkruid naar het huis toe was nog wel de grootste uitdaging. Ik liep op slippers en droeg een jurkje en ik had werkelijk geen idee wat er zich in het onkruid verborg.
In het huis aangekomen liep ik er ademloos rond. Wat een vervallen pracht en praal! Er was nog een antiek fornuis. In de raamloze achterkamer stond één bank waar een ooit-witte doek overheen getrokken was. De zon viel erop en heel even voelde het alsof ik in een schilderij was beland.
Op de tweede verdieping trof ik een verroest bad op pootjes aan en her en der verspreid lagen kranten uit de jaren ’50.
Nu smuk ik het wel een beetje op, want eerlijkheidshalve staat me ook bij dat er tussen al die pracht talloze dode ratten en kakkerlakken lagen.

Ik was zo onder de indruk van deze ruïne dat ik uit puur respect op mijn tenen rondsloop.
Ik geloof echter dat ik nooit meer zo dichtbij een hartinzinking ben geweest als op het moment dat ik –de insluiper- in dat vervallen huis een andere insluiper tegen het lijf liep.
Hij bleek geen kwade man te zijn, eerder een 'zwervende reiziger' en we raakten in gesprek.
De man verdiende onderweg geld en reisde daarmee naar de volgende bestemming. Al 35 jaar. Hij vertelde me dat hij moe was geworden, omdat hij toch niet vond wat hij zocht. Hij vergeleek zich met een ontspoorde trein. Waar hij naar op zoek was wist hij niet meer. Hij kwam altijd de juiste mensen tegen op de verkeerde plaatsen en de verkeerde mensen op de juiste plaatsen. Veroordeeld tot eeuwig reizen.

Zo kan het ook met boeken zijn.

Je kunt het juiste boek op het verkeerde moment tegen het lijf lopen.

Enige jaren terug worstelde ik me door een boek van de schrijfster Diane Ackerman, genaamd ‘Een cultuurgeschiedenis van de hartstocht’.
Normalitair zou ik genoten hebben van deze ‘wereldgeschiedenis der liefde,’ vol mythologie en verhalen, ware het niet dat ik op dat moment in een relatie zat die tergend langzaam aan het overlijden was. Hoe verder ik in het boek vorderde, des te sterker werd mijn aversie tegen ‘de liefde’. Wel begon ik me, mede door dit boek, te realiseren dat de relatie niet zou standhouden.
Nu gaan veel, heel veel boeken over liefde en in tijden dat dit niet botert omzeil ik deze liever. Ze wekken dan hoofdzakelijk allergische verschijnselen bij me op.

Er bestaat maar één uitzondering.....
En dit is 'Transatlantische liefde' van Simone de Beauvoir.
Dit boek is een publicatie van een leven lang liefdesbrieven van Simone de Beauvoir aan Nelson Algren.
Zelfs toen hij haar begon te haten omdat hij niet uit hun relatie kreeg wat hij wilde, bleef haar liefde voor hem zuiver, mooi en zonder enige verbittering.
Ook onveranderd door haar huwelijk met Sartre. Simone de Beauvoir is uiteindelijk begraven met de ring die ze had gekregen van Algren aan haar hand. Hij wilde al jaren niets meer van haar weten en toch hield ze nog van hem.
Ik vond het hoopgevend, te lezen dat er een liefde kan bestaan, dat je hem kunt accepteren, kunt koesteren zonder verbittering, zelfs wanneer de ander hem niet meer hoeft.
Het is het enige boek dat me in verbitterde tijden troost geeft en in verliefde tijden mijn hart kan vervullen.

Kent U ook zo’n boek, dat U ongeacht uw gemoedstoestand kunt lezen?
Dat een oppeppertje is in slechte perioden maar ook stimuleert tijdens betere tijden?